Novelas y relatos de Padre Damaso Lines

"Lalo na ikaw, Madame." "Marami pong salamat, Padre." "Ngayong araw na 'to ay masasaksihan natin..." Inumpisahan na ni Padre ang seremonya. Habang tahimik akong nakikinig kay Padre Amadeo ay 'di mapigilan ng mga mata namin ni Francis na magtinginan, at ang mga labi namin na magngitian. Magkatabi lang kami pero hinahanap namin ang isa't isa.

Dama nila ang tensyon at galit nito. "Katarungan?!" Naguguluhan kami, kung sino ka man! Paano ka namin matutulungan?!" saad ni Jia. Muling tila may mahika na kusang may tumipa sa pahina ng blangkong libro na nagmula kay Padre Damian. "Kailangang may mamatay — isang bulong mula sa panahon ng himagsikan, at isang anino sa panahon mo — bago tuluyang lumabas ang katotohanan." saad ng nakasulat.

Hindi nila alam na ang intensity na nakikita nila ay hindi nagmumula sa kape o ambisyon, kundi sa pagnanasa ng isang babae na magpapabago sa mundo niya. Isang gabi, habang nagpapahinga, kinuha ni Rafael ang Journal ni Damian. Ngayon, ang mga entry ay mas malinaw. Ang kanyang ama ay hindi lamang isang Architect, isa rin siyang Romantic Architect. Ang bagyo sa Alps na isinulat ni Damian ay hindi lang tungkol sa snow—ito ay tungkol sa walang-hanggang yakap ng kanyang Mama. Mula sa Journal ni Damian (Day 20):

Hindi ko alam kung napikon ba iyon sa sinabi ko. Wala naman akong masamang sinabi ah. Hindi na nga ako nagsalita sa huling sinabi niya. "Mr. Alfonso Del Madrid! Salamat at nakapunta kayo!" napapitlag ako nang marinig ang pagtawag ni Papa. Del Madrid! Lazarus is a Del Madrid. So this is his family! But where is he? "Naku. Drop the formality. I will not miss your party, Avelino." sagot naman ng lalaking hindi lalayo sa edad ni Daddy.

pabulong na anas niya ngunit sapat na upang marinig ni Aliasar na akmang babatukan na sana nang humarang si Adriano, “Tama na nga iyan, para kayong mga bata. Magsuot ka nito, Mateo. Baka makilala ka pa ng mga tao’t isumbong kay ginoong Damian.” Kalalabas pa lamang ng Tayabas ng kanilang propesor kung kaya’t malaya na nga silang makagagala ngayong gabi. “Saan na nga ulit ang daan, Casimiro?” tanong ni Adriano sa taong naglalakad sa kanilang harapan. “Ako ng bahala sa ating destinasyon, basta’t sundan niyo lamang ang daang aking tinatahak,” mayabang na sagot niya.

“Damian. Damian Cruz.” BOOM. Ang pangalan ng lalaking malamig pa sa Baguio breeze. Damian. Infairnes may impact, parang kontrabida sa teleserye. Damian Cruz. Kung tutuusin, bagay sa kanya—seryosong mukha, malakas ang aura, parang lahat ng tao sumusunod sa utos niya. “Damian…” mahinang bulong ko. “Parang ang hirap i-nickname. Dam? Dami? Dams?” Napangiwi ako. Ano ‘to, EDSA?

Pinaulanan ko na ito agad ng bala kahit malayo pa ako. Pasugod ang pag baril ko. “Mika Backup ng armas mula sa UG!” Utos ko at nang lumabas ang isang lalaki na may dalang missile. “Alright! Pasasabugin tayo!” Natatawang wika ni Damon at mabilis tumakbo ang isang ito hinila pa ako nito. “Damon!” Asik ko dahil halos nakaladkad na ako. “Tarantado talaga! Mag seryoso ka nga Da——” hindi natapos ni Drake ang sasabihin nito ng…