Hope For The Best の小説・ストーリー

Ilang segundo lang ang lumipas bago siya dahan-dahang humarap sa akin. “If this is going to keep being half-truths and silence…” Huminga ako nang malalim, pilit na kinokontrol ang boses ko. “Then please stop making me hope.” Ang daming ibig sabihin ng “hope” sa gabing ito. Hope na baka may nararamdaman siya. Hope na baka hindi lang trabaho ang tingin niya sa akin. Hope na kahit sa papel lang kami kasal, baka… may halaga pa rin ako sa kan’ya.

Binuklat at binasa para marinig ni Athalia. "Siguro nagtataka ka kung bakit dinaan ko pa sa sulat, kung pwede ko naman sabihin sayo ng personal. Natatakot ako, natatakot ako na baka kamuhian mo ako ng harapan. Ayaw kong makita ang galit sa mukha mo kapag sinasabi ko na sa iyo ang buong katotohanan. Kaya minarapat ko na sa liham ko nalang sabihin sa'yo ang lahat.

wika niya "We have our plans polished, Bro. Stop stirring Lara's mind with any other options. Mas lalo lang magiging kumplekado." "Alam ko naman yun pero kung final na talaga disisyon niyo, o sige. Papaalalahanan lang kita, Bro. Isa-uli mo sa amin ang kapatid ko kung wala nang ihahaba pa ang pasensya mo. Maarte to, mataray at madaling magalit. Good luck na lang sa isang taon mo."

Hopefully, He made a right decision. I hope it will not harm and bring doomed to my future kingdom. Darrius stay asleep.

I hope I will never regret my decision. "Yes."

Inisip niya ang mahimbing na natutulog niyang mga anak. “For my kids,” sambit nito sa sarili at kinalma ang sistema. Pinunasan niya ang kaniyang basang mukha at tumingala sa kalangitan. Mistulang lumiwanag ang kaninang madilim na kalangitan dahil sa pagsilip nang buwan mula sa nakaharang na mga ulap. Hope started to fill her heart. That despite going through the dark side of her life, there is still light waiting for her in the end.

"I will fight for Axel, kuya. But if he pushes me... then I'll take my leave. Para sa kapayapaan ng lahat. But let me fight, kuya. Hangga't sa kaya ko." Pinatong ni kuya kamay niya sa ulo ko at ginulo ang buhok ko. "That's our, Cali." He smiled. It gives me a glimpse of hope. "Merry Christmas, Cali. Eto na ata ang pinakamalungkot na pasko para saaking lahat." Tumango ako at napatingin kay mommy. "Let's fight for a better tomorrow, Cali." He smiled faintly. I did the same.

And may the best man win. TO BE CONTINUED.....

Iniisip nitong ang pagmamalupit sa iba ay tagumpay. Na ang pagnanakaw ng bagay na hindi kanya ay panalo. Napakababaw. Napakakaawa. Sa huli ay iisang pangungusap lamang ang isinagot niya. “I hope you can always stay optimistic.” Saglit na natigilan si Alexa. Pagkatapos ay malamig itong ngumuso. “What are you pretending for? You'll be crying soon enough.” Umiiyak?

“We’re taking it one step at a time, Lola. Ayaw naming umasa nang sobra… pero for the first time, I feel like there’s really hope for Mom.” Tahimik na sumang-ayon ang lahat. Sa hapag na iyon, walang ibang tunog kundi ang paggalaw ng mga kubyertos at mahinang paghinga, tila bawat isa ay abala sa sarili nilang iniisip tungkol sa posibilidad na, sa wakas, bumalik si Mary Loi sa kanila.