Haligi Ng Tahanan Novels & Stories

“Para sa ‘yo talaga ‘to, Ma. Mahal ka namin.” Lumapit si Killian, niyakap kaming pareho, at sabay naming minasdan ang “munting tahanan” na, para sa amin, ay isang malaking simbolo ng pagmamahal, sakripisyo, at bagong simula.

Iniwan sa isang bahay na siyang mag-aalaga at magpapalaki sa bata. Hindi niya pwedeng dalhin sa kanyang tahanan ang batang babae, at baka malaman ng kanyang mga kalaban at ito’y patayin. Mabuti ng ligtas ito at malayo sa kanya, hanggang sa dumating ang itinakdang araw. ~**~ Philippines 2022 “Salem!” Isang malakas at matinis na boses ang pumuno sa isang magarang bahay.

Lauro ang tila pang-iinis sa boses ni Deiah para makaramdam siya nang panginginig sa katawan. "Young Mada, hin-hindi ko po talaga alam na ang Have-Haven, hindi ko po talaga a-alam na ang Haven Home Co. ay nagbebenta ng mababang kalidad ng kanilang mga produkto sa ating hotel. Tatlong taon na po silang nakikipag-ugnayan sa atin, at ang presyo naman po ay akma. Kilalang brand po ang Haven Home Co dahil s--"

Hindi siya sumagot, walang imik. Tumikhim ako. “ If he isn't going home now, sa bahay muna ako uuwi.” “ Why?” tanong niya. “ Sa laki ng bahay niyo nakakasakal parin kapag ako lang mag-isa.” sabi ko. “ Then I'll accompany you. Total bahay namin yun nay karapatan akong tumira dun.” he said. Tumingin ako sa kanya na nang-iinit ang mukha, sa nangyari sa amin kagabi wala na akong mukhang ihaharap sa kila tita kapag umuwi sila.

Nagalit at dinamdam iyon ni Julia dahil akala niya ay may pagtingin din sa kanya si Johnson 'yon pala ay sila pa rin ng girlfriend niya kaya naman ay nagpagpasyahan nitong huwag magpakita kay Johnson dahil alam niyang pabalik na ulit ito ng Pilipinas. Dahil pareho kaming nagtatago sa taong mahal namin ay naalala ko ang iniwang bahay sa akin ni Manang Inday. Doon muna kami pansamantala. Mabuti na lang pala talaga at hindi ko binenta ang bahay ni Manang Inday. Noong pinaayos ko eto ay ginawa etong bungalow at mayroong dalawang kwarto. Mataas ang bakod ng bahay kaya hindi kami makikita sa loob. Sinabihan ko nga noon si Mama Baby na doon tumira kaso ayaw niya. Mas mahal pa rin niya ang kanyang b

Wala s'yang mapupuntahan ngayon at hindi n'ya alam kung saan s'ya pupunta. Subalit ang mga bagay na iyon ay hindi na mahalaga sa kanya. Total ay wala na rin namang silbi ang buhay n'ya. Ang nais n'ya lang naman sana ay ang makapiling si Loco. Her husband is her only home. Ngunit ang taong sinasabi n'yang tahanan ay isinuka na s'ya. Hindi rin naman n'ya ito masisisi dahil alam n'ya ang kamalian n'ya rito. Isang kamalian na walang kapatawaran.

Chapter 12 TAHIMIK na kumakain ang pamilya Hidalgo, ayaw ding makagawa ng ingay para makuha ang atensyon ng mga magulang niya si Rina. Hindi niya napansin na ilang beses nang napapasulyap sa kanya ang kanyang ama, sinenyasan ni Mrs. Hidalgo na huwag na muna pansinin ang anak pero hindi ito magpapaawat.

Ang mga taong naging dahilan ng daan-daang taong gulo at paghihirap ay nasa kaukulang parusa at kahihiyan, habang kami naman… kami ay naiwan na tagapangalaga ng katotohanan, tagapagmana ng kapayapaan, at higit sa lahat… mga magulang na sabik na sabik nang salubungin ang pinakamalaking regalong ibinigay sa amin ng langit at tadhana. Ang tahanan namin ay hindi na lamang isang malaki at marangyang bahay na gawa sa bato at kahoy… ito ay naging isang tunay na tahanan na puno ng init, pagmamahal, tawanan, at pag-asa. Ang bawat sulok, bawat silid, bawat pasilyo ay napuno ng mga palamuting kulay puti at ginto—mga kulay na sumisimbolo sa kadalisayan at liwanag—at mga bulaklak na sadyang pinili at ina

PILIPINAS 2022 (ALTERNATE WORLD) [ CALISTA | JANUARY ] Maraming pasikot-sikot ang mansion na ito or what they called 'kaharian', but I can see some aspects na mahahalintulad talaga sa bahay namin. Katulad na lamang ng wallpapers, at ang iilang artworks na naka-paskil sa second floor. Pero hindi mapapag-kaila na mas malaki ito, parang triple ang laki sa bahay namin, hindi lang iyon, punong-puno nang mga mahahalin at nagkikislapang mga bato, pillars, artworks and furnitures, mas lumaki at humaba ang hallway, dumami ang kwarto, at parang nasa isang maze ako, dahil every bukas ng mga servants ng pintuan sa'min ay panibagong hallway at mga pintuan na naman ang sumasalubong sa'min.

“Yes. And this is only the beginning. Ngayon, we start living fully, with nothing holding us back.” Sa gitna ng tahimik na gabi, napangiti si Celestine. Ang kanilang tahanan ay puno ng buhay, tawa, at pagmamahal… isang magandang simula para sa lahat, isang tahanan kung saan ang bawat sugat ay unti-unting naghihilom at bawat pangarap ay may kasamang pamilya.