Mistake Tagalog 소설 & 이야기

Seryosong sabi niya "Huwag muna nating isipin." Hindi naging maayos ang pagkakape namin dahil doon sa sinabi ko. Napa-isip lang din naman ako. Kinwento ko na lang sa kaniya kung paanong naging kapatid ko si Gail. Yun nga ay dahil sa Papa ko na mah ibang kinakasama. Sinabi ko rin sa kaniya yung aksidente, seven years ago at napakunot ang noo ko sa sinabi niya.

Napatingin siya sa kanan na kung saan ay may maliit na eskinita. Unti-unti niyang tinungo ang daan palapit doon. Pagtangis na naman. Walang tigil na pag-iyak. Ilang sandali pa’y kalakip na niyon ang ilang pagsinghot at mahihinang pag-angil. [ pag-angil - mutter ] Mistulang may sinasambit ito, subalit ay masyadong malabo’t mahina upang kanyang maunawaan ang mga iyon.

Hindi ako maaaring magkamali. Mula noong araw na iyon ay hindi na ako tinatantanan ng multo ng nakaraan na paulit-ulit na dumadalaw sa aking isipan. My mistakes in the past will not define who I am today. I've learned from my mistakes. Nevertheless, I have to say sorry for everything I've caused him. Pero, kung bibigyan ako ng pagkakataong maitama ang mga kamalian ko, I would still do the same thing dahil iyon ang sa tingin ko'y tama. I knew I was wrong all along. Kahit pa mali, paulit-ulit kong gagawin 'yun dahil 'yun ang dapat.

Her lips made a phony smile. Tila nasaktan naman si Agustine para sa ina kaya mabilis siyang lumapit at marahan na hinawakan ang siko nito. "I'm sorry if I misunderstood you. It's just . . . despite my accomplishments, I haven't heard you compliment me," he said hoarsely. "I thought that doing something that wasn't in your plan would leave you disappointed."

Napatigil naman si Troy at halatang napapaisip ng husto sa kaniyang sasabihan o ipapaliwanag sa akin. "May rason ako kung bakit, but it's hard to explain lalo na at dito pa tayo magbabangayan sa mall," ani pa niya sabay lumapit sa akin ng kunti at hinawakan ang aking kamay. "Nakalimutan ko pala it was a mistake. Bakit ba ako magagalit? Well, actually pareho nga tayong nag-enjoy that night pero bakit...?" Wika ko habang napahinto sa pagsasalita dahil sa lubos na pag-iisip.

'Yong ngiti na iyon ni Rain ang naging dahilan kung bakit kahit magkaaway silang nag-umpisa ay nahulog pa rin siya sa binata. "Yeah?" He frowned. "I lied," she sobbed. "I still miss him. Every second of my life, Kade... Every beat of my heart longs for him. I missed him so much that everytime I see you, it just breaks my heart that no matter how much you look like Rain, you just--- you just couldn't be him," she was lying again dahil ang totoo, ito naman talaga si Rain. "Because whenever you're around and I wanted to run and hug you, I know I couldn't. You are not Rain. But I always see him in you. Know what that means?"

Hindi rin magtatagal ay babalik na ako ng Manila upang magsimula nang wala na siya sa aking mga plano. Aminado akong mahal na mahal ko pa rin siya kahit may iba na ito. Hanggang nakaraan na lang talaga siguro ang kapalaran naming dalawa but she'll forever be the most beautiful memory I've ever had. Oo nga’t sumama siya sa iba pero kasalanan ko rin naman kung bakit siya nawala, so ito na nga siguro ang karma ko dahil sinaktan ko siya.

galit na sumbat n'ya rito. "Walang pagkukunwari sa lahat ng ipinakita ko sayo Nalie! Lahat ng ginawa ko ay dahil mahal kita at hindi kabayaran sa lahat ng nagawa ko. Yes! I made a big mistake at hindi ko pinagsisihan ang bagay na iyon. Kung may pagsisisi man ako, iyon ay ang hindi ko sinabi sayo ang totoong nangyari ngunit sa ginawa ko sa katawan mo ay wala akong pinagsisihan. Wala akong pinagsisihan and I'm not sorry for taking you dahil sa ginawa kong iyon ay nailigtas kita sa pambababoy ng mga putang'inang iyon!" may diin ang bawat kataga na lumalabas sa bibig ni Adrian habang nagsasalita.

Humugot siya nang malalim na hininga at napapikit sandali bago muling magsalita. "Fifteen years old ako no'ng iwan nila ako ni Mama sa simbahan sa Maynila. Ang sabi nila babalikan nila ako, pero hindi na sila bumalik. Naghintay ako ng isang araw, isang linggo, at isang taon, pero walang bumalik sa akin. Hindi naging maganda ang buhay ko noon hanggang sa nakilala ko si Papa. Inampon nila ako at dinala rito sa probinsya," pagkukwento niya.

Sumandal siya sa sofa at sinabi kay Hailey, “I’m sorry. Natakot ka diba? Hindi ko na uulitin." Tulad ng sinabi niya, ang mga salitang "hindi mo na magagawa" ay nasa labi ni Hailey. Agad niyang nilunok ang mga ito at walang pakialam na sinabi, “Natutuwa akong malaman na napagtanto mo ang iyong pagkakamali. Kinilabutan mo ako, lalo na noong sinabi sa akin ng doktor na tumanggi kang pagbuksan sila ng pinto. Tumakbo pa ako ng red light para makarating dito."