Kahirapan Sa Buhay Novels & Stories

Perp bakit sa tuwing problema na sa totoong buhay ay hindi ko magawa? Hirap na hirap ako kung tutuusin, at kung makahanap man ako ng solusyon ay mas lalo nadadagdagan ang problema. Parang hindi mauubos. Kung baga ay sa tuwing gigising ako, hindi na panibagong saya ang natatanggap ko. Puro problema, at takot na lang palagi.

Iba ang maging takbo ng buhay ng isang tao kapag may nahahawakang pera. Kaya nitong anayin ang tiyan, sa dami na pweding kainin, at pweding gawin. Ngunit kapag nagulat ka sa biglang yaman na hindi mo naman pinagpaguran ay maaaring mawala ito ng parang bula, kapag di ka marunong dumiskarte sa buhay. Ngunit kapag dugo't pawis ang pinuhunan mo, masasabi mong masarap mahawakan ang perang pinaghirapan, kaya marami sa atin ang nagsusumikap.

Sa kahirapan ng buhay sa mundong kinabibilangan ay ibininta ko ang aking sarili gabe-gabe sa mga lalaki upang magbabayad kahit sintemo lamang at ito ay mahalaga na sa araw araw na pagbili ng pagkain, para narin magkalaman ang sikmura. Ang mundo ko ay walang batas, walang moralidad at higit sa lahat ay walang pinuno o namuno kundi ang kumayod para lamang mabuhay. Karamihan ay pera ang nasa isipan, pera ang mahalaga at pera ang bumubuhay sa kanila kapag magkaroon ng karamdaman ay napakamahal ng gamot, ang ilan ay hinayaan na lamang mamatay.

Yung tipong kahit tubig, parang napakahirap abutin. Doon ko naisip… Ang ikli pala ng buhay. Sobrang ikli para ubusin sa galit. Sobrang ikli para magtanim ng sama ng loob na hindi naman makakatulong. Sobrang ikli para pahirapan ang taong… mahalaga sa’yo. Kasi paano kung mawala siya? Paano kung hindi mo man lang nasulit ang mga pagkakataong pwede kayong maging masaya?

Kahit ang mga buhay pa ay dumaranas ng matinding emosyonal na paghihirap. Si Denver naman ay hindi lang may sakit, kundi depresado rin. Unti-unti nilang nararanasan ang sakit na dinaanan ko noon. Parang may isang hindi nakikitang kamay na itinapon sila sa kumukulong mantika sa pinakamahinang apoy—hindi sila agad mamamatay, pero bawat segundo ay parang pagpapahirap. Pero nararapat lang iyon sa kanila.

Sandaling huminto ang sasakyan sa tabi ng kalsada, tahimik ang paligid. “Maraming tao sa mundong ‘to na hindi matuwa kapag maayos ang buhay mo,” pagpapatuloy niya. “Masaya sila kapag nahihirapan ka. At tandaan mo, hindi lahat ng kabaitan ay sinusuklian ng kabaitan.”

Sean, ikaw na ang nakatira sa mala-heaven na buhay, habang ang iba diyan isang kahig- isang tuka. Kung ibigay mo na lang sa akin ang budget dito sa bahay na ito eh, araw-araw may pa-feeding program ako. Saka sa mundong to nagkukubli talaga ang katotohanan na maraming naghihirap dahil lang naman sa gahaman ng ibang tao.

dagdag ko pa. "This world is cruel, hindi laging masaya at tahimik. Nabuhay tayo para pagdaanan ang lahat ng bagay. Asan ang thrill do'n kung puro saya lang diba? Kung walang problema na dadating sa buhay natin paano tayo magiging matatag? Paano tayo matututo?" seryosong saad ni Sebastian.

Buhay nito ang kapalit—isang desperadong pagtangkang mailayo siya sa kamatayan. Tahimik na sabi niya, “Kyro... ang hirap sigurong mabuhay sa ganitong kalagayan. Hindi naging madali para sa’yo.” Nagulat si Kyro. Bahagyang lumiit ang kanyang mga mata sa pagkabigla. Hindi niya akalaing si Vaiana, sa simpleng pananalita, ay muling tatama sa puso niya. Napangiti siya. “Life is never easy,” aniya. “At kung gusto mong mabuhay, hindi mo lang dapat isipin ‘yong ngayon... kundi ‘yong bukas.”

Bakit paulit-ulit ang buhay? Swerte ako sa buhay dahil hindi ko naranasan maging mahirap, pero paano na lang ang mga walang previledge sa buhay kagaya sa akin? Gusto ko lang naman mabuhay, pero bakit ganito kahirap? Paano ba maging masaya?