Nothing Worth Having Comes Easy Novels & Stories

Hinawakan niya nang mahigpit ang kanyang mga kamay, at tinitigan ito nang diretso upang ipakita ang kanyang katapatan. “Lyka, makinig ka sa akin nang mabuti,” mariing wika niya. “Ang pagiging mahirap ay hindi isang kapintasan, at hindi ito sukatan ng iyong halaga. Ang mga salitang naririnig mo ay galing sa mga taong nakikita lamang ang panlabas na anyo at ang dami ng pera sa bangko. Hindi nila nakikita ang kabutihan ng iyong puso, ang iyong katapatan, at ang lakas ng iyong pagkatao. Para sa kanila, ang yaman ang lahat—ngunit para sa akin, ikaw ang pinakamalaking yaman na natagpuan ko.”

“I can afford it. I just don't like wasting money.” Saglit siyang natahimik. Iyon ang totoo. Lumaki ako sa pamilyang hindi kailanman kinulang sa pera. I could buy almost anything I wanted without checking my bank account twice. Pero dahil doon, mas lalo akong natutong pahalagahan ang halaga ng bawat bagay. Money was easy to spend but that didn't mean it should be spent carelessly. “I don't understand why rich people have to spend so much just to eat something they can cook at home,” bulong ko.

Wala naman din magagawa ang pag-iyak at kahit na makapuno at makagawa pa ako ng sapa doon ,alam kong wala na rin iyong mababago. The things about us is — we don't put enough worth of what we have today.Palagi ay nawawala sa isip natin na bago tayo makakuha ng isang malaking bagay ma kung sa'yo matatawag mo ng bug achievement — nakagawa muna tayo ng milyong maliliit na bagay para mapunta tayo sa ganoong sitwasyon.

Ang pagbili niya sa akin ay naging simula ng pagkilala sa tunay na halaga ng isa’t isa — hindi sa halagang nakasulat sa tseke, kundi sa halagang ibinibigay ng pagmamahal at pag-unawa. Natutunan ko na kailangan kong magpatawad. Hindi madali, at maraming gabi na kinailangan kong ipaliwanag sa aking sarili kung bakit ko ito ginagawa. Ngunit napagtanto ko, ang pagtanggap at pagpapatawad ay hindi para sa kanya lamang — ito ay para rin sa aking sarili upang makalaya mula sa bigat ng nakaraan. Dahil sa huli, naintindihan ko ang pinakamahalagang aral ng lahat: ang tunay na kaligayahan ay hindi nasusukat sa dami ng yaman o sa taas ng kapangyarihan.

Maaaring wala siyang malaking kumpanya. Maaaring wala siyang pangalan sa mga pahayagan. Ngunit nag-iwan siya ng yaman na mas mahalaga kaysa pera. Nag-iwan siya ng kabutihan. Nag-iwan siya ng respeto. Nag-iwan siya ng pagmamahal. At habang nakatingin ako sa kanyang kabaong, napangiti ako sa gitna ng pagluha. “Salamat, Tay.”

Biglang nanginig ang kamay niya na muntikan pang ikahulog ng hawak niya, mabuti na lamang at nakaalalay si Vincent. "Do you like it?" Sa halip na sagutin iyo'y iba ang lumabas sa bibig niya. "Pure gold ito, 'di ba? Siguradong mas mahal pa ito kaysa sa buhay ko." "Hey! Don't say that, sweetie. Walang halaga ang makapapantay sa iyo, kahit sa sinumang buhay ng tao. And you're cherished, expensive, incalculable, invaluable."

"Lahat ng mga babae, kama lang ang habol sa akin. Mawala naman doon ay pera. Madiligan lang ‘yan at masampal ng dolyares, Iiwan at iiwan ka na lang nila kaya what's the point?" Dick leaned back in his chair, eyes narrowing slightly. "Pero Ed, hindi mo ba naiisip, baka may isa sa kanila na worth it? Hindi lang sa pera." "Hah. Worth it? Dude, gusto ko lang ang simplicity sa babae. Kung hindi mo pinaghaharian ang sarili mo, paano ka maghahari sa business?" Ednel said, the corner of his lips twitching in a smirk. "Besides, wala pa rin akong time for games na hindi ko kontrolado."

sinabi ni Veronica ng dahan-dahan, "Ang tunay na halaga ng tao ay hindi nakasalalay sa kung paano sila magdamit o kung gaano kalaki ang pera nila. Hindi lahat ng bagay ay nakukuha sa materyal na bagay." Tinutok ni Liza ang mga mata sa kanya, at hindi napigilan ang pagpapakita ng matalim na ngiti. "Talaga ba? Kasi kung ako ang tatanungin, kung maganda ka lang at magaling magdala ng sarili mo, kung hindi ka mag-aayos, hindi ka makikilala sa lipunan." Lumapit siya kay Veronica at tumingin ng matalim sa mata niya. "Hindi na kasi uso ang pagiging mahirap ngayon, Veronica. Kung gusto mong mapansin, kailangan mo ring magbigay pansin sa mga bagay na iyon."

Pumikit ako saka huminga ng malalim. "Hay, ang sarap sigurong mabuhay ng maraming pera. Lahat ng gusto mo ay makukuha mo at magagawa mo kahit ano ng walang iniisip. Hindi mo na kailangan problemahin ang mga gastusin mo sa araw-araw. Mas magiging madali siguro ang buhay ko kung marami akong pera. Ang buhay nga naman," sabi ko habang nilalasap ang malamig na hangin. "Sorry to say but it's not easy as it looks," malagong na tinig mula sa likuran ko.

I cannot see anything in her, except sitting there silently, holding the universe together. "I feel so stupid." Nakaraan ang ilang minuto ay nagsalita na rin siya. "I feel like all of my efforts and hardships are worthless." "That happens." I slowly tapped her shoulder. "But..." I paused. "Always remember that worthless people think they will never achieve greatness. But great people will never think they are worthless." Sa wakas ay tinignan niya ako sa mata. Nakita ko ang bahagyang pagkislap nito habang nakatitig sa akin.