روايات وقصص ضمن Let's Eat In Korean Language

Hindi namin ipapa-benta ang mansyon kundi isasara lang babalik kami ni ate sa mansyon kapag kaya namin bumalik. - Sa Busan, South Korea, nasa restaurant kami nang magulang ko dekada na ang huling nagkasama kami nang buo may sarili na silang buhay. "Chughahaeyo, yeon-animgwa dangsin-eun jol-eobhaeseo saeloun salm-eul salge doel geoyeyo." bati ni appa sa akin kung anong meron sa amin ng pamilya ko—ewan ko.

“May library dito? Sa loob ng mall?” He smiled. “Not just any library. This one’s massive. You’ll love it.” “Pwede bang kumain muna tayo?” tanong ko, sabay hawak sa tiyan ko. “Nagugutom na ako.” Ewan ko ba, kakain ko lang ng almusal pero gutom pa rin ako, may bulati ata itong tyan ko. “Of course. Anything for you.” Tumingin siya sa paligid. “What do you feel like eating? Korean BBQ? Ramyeon? Hotteok?”

Nakakalokong tanong ko rito. “Mine naman eh! Are you hungry? Inaasikaso lang ni Mom ang bills tapos uuwi na tayo." “I want to eat Korean food today Mine, paglabas natin dito deritso na tayo sa restaurant ha," lambing kong sabi rito.

And I remember how she talked to Keyller two days ago, sumakit ulo ko sa kanilang dalawa makinig na nagtatawanan pa dahil sa pesteng mga idioms. “It was yesterday when we were in the food house of Maddi and Indigo. Such a lovely couple they are!” She giggled. “How I love Korean foods instantly because of them!” “At anong itatanong mo? Pangalan ng pagkain doon? Those foods were normal Korean foods, Chloe. Maliban na lang kung ginawang Bib-Indi-mbap ang name ng pagkain do’n.” “Nah! It is not about the food names in Maddi’s resto that I am asking. It is something about the word I heard.”

After no'n gumaan naman ang pakiramdam ko at dumiretso na sa banyo para maligo. ••• "Really tita!? I'm so happy!" nagtitili sa tuwa si Tyche nang ikwento sakan'ya ni Mom ang news. Nandito kami ngayon sa Samgyupsalamat isang korean fast food. Dito nila napagdesisyunang mag-lunch. Halos sila lang ang nag-uusap. Basta kakain lang ako. "Mga anak, magsi-CR na muna ako ha?" biglang sabi ni Mom.

sabi ko habang tinatanggal ang suot kong blazer. Napangiti siya. “You read my mind. I was about to suggest the same thing!” Tuwang-tuwa ako lalo kasi makakakain na naman ako ng masarap na pagkaing ‘yon. Kaya naman pumunta kami sa isa sa mga sikat na Korean restaurants sa mall niya.

Hinarap ko si Vanessa at saka ko siya nginitian. "Kain tayo! Wait.. Are you okaay?" "Yeah. Saan mo ba gsustong kumain?" "Diyan na lang sa malapit." Umiling ako. Ayokong mag-stay dito. Baka malaman niya pa kung nasaan ako at baka magkita pa kami. "Sa labas na lang ng mall tayo kumain. Nagca-crave ako sa korean food eh. Ngumisi siya.

Dylan said. “Ewan ko sa ‘yo. By the way, saan pala tayo pupunta?” tanong ko. “Malalaman mo mamaya, babe.” Ngiting aniya. Hinayaan ko na lang siyang magmaneho hanggang sa huminto kàmi sa isang Korean restaurant. Nanlaki naman ang mga mata ko. “Korean restaurant?” wala sa sariling bulalas ko. “Yes, para sa mahal ko. Pangarap mong kumain sa Korean restaurant rig? I’ll grant it to you.” Dylan said.

Muli siyang nag-angat ng tingin, "Let's eat." Napatango na lamang ako, "Thank you." **

Pagsisinungaling niya. "Good! Let's eat!" Masayang pahayag ni Aaron at nilantakan ang mga pagkaing inorder nila. Korean cuisine ang kasalukuyang nakahain sa hapag nila. Hindi siya makapag-focus sa pagkain dahil hindi niya alam ang motibo ng lalaki sa kanya at kung bakit siya dinala sa restaurant na ito. Napansin yata nito ang pananahimik niya. "Something's wrong?"