روايات وقصص ضمن Good Things Comes To Those Who Wait

ilan, tila hinihingi ng pagkakataon na sabihin niya iyon kay Lucas. “Naranasan mo na bang maghintay? ‘Yung masabihan na babalikan ka kasi mahal ka. ‘Yung umasa na hindi ka kakalimutan kasi mahal ka. Ako kasi, b-buong buhay na akong naghihintay na balikan ng mga taong nagsabi na mahal ako kaya hindi ako iiwan pero napakadali naman akong kinalimutan. Buong buhay ko, I’m waiting for my parents to come back and make me feel that I was really loved. Pero anong nangyari? They build their own families without considering my feelings. I waited all my life because they said they love me. Naghintay ako, araw-araw…hanggang sa isang araw, hindi ko na alam kung sino at ano ang dahilan ng paghihintay ko.

Patuloy siyang naghintay nang may pagtitiis. Pagsapit ng alas onse, hindi na siya nakatiis at muling nagtanong kung darating pa ba ito. Pero hindi na sumagot ang tao sa kabilang linya. But instead, dumating ang isang waiter at nagdala ng dalawang plato ng prutas. Sinabi ng waiter, "Miss, ipinadala ito ng taong hinihintay mo. Sinabi niyang pasensya na, nasiraan daw siya ng sasakyan at hinihintay ang mekaniko."

“Wag na wag mo sa aking sasabihin na negosyo mo na naman ang aatupagin mo! Kahit nga si Papa God nagpahinga. Ikaw? Tao ka pa ba?” “Yap, tao ako. But I am not a God. The time flies Zhia and I am the pilot of my Company. Tough times create tough people and Good things take time. Put this on your mind Zhia. Some people wait for a miracle to start living their lives happily. Others, use that time and create the miracle themselves. Time doesn't wait on anyone.” Seryoso niyang sabi sa akin na tuluyan na talaga niyang ikinatalikod at pumunta ng banyo. Siguro tinatawag na siya ng kalikasan. Pero bakit yung mga sinabi niya kanina tinamaan ako bigla. Ano nga ba ang ginagawa ko sa oras ko?

“Sinabi po iyan ng papa ko noon. Paulit-ulit niya iyong binabanggit habang buhay pa siya, na ang mabuti ay ginagantimpalaan ng mabuti, ang masama ay may kapalit ding masama. Palagi niyang sinasabi, ‘Good people must be rewarded.’” Huminga nang malalim ang babae bago sumagot. May bakas ng bigat sa kanyang tinig, at isang mumunting guilt ang dumaan sa kanyang mga mata. “Minsan, hindi rin garantiya ang kabutihan para sa magandang wakas,” mahina niyang sambit.

Napakasayang tingnan parang araw araw akong nahuhulog kay Alana. "What is love...for me love is being patient. Alam kong nakakabagot at napakahirap pakinggan at isipin but trust me it is all worth it. Ang pag-aantay ang isa sa napakahirap at napakasakit gawin lalo na pag ang inaantay mo ay isang napaka komplikadong tao. Napakahirap kung titignan at iisipin na para bang wala ka ng pag-asa kasi andun na eh wala ka ng magagawa but you just keep on waiting kasi may nakikita ka pang pag-asa. Kahit maliit na ilaw ng pag-asa lang yan dapat ay kunin mo, antayin mo kasi kahit pag balik baliktarin mo man pag-asa pa rin yun, lalaki din ang ilaw na yun. Umabot din ako sa point na nanghina na at nawawala

Seryosong saad niya sa binata. "You're handsome. Sooner, you'll find someone who will love you deeply without doubts." She said again. Habang binibitawan ang hawak na lantern. Pareho nilang pinagmasdan kung paano ito tangayin ng hangin pataas sa kalangitan. "You think so?" "Yeah. Allan Cohen said: Do not wait until the conditions are perfect to begin. Beginning makes the conditions perfect." nakangiti niyang sabi. She looks sweet and charming.

Matapos ang ilang saglit, bumulong ito sa sarili, na para bang inaaliw ang sarili. "Ang mabuting bagay ay hindi kailangang madaliin. Hindi naman nakakamatay ang maghintay." Pero bago pa man makahinga nang maluwag si Evan, bigla itong ngumisi nang malaswa.

Natatakot siyang umalis dahil baka hindi na sila tuluyang magpang-abot. Wala pa silang kumunikasyon ng panahon na 'yon. Hindi pa nila naibibigay ang numero sa isa't isa kaya wala siyang ibang pagpipilian kung hindi ang maghintay. She did wait. Kahit pa nalipasan na siya ng gutom ay matiyaga pa rin siyang naghintay.

"The tiger who waits in the tall grass lives longer than the lion who roars at dawn." Binasa niya ito nang paulit-ulit habang hinihigop ang natitirang alak sa baso. Maya-maya pa, tumunog ang phone. Isang tawag mula sa ama nila, si Alfredo Blackwell. Hindi niya sinagot kahit pa paulit-ulit itong nag-ring.

Bumaliktad na ata ang mundo. Natapos ko na ring basahin ang dala-dala kong pocket book. Now what am I to do now? May pumatak na nyebe sa aking kamay kaya tumingala ako para tingnan ang langit. It’s snowing. And snowing means today is an auspicious day. “I can’t wait any longer. Nevar, if you won’t appear in the next hour.” I won’t wait anymore. For now, let me just enjoy the snow.