Romans & histoires Manga Drawings Easy

Nang buksan ko puro papel na may drawing. Tiningnan ko isa isa. Puro family drawing na iba iba ang background. Merong nasa bahay lang, merong nasa park at mall. Tapos may initial na C.M. Pero parang nakita ko na to. Hindi ko alam kung saan pero parang... Nang maisip ko, bigla akong bumaba para puntahan ang kotse at binuksan ko agad ang likod. Nandoon kasi ang mga drawing ni Charles at Charlotte. Nang tingnan ko kaparehong kapareho!

Nanginginig ang kanyang mga daliri habang dahan-dahang inililipat ang kasunod na pahina ng sketch. Subalit sa sumunod na saglit, isang napakaruming drawing ang agad na sumalubong sa kanya. Ang mga simpleng linya ng polo at pantalon ay iginuhit doon nang napakagulo, walang kahit anong kalidad o sining ng isang propesyonal na pintor. Sa itaas ng drawing ay may dalawang malalaki at mararahas na guhit ng hugis X, at sa ibabang bahagi naman ay may nakasulat na maliliit at tabinging mga titik: “Hindi na kaya ng kamay kong magdrawing. Ano nalang ang mga pangarap ko?”

Isang inspiration na gusto niyang iguhit. Agad siyang tumalon mula sa kama, kinuha ang kanyang sketchbook, at umupo sa mesa. Sa ilang mabilis na guhit, nabuo ang outline ng kanyang drawing. Mabilis lumipas ang oras kapag nagdo-drawing siya. Itinaas ni Hiraya ang sketchbook at ngumiti nang masaya habang tinititigan ang kanyang obra.

Nanginig ang kamay niya habang nililipat ang pahina. Ang sumunod na drawing ay magulo. Puno ng bura at ang mga linya nito ay bali-baliko na. Parang gawa ng isang bata ang drawing na iyon. May dalawang malaking 'X' na nakaguhit nang madiin, at sa ilalim, may sulat kamay na halos hindi na mabasa. [Hindi na ako makaguhit nang maayos. Ang sakit ng kamay ko. Paano na ang pangarap ko? Paano na ako?]

Lumapit sa kanya ang lalaki at ibinigay ang sketch book. Kinuha niya iyon at sinilip ang drawings nito. Iginuhit siya nito sa magkakaibang anggulo. Frontal, side-view in two opposite directions at close-up. In fairness, napakahusay ng mga kamay nito. There was not even a single stroke that is imperfect. "Para yatang exaggerated naman ito. Masyado akong maganda dito sa drawings mo." Pahayag niya.

At naging pambato ‘din siya ng eskwelahan nila noong elementary palang sa mga poster making. Umupo siya sa isang upuan malapit sa pinto ng store. Tiningnan niya ang bawat pahina ng sketchpad niya na halos lahat ng drawing ay mukha ng babae. Maganda ang babae nasa drawing niya. Medyo wavey ang buhok, may bangs, maganda ngumiti, maganda ang labi at mata. Halos lahat ng pahina sa sketchpad niya ay malapit na mapuno sa mukha ng babaeng lagi niyang ginuguhit. Iba‘t-ibang angulo bawa‘t pahina.

Tinitigan ko ang papel nang matagal, habang dahan-dahang binubuklat pa ito ng mga daliri ko. “Oh?” Ungol ko, dahil nakuha nito ang interes ko. Naka-drawing gamit ang itim na tinta sa ilalim ng listahang binura ay isang sketch. Isang pangit na drawing na may magulong linya. Maling-mali ang proportions, at mas malala pa ang perspective. Dalawang tao ang balak niyang i-drawing dito. Sa tingin ko.

Na naghihintay ng panibagong umagang magkasama sila. Kinuha ko ang eraser at binura ang iilang outline na ginawa ko. Hindi pa pulido kaya kailangan ko ng tapusin ito bukas. Konting shadow, mix ng color and hard line na lang gagawin ko para lalong lumitaw ang drawing ko. Tinabi ko ang aking canvass at maging easel wooden stand nito ay tinabi ko rin. Nag-unat-unat ako bago ko kinuha ang aking bagpack. "See you tomorrow, Griffin!" saad ko sa lalaking busy maglagay ng kulay sa anime na ginawa niya.

Mas gusto niya ‘yun/ mas gusto nila ni Zian ng ganun. Mabilis niyang kinuha ang drawing na nasa ilalim ng kanyang unan. Pinagmasdan niya ng mabuti ang drawing niya. Sigurado siya na ito ang mukha ng kanyang ama. Malakas ang pakiramdam niya na ito ang daddy nila. Pareho ang kulay ng mga mata nila. Ginawa niya ang lahat para maging maganda ang drawing niya. Para makuha niya ang mukha ng lalaki na nakita noong nasa mall sila. Ilang araw at linggo na ang lumipas pero malinaw pa rin sa alaala niya ang mukha nito.