Future Self Novels & Stories

Rinig ko ang palihim na halakhak ni susana. "May ubo ba 'yang utak mo? Ayoko! Huwag mo akong gawing future sebastian dahil may iba rin akong pangarap kaya dapat ikaw sa sarili mo mayroon din. Pag-isipan mong mabuti. Magseryoso ka man lang."

"Oo naman siguradong sigurado ako! Final answer!" "Sasabihin ko lang sa'yo na hindi kami future engineer, architect, doctor or piloto, ah! Future may-ari ng computer shop lang kami, kapag minalas-malas baka taga-bantay lang o kaya 'yong nagre-repair ng sirang cellphone at laptop sa mga public mall." sabi ni niccolo na sinang-ayunan ko naman. Ganiyan kami ka positibo sa buhay. "Ayos lang, feeling ko naman future online seller lang ako. Kapag minalas-malas baka may-ari lang ng sari-sari store." sabi ng babaeng katabi ko na confident pa habang nakangiti.

Natutunan niyang mag-focus sa sarili niya at sa mga bagay na kaya niyang kontrolin. Ang bawat hakbang niya ngayon ay may direksyon. Ang bawat desisyon ay para sa kanyang future, hindi para sa nakaraan. Ang alaala ni Trevor ay nagiging bahagi ng kwento niya—isang chapter na natapos na, ngunit hindi nakakalimutan.

Nawawalan ako ng pangarap. Kilala ko ang sarili ko. Alam ko na ako ‘yung klase ng tao na planado ang gagawin sa hinaharap. Hindi ako kailanman nagkaroon ng problema sa pagpa-plano kung ano ang gagawin ko. Nakikita ko pa ang sarili ko noon na masayang nabubuhay sa trabaho na meron ako. Ngunit ngayon? Parang naging blangko ang utak ko. Hindi ko na makita ang sarili ko na may patutunguhan sa hinaharap. Parang namatay ang ilaw sa loob ko na nagtutulak sa akin para kumapit kahit papaano.

Saka yung aspeto na na-enjoy mo ba yung pagkadalaga mo. Sa may mga Jowa. Hayaan mo munang makapag-ipon si Jowa ng maayos para nga sa future. At kapag di nakapag-ipon, breakan na yan. Hahaha. Joke lang. Motivate him kung ano nga ba ang naghihintay sa future niyong dalawa. Si Jeff masipag, kahit may tricks pa ngang nalalaman. Atleast kumikilos.

“Nawawala ang anak natin. Do you think our future selves won’t be worried? Nag iisip na siguro sila ng paraan para maibalik siya sa hinaharap.” “Uhm.” naipilig ko ang aking ulo na napaisip na naman ng malalim. “Baka hindi.” Napatingin ulit siya sa akin kunot ang noo na nausisa sa nasabi ko. “Anong ibig mong sabihin?” “Malamang sinadya ng sarili natin sa hinaharap na ipadala siya dito sa atin sa kasalukuyan.” “Bakit naman natin iyon gagawin? They’re so incredibly irresponsible.” taas ang boses na sabi niya.

"Bye po. Una na ako" Dali-dali akong nakipagsiksikan sa ibang pasahero at walang lingon sa kanila. Bastos man pero aanhin ko yan kung hindi ako makakarating sa destinasyon ko sa tamang oras? Future ko ang nakasalalay dito. Hindi ko alam kung nasa Upper Class ba ang future ako o nasa Lower Class pa rin. Dapat before mag-end ang year, may trabaho na ako. That's my goal. Aja!

Naiintindihan ko naman ito, talagang sinasadya ko lang hindi ipasa dahil nga sa teacher na 'yon. Well, hindi ko naman mapipigilan ang mga mangyayari sa future. Isa lang akong hamak na dalaga at walang pera sa panahong ito. Hindi ako makakatulong para pigilan ang mga iniuutos ng mga Español. I wonder what will happen tomorrow.

Basta nararamdaman ko lang ay naroon ako, ginagawa ko ang bagay na masaya ako at feeling ko naroon ang buhay. "Actually... hindi rin ako sigurado kung kailan. Wala akong alam pa sa ngayon pero siguro sa susunod na limang taon, nararamdaman ko ay may narating na ako sa buhay, pangarap ko ring magkaroon ng sarili kong brand at sana sa susunod na limang taon ay akin itong makamit," sinabi ko puno ng pangarap, passion, at pagmamahal.

And only Weston can do that. Sa tingin ko unti-unti na akong nasasanay sa presensya niya, pero minsan gusto kong sapukin ang sarili dahil may pagkakataon na naiinis ako sa kanya. Naiinis kapag naiisip ko 'yong mga bagay na pwedeng mangyari in the future. Nagiging paranoid and overthinker na naman ako. I badly wanted to enjoy this but my mind wouldn't let me. May pumipigil. Hindi natatapos ang araw na wala akong naiisip.