Novel & Cerita History Repeats Itself Meaning

At ang muli daw naming pagkikita ay doon sa bahay ampunan. Ang sabi niya ay iyon dapat daw ang mangyayari sa nakaraan namin ngunit nabago noong bumalik siya sa nakaraan. Ang galing lang tila ba kami'y nasa isang parallel world kung saan ang parehas naming katauhan ay parehas na naglatuluyan sa huli. Ibig sabhin lamang ay kahit hindi siya bumalik sa nakaraan ay kami at kami parin ang magkakatuluyan sa huli.

Tulad ng napapanood niya sa pelikula at television O mas tamang paniwalaan niya na kahit kailan hindi na muling babalik pa ang kanyang alaala. Dahil sa aksidenteng nangyari noon ayon sa kanyang Doctor ĺat pagkabagok ng kanyang ulo. Imposible nang bumalik pa ang alaala niya. Baka may nasira ng parte sa utak n'ya na mahirap ng ibalik pa sa dati. Tulad rin ng isang babasaging bagay na kapag bumagsak at nabasag na, hindi na muling mabubuo pa. Kagaya rin ito ng mga alaala sa isip n'ya na napakahirap ibalik. Pero mas madali siguro sa kanyang balikan ang mga nakaraan sa buhay niya kung may magpapaalala nito sa kanya?

“I’m just, I’ve had a bad experience before. And this feels the same. Like history repeating.” “Then I’ll break the cycle,” he gritted his teeth, without hesitation he kisses me on my forehead. “You’re not alone this time.”

malalim kong pagpapakahulugan. "History repeat itself." His remark made sense, partly. "It's easy to make assumptions," he answered safely. And I remembered similar scenario na nangyari last year but that was way more complicated and disheartening. May labin-dalawang nared-tagged na estudyante ng U.P. and after, maybe three days, tatlo dito ang napatay at na-identified na kasapi ng NPA. "So, ang ibig mong sabihin no'n na 'importanteng mga tao' is eventually your brotherhood or meron pang iba, meron pang sabit."

Ang katotohanan ay mas masakit kaysa sa anumang pisikal na sugat. "Fate will make you go through the same things until you give a new response," malumanay ngunit seryosong wika ni Ysa. Lumapit siya muli, ngunit sa pagkakataong ito ay binigyan niya ng espasyo ang dalaga. "Just like we often say in psychology, unfinished topics will often repeat themselves in our lives. Hangga't hindi natin kinakaharap ang mga bagay na kinatatakutan natin, laging may anino na susunod sa atin kahit saan man tayo magpunta." Tumingin si Ysa sa malayo, sa payapang ulap sa kalangitan, bago muling ibinalik ang tingin sa naguguluhang si Amarah.

Ang mga lumang alaalang iyon ay paulit-ulit na umiikot sa kanyang isipan, parang isang slideshow na ayaw tumigil, mga larawang pabalik-balik na ipinapakita ang mga sandaling minsan niyang binale-wala, ngunit ngayo’y malinaw na malinaw na bumabalik sa kanya.

Ilang ulit muna ginawa ang bagay na yan at talagang ito parin ang lumabas na resulta '' kung kailangan ulit ulitin niya ang magpa DNA ay gagawin niya para makumpirma ang kanyang nararamdaman. Isang taon na siyang naguguluhan sa kanyang sarili .Bakit hindi man lang niya magawang magdalamhati sa pagkawala ni Faith may parte sa kanyang puso na babalik ito tulad ng mga nangyayari sa pinapanood niya . '' hindi ko alam ..sinasabi ng puso't isipan ko buhay pa si Faith ''

Mariin kong ipinikit ang aking mga mata bago ko hinilot ang aking sentido. What happened in the past should only stay at the past. It shouldn't have affect the present and the future, but why am I still stuck on it? Bakit hindi ko kayang ialis ang sarili ko sa nakaraan? Kahit na anong gawin ko ay lagi akong bumabalik dito, laging ipinapaalala sa akin ng nakaraang iyon na hindi ako p'wedeng maging masaya. Laging pinapaalala sa akin na kailangan kong ikulong ang sarili ko mula rito dahil.... I'm part of it already. Napahilamos ako ng mukha. Naging mabigat ang aking paghinga na tila ba sinasakal ako.

Pero nasisiguro kong sa oras na magkita ulit kami, babalik at babalik pa rin ang mga nangyari sa nakaraan. It’ll probably not heal. Ever. Iyon ang isa sa mga natutunan ko noong nagpapakonsulta pa ako sa isang psychiatrist. Dahil bata pa lang ay naranasan ko na ang hagupit ng kamay ng mama ko, dadalhin ko ‘yon hanggang sa pagtanda ko.

Sa bawat ikot ng gulong sa aspalto, tila umiikot din ang kanyang isip sa isang tanong na hindi niya matakasan: bakit muling bumalik si Maxwell sa kanyang buhay, at bakit ganoon na lamang ang lakas ng loob nitong pilitin siyang halikan? Pakiramdam niya, parang nag-iwan iyon ng hindi maalis-alis na bakas sa kaniyang isipan—isang pangyayaring hindi niya gustong balikan ngunit paulit-ulit na bumabalik sa kaniyang alaala. Kahit anong pilit niyang itaboy ang ideya, parang nakabaon na ito sa kanyang isipan, bumibigat nang bumibigat habang nagpapatuloy ang biyahe.