Immortality In Tagalog Novels & Stories

AMIRE ATHANASIA VLADIMIR DIAZ Age: 20 Nationality: Filipino Current Assignment: Main Vampires Association, Australia Previous Location: Philippines Huminto ang tingin ko sa word na Baguio. Muli kong naalala ang malabong image—cold air, isang babae, at boses na tumatawag sa pangalan ko. Hindi ko pa rin makita ang mukha niya, pero malinaw ang pakiramdam na mahalaga ang memory na iyon.

"Akala ko magsisimula ulit ang lahat pagkatapos ng reincarnation ko. Paano ako napunta sa ganito?" Itinaas niya ang makintab na kutsilyo at sinaksak ito sa puso niya. Hanggang sa sandali ng kanyang kamatayan, may nakarinig sa kanya na bumubulong, "Gagawin ko ulit ito. Sa susunod kong buhay, gagawa ako ng tamang desisyon. Julia, mahal kong anak, hindi ba ito ang tama?" Napapikit siya ng habang buhay.

Sa inggit ba o sa pangongontrol ni Morfran Demelza? “Huwag kang magmaang-maangan. Your strength is far from me and you’re immortal. Naiirita ako sa t’wing magkukunwari kayong walang alam samantalang maraming pruwebang kayo ang paborito ng mga Diyos,” paliwanag nito.

Ang kaniyang mga pakpak na yari sa apoy at ulap ay nakabuka, habang ang kaniyang tinig ay umalingawngaw sa bawat kaluluwa ng bampira sa mundo. “SA PAGLIPAS NG SANGDAANG TAON, AKING PINAGMASDAN ANG INYONG MGA LAHI,” dumagundong ang tinig ni Bathalang Agamus, habang ang mga mata niya ay naglalagablab ng galit. “SA BAWAT HENERASYON AY PUNO NG DUGO ANG LUPA, AT SA BAWAT UMAGA AY MAY NAGBABANGGANG PULANG AT PUTING MGA KAPATID. SAAN PATUTUNGO ANG INYONG LAHI KUNG WALA KAYONG ALAM KUNDI MAGGANTIHAN?”

Tiningnan niya ako sa aking mga mata at mababakas dito ang pagod, kalungkutan at galit. “Isang sumpa ang pamumuhay ng mahigit sa isang milenyo. Wala kang karapatang magmahal ng isang mortal. Maaaring samahan ka nila sa buong buhay nila ngunit sa huli ay iiwan ka rin nila. Paulit-ulit mo silang panonooring mabuhay ngunit paulit-ulit mo rin silang panonooring mamatay. Isang sumpa ang pagiging immortal,” ang sambit ni Keres. Natahimik ako sa kanya’ng sinabi. Ngunit kamatayan nga ba ang sagot? Napatingin ako sa aking mga kamay. Wala akong karapatang kunin ang buhay niya. Sino ba ako para gawin iyon?

Tanong ko "The charity work. Ugh I hate being in the same place with the poor! I wish I could remove that duty from us. Nasusuka ako tuwing nakikita ko ang maduduming mga taong iyon." Disgust ang itsura ni Queen Claudia habang binibitawan ang mga salitang iyon.

Narinig niya ba yung sacrasm sa boses ko? Lumayo ako pero bago ko mailayo ang tingin sa kanya nakita ko ang pamilyar na marka. Heart. Psh... shitty second. "Hoy Haxielle! Patay ka na?!" Binato ko agad si Remi ng tinapay. "I am the death." Wala sa sarili kong sagot. Her face become worry as hell as her arms was crossed tapping her feet.

If you’re confused, Sereia is Bisaya (Living in the Gensan, Philippines) and for those who couldn’t understand the language, I put the translation in every sentence na may Bisaya. Hope you’ll understand! Happy reading ♥️💜

Pumikit siya at tila mga larawang buhay na umukilkil sa kanyang kamalayan ang lahat ng mga nangyari sa bayang iyo. Dama niya ang matinding init dala ng mga naglalagablab na apoy mula sa mga nasusunog na kabahayan. Dinig na dinig niya ang palahaw na iyak ng mga babae, bata at mga sanggol habang tila mga baliw na halimaw na humahalakhak ang mga kaaway. Hindi magkamayaw ang mga inosente sa pagtakbo sa pag- asang sila ay makaliligtas mula sa impeyernong kanilang kinasadlakan. Ngunit bawat taong nagtatangkang tumakas ay hinahabol ng mga nagsisiliparang pana at sibat. At bago pa man sila makalayo ng kaunti ay bumubulagta na sila at wala ng buhay. Ang iba ay nagkunwaring patay na lamang upang hind

"Isipin mo na lang kung nagkagusto ako kay Harmony, o si Harmony sa akin. Mas matanda siya ng isandaang taon sa akin! Ang ibig kong sabihin, hindi ko alam kung ano ang edad niya sa mundong ibabaw, pero dalawandaang taon at mahigit na kasi siyang nandito, kaya kung iisipin, mas matanda siya sa akin. At hindi rin naman ako magtatangkang magkagusto sa kanya dahil ayokong maipatapon sa limbo o sa impyerno." "Ano ang limbo?" "Sabi ng mga nandito, ang limbo ay lugar ng walang hanggang kadiliman at isang malalim na hukay na walang dulo. Para kang bumabagsak sa kawalan! Ang impyerno naman ay lugar ng walang hanggang paghihirap, pasakit, init at apoy." "Ayoko ring mapatapon sa lugar na ganoon," sabi