Luckily In Tagalog Novels & Stories

biglang paalam nito. "Gano'n ba? Sige," tumayo na si Clyde at inalalayan si Callie na bumaba sa trunk. ***** "THANK you kasi pumayag kang sumama sa 'kin," nahihiyang pasasalamat ni Clyde. Noon lamang siya nakaramdam ng hiya sa harap ng isang babae. He was always confident pero pagdating kay Callie ay hindi niya maipaliwanag ang kan'yang nararamdaman. He must be really in love with her.

"Oh ikaw pala ito Troy," " Merry Christmas din sa inyo Troy and Godbless you," reply ko kaman kay Troy with happy and heart emoji. "Siguro masaya diyan sa inyo?" Tanong pa ni Troy. "Oo masaya kasama ko pamilya ko eh. Siguro masaya din sa inyo diyan?" "Masaya naman kahit papaano, kahit dalawa lang kami ng lolo ko ang magkasamang nagpapasko."

biglaan kong tanong sa isip ko na hindi ko namalayan na lumabas pala sa bibig. "Happiness is a decision," sabi ni Ugi na may pagka englishero pala. "Some people depends happiness on circumstances, but if you change your perspectives and appreciates little things, then every day you can be happy." "Talaga ba Ugi," natatawa ko. So, may mali sa pag-iisip ko? Sino ba namang makaka-appreciate sa sitwasyon ko? I may have the money, fame, face, but family? I've never feel it.

Tila ba sa bawat sigundong iyon ay kapalit ng mga taong pananabik nila sa bawat isa. “Salamat at nakabalik ka na aking mahal. Ngayon ay kompleto na ako sapagkat bumalik na ang aking Reyna.” Malakas ang pagkakasabi ni Haring Baxton sa mga katagang iyon sapat upang marinig ng bawat tao at nilalang na naroon ng mga oras na iyon.

Dalawang araw na kasi siya sa tabing ilog at nangangamoy na. I'm sorry gorang nadamay kapa tuloy sorry kong dahil sa akin namatay ka sorry. I'm sorry 'di ko nagawang iligtas ka I'm sorry gorang. Ma'am tama na po yan kailangan na nating umalis.

singit ni Philip. "Me? Iniwan kami ni mama pero noong edad 15 ako bumalik siya na may dalang batang lalaki at masaya na kami ngayon," walang anumang sabi ni Lucky, "hindi kami nag-isip ng negatibong bagay dahil mahihirapan lang kami. Tignan mo kami, we're happy!" Ngumisi ito pagkatapos.

biglang banggit nito. "H-ha? Wala naman. Okay naman kami. Friends." Sabay iwas ko at tago ang ngiti. "Friends? Friends lang ba talaga?" usisa nitong may kasamang nakakalokang ngiti. "Friends lang kami." pag-uulit ko.

Kaagad naman ng nag-aya sina Vincent paalis at baka mahuli pa raw sila. "Mahal aalis na kami." Akma pa lang hahalik si Rigor ng ako na ang naunang humalik sa kanya. "Good luck!..” Nakangiti kong saad. Kahit na construction lang ang na-applayan nila ay kailangan ko pa rin siyang i-cheer. Hindi naman kasi biro ang pagiging construction. Nakakalungkot man ang sinapit namin, ngunit alam ko na muli kaming makakaahon.

Sumalampak siya sa buhangin kaya naman tumayo ako. What happened to this beautiful woman? Bakit ka malungkot? You are supposed to be happy. May kulang ba sa birthday mo? Kung meron, ano? Sabihin mo at ibibigay ko agad. "It's your birthday. You're supposed to be happy."

"Stop crying... nasasaktan ako kapag nakikita kitang umiiyak dahil sa akin. Simula sa araw na ito, pinapalaya na kita. Bibitawan na kita. Please be happy, Anna. If you are Santri's sunshine, then you are my moonlight. Ikaw ang nagbigay ng liwanag sa mundo kong madilim." Mas lalo akong naiyak. "I hope that you will find your own happiness, Keith. T-thank you for setting me free. Alam kong bibigyan ka ng Panginoon ng isang babaeng mamahalin ka kagaya ng pagmamahal mo." "I-I know that this is too much but...can I hug you for the last time, Anna?" Umiiyak akong tumango. Tumayo siya at nilapitan ako para yakapin. "Please be happy. I love you so much, my moonlight."