Emotional Exhaustion Quotes นิยาย & เรื่องราว

Kaso hindi. Marahas na napabuga sa hangin ang dalaga. This tiredness is probably the most tiring tiredness in the world. 'Yung tipong gusto mo na lang mag-shutdown dahil sa sobrang pagod. I am tired not only with one thing. I am tired with my entire life. Like, bakit ba kasi s-in-et pa ako na mag-exist kung puro ganito lang naman 'yung mararanasan ko? I can hardly remember the last thing na naging masaya ako. O kung naging masaya nga ba talaga ako? Panandaliang nalihis ang tuon ng pansin ni Ezaiyah nang aksidente siyang mapatingin sa isang cell phone na nakapatong sa bedside table niya.

nagsisisi kong sabi. "Kaya napakahalaga talaga na minsan kailangan muna nating kilalanin ang tao. Sabi nga sa isa sa inspirational quotes na madalas na makita ko, 'Everyone you meet is fighting a battle you know nothing about. Be kind. Always.'" Nasapol na naman ako. Ano ba iyan, ang hirap umilag. Kung bala lang ang mga salita na sinasabi ni Draken, malamang ay kanina pa ako deads.

Kailan ko mararamdaman na sigurado na ako sa sarili ko, sa nararamdaman ko? God, I’m exhausted. Gusto ko na lang maglaho. Magpakalayo-layo. Makahanap ng lugar na tahimik, kung saan walang Demetri o Marcus, at makakapag-isip ako nang maayos. Gusto kong lumayo sa dalawang lalaking pilit akong hinihila papunta sa kanya-kanyang direksyon. Kasi, nakakapagod na. Ang hirap na kapag gusto ng puso mo pero ayaw ng utak mo. Tapos gusto naman ng utak mo, pero ang puso mo ang ayaw. So ano ba talaga?

I could finally give them what they have always wanted. I stood firmly as my tears started running down my cheeks. Remembering when was the last time I felt genuinely happy. I'm so exhausted, fighting my own silent battles no one could hear but myself. I hate this, I hate this feeling. I always distanced myself from everyone, afraid that I would be a burden.

Kahit pagod, ‘yung mata niya — matatag. “You’ll burn yourself out.” sabi ko mula sa doorway. Medyo nagulat siya, tapos napatingin. “You don’t strike me as someone who believes in rest.” “Rest is earned,” sabi ko. “And you’ve earned it tonight.” Napairap siya ng bahagya. “Tell that to my paycheck.” Ngumiti ako — totoong ngiti, bihira ‘yun. “You really don’t know when to quit, do you?”

I choose to give up when I know that I’m already hurting myself too much or the person I don’t want to let go of. I wonder how Leana is doing? She has been chatting with me these past few days but the conversation was always short. She’s not as talkative as before. Is she having a burnout? I’m afraid that she’s getting burnt out. But people go through it several times in their life.

Ilang saglit pa ay inalis na nito ang kanyang kamay at umayos na humarap saakin. "Wala naman akong nakitang masama sa ginawa kong pag-susuri saiyo, ngunit nakita ko din sa pagsusuri saiyo na nagkaroon ng matinding stress ang isipan mo na nag cause ng over fatigue sa iyo, at sa tingin ko ay nagkaroon ka ng emotional exhaustion, ito lang ah, papalahanan lang kita na huwag masyadong isipin ang mga problema mo, kung ano manyan ah, baka mauwi sa pag nenervous break down ang iyong sakit." Seryosong saad nito saakin, katapos niyang sabihin saakin ang mga katagang iyan ay humarao naman siya kay Kali at Soliel.

Tahimik akong nakinig habang patuloy siyang nagsasalita. "And sometimes," he added, "the people who feel the loneliest are the ones trying hardest to give light to others." That hit me harder than I expected. Parang may biglang tumama diretso sa dibdib ko. I looked away quickly. "Ang lalim mo naman tonight." "Sleep deprivation," he answered confidently. Napatawa ako nang mahina. Then after a few seconds, I asked quietly— "What if stars get tired too?" He looked at me.

sigaw ni Gavine, dala-dala ang kape at energy ng 10 motivational quotes. Sa table ni Zoila, may tissue, kape, at stress ball. Si Zoila, ang art director, laging overworked. Laging naka-ponytail, laging may eyebags. “Gavine, please tell me you brought donuts. I’ve been awake for thirty six hours fixing layouts!” “Wala akong donuts, pero may yakap ako—virtual nga lang.” Sa kabilang mesa, si Joshua, ang senior writer, mukhang may trauma sa pagtaas ng boses ni Cesar. “I had a dream na nagalit sa font si Sir Cesar. Paggising ko… totoo pala.”