Pangunahing Tauhan 소설 & 이야기

Noon pang dati, sinasabi na ng kanyang ina na sa unang araw ng Bagong Taon, kailangang maagang gumising at hindi tamarin sa higaan. Pagdilat niya, ang unang bumungad sa kanya ay ang matalim at maayos na linya ng panga ni Sebastian. Mula roon, bahagya pang umangat ang kanyang tingin at napadako sa mga labi nito—mga labing mapang-akit sa unang tingin, ngunit kasabay noon ay may dala ring panganib. Iyong tipong hindi mo basta-basta dapat lapitan, ngunit hindi mo rin kayang balewalain.

Ito ang simula. Ang simula ng aming tunay na kwento.

Hindi lang dahil ligtas na kami mula sa lahat ng panganib, kundi dahil nahanap na namin ang totoong dahilan para mabuhay nang payapa. Si Aliyah. Ang una naming anak. Ang panibagong simula.

Lahat ay natuklasan sa tamang oras, sa tamang tao. Both of them were each other’s first in so many ways. First trust. First surrender. First risk. Mga bagay na hindi sinusukat sa karanasan kundi sa lalim ng koneksyon. Tahimik siyang ngumiti habang ibinabalik ang atensyon sa niluluto. Hindi niya kailangang ipaliwanag ang sarili. May mga kwentong sapat nang alam ng iisang tao, at iyon ay higit pa sa sapat.

“Si Fana. Kinakabahan ka bang makita siya ng harapan?” “Nandito tayo para kay Thana. Iyon ang unang rule ni Theo,” depensa ko. “Whatever,” aniya bago humiga sa sahig. “Magpahinga na tayo. Bukas, sasabak na tayo sa giyera.” dugtong n'ya bago ipikit ang mga mata.

Huminto siya sa harap nila, at tumango kay Sara. “Pag umalis ka roon, huwag mong kakalimutan ang daan pabalik. Dito ka nagsimula. Dito mo natutunan ang tunay na pagmamahal. ‘Wag mong itapon ‘yon, anak.” Tumayo si Sara at marahang yumakap sa kanya. “Hindi ko po kayang kalimutan kayo, Tay. Kayo ang unang umunawa sa’kin noong ako mismo’y hindi ko maintindihan ang sarili ko.”

Tiningkayad ko ang aking dalawang paa para maabot yun, at ng malapit ko ng maabot ay saka pa may humablot sa hindi ko pa alam. "Ako ang nauna," Binalingan ko ang kumuha at nakabusangot ang mukha ng malaman kung sino yun. "Pero ako ang unang nakakita, kaya dapat sa akin iyan," nanggagalaiti ko na sabi. Ang kumag ngumisi lang. "Wee..pero ako kaya unang nakakuha kaya dapat ako na ang may-ari nito," aba nag palusot pa.

curious kong tanong, unt-unting nailalapit ang katawan ko sa kaniya para makinig nang mas mabuti. "Oo. Napakahirap sa umpisa," pag-alala niya, may bahagyang tawa sa kaniyang boses. "Pero sa awa at tulong ng Diyos, nakasurvive naman kami. Natutunan ko ang wika nila, unt-unting nakasundo ang mga kapitbahay, at ngayon nga ay malalaki na ang mga anak ko. May sarili na silang mga buhay at trabaho rito."

putol nito. “Connection na magiging matibay mong pundasyon. Tauhan na kayang kaya ka dalhin sa taas hindi sa ibaba. At higit sa lahat mga tauhan na magiging kaisa mo sa gusto mong hinaharap..” tinabig nito ang kamay ko at tumayo na.