Existence In Tagalog Novels & Stories

Nang makita ‘yun ni Yeka, gumaan ang pakiramdam niya habang bumuntong-hininga. “I don't deserve to live...” Bulong niya. “Paano ba natin malalaman kung sino ang nararapat mabuhay at sino ang hindi? We’re all just simply in the brink of death hanging on by a thread to survive.” Yekaterina cried. Ang nakaligtas ay panalo. Pero nanalo ba talaga sila? Sulit ba ang halagang ibinayad nila?

Muling sagot nito. “Isaac, hindi laging nasa taas ang tao. Tulad ng kasabihan, parang gulong ang buhay, paikot-ikot, minsan nasa ibabaw ka; minsan nasa ilalim. Sa lagay ni Danica ngayon ay hindi talaga siya magkakaroon ng maayos na project not unless magiging malinis ang pangalan niya sa mga viewers. Sa ngayon, magpasalamat na lang tayo sa opportunity na binigay ni Jiro sa kaniya.” Paliwanag nito.

Inaasahan ko nang tatanungin niya ako ng kung ano-ano kaya hindi na ako nabigla sa bigla niyang tanong. "Ayos naman po, Tita." It feels like an automatic answer. Ayos lang kahit nahihirapan ako. Ayos lang kahit hindi ko talaga alam ang tunay na nararamdaman ko. Ayos lang kahit na hindi ako sigurado sa landas na tinatahak ko. Kung siguro nag-eexpired ang paggamit ng salitang iyon, matagal nang expired ang sa akin dahil gamit na gamit ko iyon.

Or I'm gonna cut your. Eugene Xao is haft chinese, haft filipino tapos 'tong si Benjo Pichard naman ay haft pilipino, haft ungas. "My what?!" "Your hair." "Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..." "Nǐ zài shuō shénme??" (What are you saying??) "Pfft, di nya gets yong tagalog ko hahah." "You two stop! Let's just play. Hey Eugene let's one on one after this."

He looks like an angel that sent from above. Kung hindi ba ako nagkaroon ng anak, ganito ang buhay ko? Am I this pathetic? No, right? Hindi ko maiwasang maisip ang buhay ko kung wala ang anak ko. I know this is wrong pero tangina! Ang hirap niyang tanggapin. Ang hirap niyang tingnan.

may paalalang sabi ng ama sa kanya And the death of me... - bulong niya sa isip. TATLONG araw na si Angela sa mansion nila Mael. Madalang sila magkita ng binata. Madalas na wala ito at nasa opisina. Gustuhin man niyang umuwi sa kanila pero may bodyguard na itinalaga ito na nagbabantay sa labas ng kuwarto niya. Wala siyang ibang ginagawa sa loob ng kuwarto kundi tumanaw sa bintana. Kagaya ngayon alas tres pa lang ng hapon pero inip na inip na siya.

MATAGAL bago nakaimik si Guiller tila pinag-iisapan nito ang kasunod nitong sasabihin. "Pwedi ba Zeck, k-kapag namatay na ako. K-kapag wala na ako sa mundong ito, maari bang ikaw na ang pumalit sa pwestong maiiwan ko. Alagaan at pangalagaan mo ang pamilya ko. Sa ikalawang pagkakataon pinsan, buong puso kong ipagpapasalamat na ikaw ang taong magbibigay ng pagmamahal at proteksyon sa pamilya ko."

Bakit kaya? “Dream, h'wag kang magbabad, baka magkasakit ka.” Nakagat ko ulit ang pang-ibaba kong labi. Ang caring talaga niya. Sigurado akong maiinlove ako sa kaniya ng todo at kapag nangyari 'yon, baka pakialaman ko na ang personal niyang buhay.

Di lang isang panaginip, kondi isang realidad. --- 5pm na ng hapon nang makauwi ako sa bahay. Pagpasok ko sa main door ay sumalubong agad sakin si mommy na naka Business attire ba. "Anak. Buti't nakauwi ka na. May dala akong pasakubong sayo." Sabi nito saka ako hinila papasok sa loob ng bahay.

Anong nangyari kay LIFE? "My father...is DEAD! He died hoping for you to come pero nasaan ka!? NASAAN KA!?" Nanggagalaiting sabi niya at marahas akong itinulak. Napa-salampak ako sa sahig dahil doon. Nanlaki lalo ang mga mata ko. D-Dead? "Y-You're kidding me..." "Ayaw mong maniwala? Panoorin mo kung paano siya mismong bawian ng buhay sa mismong harapan ko!"