Novel & Cerita Filipino Values Essay

anito sa kanya. Malakas ang tahip ng dibdib na sinunod ni Clarissa ang gustong mangyari ni Lucas. At iyon na nga lang ang kasiyahan na biglang pumuno sa puso niya nang tumambad sa kanya ang isang maganda pares ng hikaw na perlas. “Wow, ito ‘yung—“ “Golden South Sea Pearl? Yes. Ang national gem ng Pilipinas. The most rare, parang ikaw—“ anito pa saka muling kinurot ang kanyang pisngi.

Pinagmasdan ni Jia ang tila mga haring pagsigaw ng mga ito sa kaniyang mga kababayan. "Indio!" Nakaramdam ng galit si Jia para sa mga dayuhan, alam niya ang kahulugan niyon. Napakaliit ng tingin sa mga Pilipino. Mababang uri, walang dignidad, mangmang, alipin. Nakaramdam siya ng paghihimagsik at simpatiya para sa mga bayani ng bansa. Kung makakabalik nga lang siya sa hinaharap ay baka magsulat pa siya ng mas malala pa sa "El Filibusterismo". Paulit-ulit niyang mumurahin ang mga ito, kahit pa sisantehin ang lisensya niya bilang rehistradong manunulat.

Turo niya sa likuran. "Nakakahiya naman," I giggled. "But okay. I wanna appreciate his products." "Naka... Nakakahiya? What's that?" "Oh, it's just a Filipino expression," iling ko. "Don't worry. I'm not bad-mouthing you." "So you're a Filipino as well? What a coincidece! He's a Filipino too! You two could get along pretty well," ngiti niya. Eh? Pilipino rin? May mga Pilipino din palang nakikipagsalaparan dito for pastries? I mean, if you're a Filipino then you are probably good at something. We excel in our passions because we are known to be hardworking individuals.

"She's your mother's best friend." Tumango-tango ako while smiling. "I'm Astrid Fiore Gellar de Silvar... Nice meeting you po." Inilahad ko ang palad ko na malugod naman niyang tinanggap. I was about to put the back of her hand on my forehead but she preceded me by repeatedly shaking my hand. Dad explained to us that what I'm supposed to do is called "mano" to show respect to elders. One of the popular traditional Filipino values. Natawa na lang ako sa isip sa naudlot na balak.

Not a good idea. Wala sa sariling tumayo ako. I see them stare at me. I want to sit back but my pride won't allow me. Ending, lumabas ako ng silid namin na hindi alam kung saan tutungo. Eleven-thirty pa ang break kaya hindi pwede itong ginagawa ko. Pero wala akong magagawa nakalabas na 'ko ng pinto. Three-storey building lang ang PhilPages, publishing house na pagmamay-ari ng Pamahalaan. Their primary purpose is to uplift Filipino literature, helping small writers to publicize their works.

Sa huli ay tinanggap ko na lamang ang gusto nilang gawin dahil alam kong hindi iyon tungkol sa pera kundi tungkol sa dignidad at pagpapahalaga nila sa kabutihang natanggap nila. Dahil sa mga pangyayaring iyon, mas naging matibay ang samahan naming magkakaibigan. Isa iyon sa mga bagay na tunay na nagpapasaya sa akin. Hindi ko akalaing magkakaroon ako ng ganitong klaseng buhay sa Manila. Akala ko noon ay magiging komplikado lamang ang lahat dahil sa plano ni Lolo, ngunit sa halip ay nakatagpo ako ng mga taong naging mahalaga sa akin.

asik ko. "Sa Pilipinas." "And?" "It's not mandatory. Not everyone here says Kuya and Ate." "Who says not everyone was using that? That's one of the Filipino values," asik ko sa kanya. "Kahit ang mga foreigners ay iyon ang isa sa mga unang natutunan nila." Bumaling ito sa ina upang magpatulong. "Ma, look at them. They are teasing me." "Ate mo siya."

panimula niya, “but also to remind ourselves of the values that this hospital was built upon: service, compassion, and integrity.” Sumunod ang malalakas na palakpak. Pero sa ilalim ng tunog, ramdam kong may ibang kahulugan ang bawat salita niya. Service. Compassion. Integrity. Para bang paulit-ulit niyang pinaalala kung ano ang nilabag namin. “And so,” pagpapatuloy niya, “we recognize Dr. Damian Alcantara and Ms. Celeste Ramirez for their invaluable volunteer work during the last typhoon.”

“Ambitious, but that’s you, Luigi. Kaya mo ‘yan.” Ako naman, nagtanong. “Pero… paano kung hindi tayo agad tanggapin dito? I mean, iba ang kultura, iba ang sistema. Baka mahirapan ka.” Hinawakan ni Luigi ang kamay ko sa ilalim ng mesa. “Maya, I know it will be hard. But I’d rather face that difficulty here than face the same judgement we always had in the Philippines. At least dito, we’ll have a fresh start.”

“It’s good.” Kinindatan siya ni Elara saka nginitian. “Of corse! That is one of the famous and delicious Filipino food.” “You really love what you’re doing, don’t you?” manghang tanong nito. Tumango naman si Elara sa kaniya. “Yup. Because food connects people. Kahit iba-iba tayo ng wika o kultura, pagkain ang nag-uugnay sa atin.”