Pinakabatang Heneral Sa Pilipinas の小説・ストーリー

Nagbigay-pugay siya rito. Ang lalaki kasing kaharap niya ay walang iba kundi si General Zachariah Silva! Dati itong Chief of Staff ng armed forces of the Philippines. Napahalakhak ang matandang heneral. “At ease, hija. Wala tayo sa kampo. Isa pa, bisita ka namin. At saka, hindi na ako ang superio mo, ang anak ko na.” Kumindat pa ito sa kaniya.

Tumingin si Adrian sa ama. Retired Admiral Gilbert Rodriguez has the highest position in one of the biggest organization in the country. Ang organisasyong ito ay kinabibilangan ng mga maimpluwensyang politiko at malalaking negosyante. At ang posisyon ni Gilbert ay pinagiinteresan ng mga taong ganid sa kapangyarihan at uhaw sa pera. "Hihintayin pa ba natin humantong iyon physically? We need to trace them as soon as possible hangga't hindi pa nila natutuklasan na anak kita."

sabi ni Andrei sabay pikit matang humakbang siya palayo sa heneral. Isa… dalawa… tatlo… Paulit-ulit na nagbilang si Andrei. Ang Heneral Gomez na kilala niya ay hindi papayag na matalo o mabigo. Lalong hindi nito gusto na hinihindian o pinagmumukha siyang tanga ng ibang tao. Naghanda si Andrei para kung sakaling ipabaril sila ng heneral ay makaligtas sila.

pagpapakilala ko sa kapatid ko. [Minister of Personnel: In charge of appointments, merit ratings, promotions, and demotions of officials, as well as granting of honorific titles.] "Ako naman si Baturu Ilhaalt, mula sa pamilya ng mga Baturu. Ang ama ko ay si Baturu Mutengge Jiangjun at ang aking ina naman ay si Baturu Hairatai," pagpapakilala naman niya. [General/Jiangjun: The army general in ancient Chinese military hierarchy was the officer who was responsible for supervision and training of army officers. The general was the top most military rank of a division and was responsible for all the military operations of that division.]

Bumungad sa kanya ang ang kanilang Lieutenant General kasama si Diego Cervantes, ang kasalukuyang presidente ng bansa at ang pamangkin nitong si Benedict. "Sit down, Mendoza. May mahalaga tayong pag-uusapan..."

"Delikado 'to kapag nagpipinta ka. Baka tumapon ang mga gamit mo." Naupo ako sa tapat niya, pinapanood ang bawat galaw niya. "Hindi ka ba napapagod? Halos dalawang linggo ka na rito. Wala kang secretary, walang aircon, at halos sa papag ka na lang natutulog. Hindi ba hinahanap ng katawan mo 'yung buhay mo sa Manila?"

" Do it. Pabigat naman iyan eh. You know, wala naman akong pakialam sa kan'ya." Nagtataka naman ang matandang Heneral dahil sa sinabi ko. "Wala kang pakialam sa asawa mo?" Aniya na nakakunot ang noo. Doon agad ako nakakuha ng tiyempo. Mabilis kong kinuha ang aking baril at binaril si General Alvarez. Sapul ito sa noo. Humarap naman ako kay Captain Guillermo.. "Lumabag kayo sa batas, Sir!" diin na saad ko rito.

Vandervilt ang taong ito. Si Gibson Pedregosa. Tantya niya ay mid-forties pa lamang ito, pero mataas na ang posisyon sa military. Sabi nito: ito raw ang nanguna ng special operation force para kompletuhin ang hindi mabilang na delikadong misyon doon sa Mindanao at sikat ito sa palayaw na 'Heneral Tigre'.

sabi ni supremo at yung mga huling sinasabi niya medyo nadadala na siya kaya napapasigaw na siya ng malakas "Mabuhay pilipinas!" tugon na sigaw ni Heneral "MABUHAY!!" sabay na sigaw nila Supremo, Heneral at Mary Hayyss parang maling kaluluwa hiningan ko ng tulong ah "Tama tama! hindi ka na makakakita ng isang tulad ng calcifer namin" biglang sabi ni Heneral habang hinahampas hampas yung balikat ko

Kakabukas ko pa lamang ng walk-in closet nang marinig ko ang pamilyar na boses mula sa ibaba. “Nasaan ang pinakamaganda kong kaibigan sa buong Pilipinas?!” Napapikit agad ako. “Ayan na naman siya! Talagang dami mong sinasabi kapag pupunta dito, no?” Mabilis akong bumaba at hindi nga ako nagkamali. Nandoon siya sa sala habang kumakaway pa sa akin na para bang ilang taon kaming hindi nagkita.