It Should Have Been Me นิยาย & เรื่องราว

Maya-maya nga ay naririnig na niya ang mahinang paghikbi nito. "I'm sorry. I know I sounded insensitive and mean when I imagined those things for Braille. I'm really a very ungrateful and bad person for wishing for it to happen to Braille." Nanatiling nakatakip ang mga kamay nito sa mukha habang patuloy sa pag-iyak. "It's over between us, Audrey.'

Hindi man ito lumago ngunit hindi rin ito nalulugi. Nang bumalik sa bahay namin si Anthony bitbit si Bianca ay napag desisyunan namin na siya ang mamahala sa Textile at si Sophia ang sa wine. Unti unti ay nagkakaroon ng pangalan si Anthony sa larangan ng fashion at si Sophia naman ay napalago ang wine business namin. Masasabi kong suwerte ako sa pagpunta ko dito sa Italy at ang pagkakaroon ko ng pamilya dito. Ngunit, hindi ko pa rin maiiwasan na hindi mangulila sa aking lupang sinilangan.”

Kung may ibig sana siyang sabihin, hindi niya iyon sasabihin nang ganoon kalinaw at kalamig. "Kahit totoo pa iyan," sabi ko nang mahina, "ano naman ang halaga niyan? Hindi ako si Amara. At ayaw kong maging pamalit lang. Gusto kong makilala ako bilang ako — o huwag na lang." “Even if that’s true,” I said quietly, “what good is it? I am not her. I never will be. And I don’t want to be a replacement. I want to be seen as me—or not at all.”

Kailangan niyang suportahan ito pero hindi talaga maalis ang kaba na nararamdaman niya. Isang linggong nawala si Joaquin at kahit masama ang loob niya dahil ni hindi siya nagu-update ay tiniis ito ng dalaga. Hanggang sa dumating ang isang hindi inaasahang panauhin noong araw na yun. “Iwanan mo na ang anak ko! Hindi ka makakabuti sa kanya!”

At bawat alaala ay may katumbas na isang pangungusap. “I should've gone home earlier.” “I should've answered her messages.” “I should've opened every gift she gave me.” “I should've celebrated our anniversary.” “I should've thanked her for waiting.” “I should've noticed her tears.” “I should've stayed when she needed me.” “I should've chosen our family first...” Parami nang parami ang laman ng pahina na isinusulat ni Mikael. Ngunit kasabay niyon, lalo ring bumibigat ang kanyang dibdib.

“Sumusunod lang naman ako sa utos mo.” “You should give yourself some credit,” wika pa nito na ikinagulat ko. Talaga bang galing to mismo kay Walter? Parang araw-araw akong ginugulat ng kabaitan niya. “Though I partly agree that if it weren't me, baka wala talagang mangyari.” Ayon lang. Siyempre, everything has to be about him.

ani ko. Gustong-gusto kong sabihin ang nalaman ko kanina pero wala ako sa posisyon para sabihin iyon kay itay. Si Luke ang may karapatan na sabihin iyon, at wala akong ideya kong kailan niya balak sabihin. Hinawakan ni itay ang aking kamay na ikinatitig ko sa kaniya.

Tutal ay mayroon na siyang number ko ay magiging madali na lang ang pag-contact namin sa isa't isa. Habang pauwi ay iniisip ko pa rin ang nangyari kanina. I need to be more attentive to my surroundings. Hindi lang ako ang pwedeng mapahamak sa isang pagkakamali. Maaari ding may mapahamak na ibang tao gaya na lang ng nangyari kanina. "I said stop worrying about it," ani Iwatani. "I can't, okay? Kasalanan ko 'yong nangyari kanina so I can't stop thinking and worrying about it."

Naluluha Ito habang nagsasalita, naaawa naman akong nilapitan Ito at niyakap. " Kaya Ang nangyari satin kanina ay talagang ginusto ko, gusto Kong mag rebelde at isiping hindi lang siya Ang kayang gawin din yon, kaya ko rin. But when I woke up a while ago, I realized na dapat hindi kita dinamay sa gulo ng buhay ko." Please vote and follow me my story Anna. Thank you! Lady Kimmy

Yeah thats it Cherry! Humawak ako sa sariling noo habang nakatukod ang isang siko sa tuhod. Ayokong isipin na mali ang akala ko sa kaniya, dahil ayoko nang lumawig pa ang pagkaka kinlanlan namin. Sinulyapan ko si Itay na malalim ang mga hinga habang naka pikit. "Tay gising na ho, miss na miss ko na kayo.." Umpisa kong sabi.