Life Is Strange: Before The Storm นิยาย & เรื่องราว

Lalong lumakas ang kabog ng kanyang dibdib. "Huwag kang mag-alala," sagot ng isang lalaki. "Kapag tapos na ang lahat, wala nang maniniwala sa paliwanag niya." Napahigpit ang pagkakahawak ni Althea sa carpet. Parang binuhusan ng malamig na tubig ang buo niyang katawan. Napagtanto niya na planado ang lahat, hindi aksidente ang pagkawala niya sa isang party. Isa itong malaking bitag na ginawa mismo ni Celina.

Habang naglalakad sa pasilyo, napansin niyang bukas ang ilaw sa master bedroom Nang palapit na siya sa naturang silid, aksidente niyang narinig ang usapan ng ama at madrasta sa loob. “Mahal, hindi ka ba natatakot na malaman ni Audrey…na kasabwat tayo sa plano ni Sam? Nagsumbong sa akin ang mga katulong, sinampal at inakusahan niya si Sam kanina.” “Umabot nga sa akin ang balitang iyan. Pero hangga't hindi umaamin ang anak mo…hindi niya malalaman na kasabwat tayo. Hayaan mo lang siyang maniwala na kampi tayo sa kaniya.”

Nag-order ng black coffee, walang asukal. Pagtingin niya sa akin... grey eyes. Tumigil ang mundo ko. Hindi ko alam kung tatakbo ako papalapit... o tatago sa ilalim ng counter. Kasi yung estranghero mula nung gabi na yun... bumalik..parang ito ..parang sya ngunit di ako sigurado.

The storm that had ravaged the city all night finally subsided into a bleak, gray dawn. Faint, cold morning light filtered through the sheer curtains of the bedroom, cutting through the shadows and exposing the aftermath of their frantic, desperate night. Mich stirred, a dull ache throbbing in her temples from the alcohol, but the heaviness in her chest had nothing to do with a hangover.

Ramdam ko na naman ang hindi ko maintindihang kuryente na dumadaloy sa kamay naming dalawa. I placed a hand on my chest when I realized my heart is pounding at an unfamiliar rhythm, leaving me puzzled and confused. Napapadalas na ang ganitong nararamdaman ko sa hindi malamang dahilan. “Mavriele.” That snapped me out. I blinked twice and looked at him. “What?”

Nararamdaman niya ang malakas na tibok ng puso niya, kinakabahan din siya habang ang kabilang panig ay tila kampante sa sasabihin ni Joan. "H-hindi po." Nawindang ang lahat sa sinabi ni Joan. Nagsimula ang bulong-bulungan habang hindi makakapaniwala si Levie, Ivy, Ashley at Owen. Natigilan naman si Grayson at Christopher sa narinig. Napangiti siya sa nakitang reaction ng lahat. "The plot twist they've never expected," mahinang sabi niya. Satisfying ang feeling na makita niya ang mga Alcantara na matakot, magulat at kabahan.

At nang maramdaman ang malamig na simoy niyon, niyakap niya ang sarili habang pinagmamasdan ang kalangitan na malapit nang magtakip-silim. Isang araw na rin pala ang lumipas mula ng mangyari ang kaguluhan kahapon. It had been a very terrifying day for her. Kailangan niyang maging matapang para hindi siya maging problema ng iba. Ayaw niyang maging pabigat.

Pero ngayon, parang siya pa ang may bagyo sa sariling bahay. His thoughts spiraled, and yet he couldn't stop staring at her. She was trembling, crying, and broken—but she stood her ground. Her voice cracked, but it didn’t cower. She was crying, but she was also fighting. May kung anong halo ng inis at pagkamangha ang gumugulo ngayon sa ulo ni Lorenzo habang nakatingin dito. Hindi niya alam kung dapat pa ba siyang magalit. How can he get the peaceful and silent life when he has this woman who didn’t even know how to shut up?!

Nang i*****k ko yon ay napakamot ako sa kilay ko nang hindi ito gumagana. "Sira yata to ah, oyy sira ka ba? Hello?" Sinundot-sundot ko yong electric fan at nanlaki ang mata ko nang matumba siya bigla... tang*na namatay na siya, nahiwa-hiwalay yong katawan niya! Natataranta naman ako kase di ko alam kung pano ito ayusin.

Beast *** "So why did you just take a shower at my place?" Napaiwas naman ako ng tingin kay Dr. Orene nang tanungin niya ako tungkol sa biglaang pagsugod ko sa bahay niya at doon nakiligo. Kagabi pinagbigyan ako ng pasyente kong 'yon and I don't think there'll be a next time. Kahit na tulog pa siya or gising na, at least naniniguro lang ako. Malay ko ba kung saan aabot ang libog niya at talagang nagpalagay ng camera sa apartment ko hanggang banyo. At misteryoso pa rin sa akin iyon kung paano niya nagawa ang bagay na iyon. Argh. "A-Ahhmm... Nawalan ng tubig sa apartment ko kanina?" Pagpapalusot ko na sana nga ay lumusot.