Home Is Family Quotes Novels & Stories

“You may hate him, pero kung hindi ka babalik, the company will crumble. Mawawala ang lahat ng pinaghirapan ng pamilya mo.” Napakapit siya sa gilid ng mesa, nanginginig ang kamay. “Hindi… hindi fair ‘to.” “Life isn’t fair,” malamig na sagot ng ama. “At kung talagang mahal mo ang pamilya mo, babalik ka.” Hindi niya alam kung paano pa lalaban. Para siyang isiniksik sa sulok kung saan wala siyang lusot.

**Aling Gina** (mahinahong nagsalita): "Hindi mo kailangang madaliin, Anak. Ang mahalaga, nandiyan ka para sa mga anak mo, at nagagawa mong magbigay ng pagmamahal sa kanila. Hindi mo kailangan ng ibang tao para makumpleto ang pamilya mo. Minsan, ang pinakamagandang pamilya ay yaong puno ng pagmamahal at pagkakaunawaan." Bumuntong-hininga si Alona at ngumiti. Ramdam niya ang bigat na unti-unting naglalaho dahil sa mga salitang ito ng kanyang ina. Sa huling araw nilang iyon sa Coron, siya ay nagkaroon ng pakiramdam ng kapanatagan. Ang mga anak niya ang nagbigay sa kanya ng lakas at tapang upang magpatuloy, at alam niyang magiging masaya sila sa kabila ng lahat ng mga pagsubok.

"Thank you. Sobrang thank you po. Wala po akong ibang hiling kundi maging buo tayong muli... kahit anong itsura ng bagong pamilyang ‘to, kahit pa hindi perpekto." Sa kabilang linya, muling nagsalita si Clyde, ang kanyang ama. "Anak, kung may natutunan kami sa buhay, ‘yun ay ito: ang pamilya, hindi nasusukat sa kung anong kumpleto sa papel o kung sino ang kasama mo sa isang bahay—ang tunay na pamilya, ‘yun ang hindi sumusuko kahit ilang beses kayong masaktan."

Isa-isa niyang hinawakan ang kamay nila. "Makinig kayo sa akin, ha?" sabi niya, bakas na ang luha sa gilid ng mga mata. "Walang sinuman ang papalit sa pagmamahal ng Mommy sa inyo. At kahit may asawa na si Daddy ninyo, kayo pa rin ang mahal niya. Hindi kailangang mamili. Ang pamilya natin, iba man sa nakasanayan, buo pa rin. Kasi hindi sa pagiging isang bahay sinusukat ang pamilya—kundi sa tibok ng puso." Tahimik ang triplets. Pero isa-isa nilang inilapit ang sarili kay Cherry.

"Maganda at masarap sa pakiramdam nang may taos-pusong nag-aalaga sa'yo nang walang kahit anomang hinihinging kapalit." Nagpang-abot ang mga mata namin. Natigilan ako sa ginagawa at tinitigan siya nang mariin. Ang bawat salitang binibitawan niya'y parang may malalim na kahulugan. "I really admire how your family works together para lang makabuo ng isang masayang pamilya. Sana tayo rin sa hinaharap, simple lang pero masaya. Hindi ba?"

"Umuwi ka na. Naihatid mo na ako dito sa bahay, puwede ka nang umuwi." "Pero--" "Nandito ang pamilya ko. Aalagaan nila kami." "I know, pero iba kung ako ang mag-aalaga sa inyo." "Huwag kang makulit. Umuwi ka na sa bahay mo." "But you're my home." Napahinto siya. "You and our kids are my home." Napabuntong-hininga siya. Siguro kung hindi siya nito iniwan sa ere noon, mas masarap sanang pakinggan ang mga sinasabi ni Nick ngayon.

“Simple lang, pero puno ng saya.” "Oo," sagot niya. “Hindi natin kailangang maging mayaman para maging masaya. Basta buo tayong pamilya, sapat na." Napangiti ako. Sa mga simpleng gabi tulad nito, damang-dama ko ang tunay na kahulugan ng tahanan—hindi sa laki ng bahay, kundi sa dami ng tawanan, sa init ng yakap, at sa damdaming ligtas ka, mahal ka.

“This is our Home, Hon! At hindi magtatagal mapupuno ito ng mga tawa at ingay ng mga anak natin!” Napangiti ako sa sinabi ni Lucian. And I can’t help but to be excited! Tama siya, this is not just a house. This is our Home!

“Huwag ka ngang magreklamo, Phoenix. Hindi ka ba masaya na marami kang apo? Tingnan mo nga at mas kumpleto ang tahanan natin dahil sa mga tawa at iyak ng mga bata. Kung ako lang ang tatanungin, mas gusto ko pa nga na mas marami pa silang maging anak.” Napangiti ako habang nakikinig sa kanilang dalawa. Totoo nga, sa kabila ng mabigat na mundo ng mga Koznetsov, ang simpleng usapan tungkol sa pamilya ay nagbibigay ng kakaibang init sa dibdib. Parang saglit na nawala ang lahat ng takot at panganib na nakasanayan ko nang isipin.

Pero nang magsalita siya, mas mababa na ang boses niya kaysa kanina. ‎"She always said..." ‎Saglit siyang tumigil. ‎"...a house isn't remembered because it's expensive." ‎Napatingin ako sa kanya. ‎"It's remembered because people feel safe when they come home." ‎Hindi ko alam kung bakit, pero parang tumigil ang paligid sa narinig kong iyon. Tahimik kong muling tiningnan ang larawan. Ngayon ko lang naintindihan kung bakit ganoon ang gusto niyang tema para sa bahay.