Confidently Sentence の小説・ストーリー

At higit sa lahat, parang hindi siya intimidated kahit kanino. Mas mukha pa siyang composed at confident kaysa sa sarili kong ama na isang senador. Hindi siya yung tipo na basta-basta lang yuyuko. Hindi siya yung madaling kontrolin. At doon pa lang, ramdam ko na agad na magiging problema siya sa buhay ko. Ganon ba talaga kataas ang confidence niya? O sadyang ganon lang niya dalhin ang sarili niya? Yung tipong kahit wala siyang suot na power suit eh nangingibabaw pa rin ang presence niya?

Inilapit niya ang noo niya sa noo ko. "I love you, Vanessa." "I love you too." "No matter what happens, okay?" Tumango ako. "Okay." "I'm not going anywhere." "I know." "Our son will be here soon." "Very soon." "Ready ka na ba?" Napabuntong-hininga ako. "I don't know." "Same." Napatawa ako. "Akala ko ba confident ka?" "Confident ako na matatakot tayo pareho." Natawa ako nang malakas.

tanong niya, mababa ang boses. Bahagya akong lumapit, sapat para maramdaman niya ang presensya ko. “Your results,” sagot ko, nakangiti. Ilang segundo kaming nagtitigan, walang gustong umatras. Walang umiwas. Hanggang sa dahan-dahan siyang sumandal sa upuan niya, hindi inaalis ang tingin sa akin. “You’re too confident,” sabi niya. Ngumiti ako.

“Then, let’s do it.” Napatingin ako sa kanya. Red was confident. He had this boyish charm and relaxed posture na parang wala lang lahat sa kanya. Pero sa likod ng confidence niyang ‘yon, ramdam kong handa siyang sumuporta sa plano ko—kahit pa alam naming pareho na delikado ‘to. “Ready?” he asked, this time offering his hand to me. Huminga ako nang malalim. “Let’s do this.”

Mas gagalitin pa kita. "You are too confident," nanlilisik ang matang wika niya, ramdam na ramdam ko ang anghang sa bawat bitaw niya ng salita. "Even your father doesn't want you. Hindi ka man lang ba nagtataka? Hindi mo man lang ba naisipang magbago?"

Nagpakita ng pagkaconfident ang kaniyang mga mata habang nagsasalita. Agad namang lumuwag ang pakiramdam ni Chester nang sabihin niya iyon. Ayon sa kaniyang pagkakaintindi kay Debra, alam niya na hindi ito magsasabi ng mga bagay na hindi siya sigurado.

Hindi ko alam kung tama ba sinasabi ko. Hindi ko alam kung sapat ba. Pero iyon talaga yung nasa isip ko. Maya-maya ay nagsalita yung babae sa gitna. “You speak confidently for someone nervous.” Nanlaki bahagya mata ko. Nahahalata pala nila. Napangiti ako nang pilit. “Nervous po talaga ako.” Bahagya siyang natawa. “At least honest.”

“Seryoso ka talaga sa lahat ng sinasabi mo no?” “Always,” sagot niya. “Kaya nga sabi ko sa’yo, I’m not playing. Hindi kita niloloko.” “Baka naman ako ‘yung manloloko sa’yo,” sabi ko nang pabiro, pero halatang may halong takot. “Hindi mo kaya,” sagot niya agad. “Hindi ako papayag.” “Confident ka, ah,” sabi ko. “I’m not confident,” sagot niya. “I just trust what I feel. And I trust you.”

Confident na confident na bakas ang tuwa sa tinig. “I’m pretty sure I’m not that person,” ani ko. Bakit naman ako aamin, ‘di ba? Inirapan ko siya at umakyat na sa kama. Halos malaglag nga lang ang panga ko nang makitang sumunod din siya roon habang dala niya ang kaniyang laptop. Pinagtaasan niya ako ng kilay nang makita ang reasksiyon sa mukha ko.

He added a victoriously grin on his confession. Ano?