Poetry About Self Novels & Stories

It seems like it's giving me back the energy I lost for doing my best to survived the day. "I want to be like you," wala sa sariling sabi ko sa buwan na para bang naririnig ako nito. "I want to be someone's light in the dark," I added then I smiled bitterly. "But how will I do that if I can't even provide myself the light to get out of the dark I'm in right now? How can...I help someone if I can't even help myself? H-How can I stop someone from drowning when I'm also trying my best not to drown? H-How can---" I stopped and tightly closed my eyes when I felt that my tears were about to fall.

Napangiti ako ng kaunti, 'di ko tuloy maiwasan ang mag-isip na nakikiramay ang langit sa aking kalungkutan. Ni minsan hindi ko naisip ang ulan bilang isa sa mga rason na nakapagbibigay sa akin ng kariwasaan. Especially for those times that I am on my lowest. Pero ngayon, every drop of the rain...the every sound of each raindrops gives solace to my soul that eases my mind and heart. Hindi ko alam na makaka diskubre pala ako ng isang bagay tungkol sa aking sarili.

Tila pagod ang kanyang buong katawan, bumabangon lamang sya upang kumain ngunit pagkatapos ay hihiga ulit. Although her heart was deeply broken, there's nothing she could do but continue her life and live it to the fullest. “Alam mo self, maganda ka! Matalino, di ka lang katangkaran pero maganda ka!” Puri nito sa sarili. “Taena! Nagse-self love na'ko!” biro nitong muli sa sarili. Sa isip nito’y nais na nyang baguhin ang sarili nya habang nag-susulat ng nais nitong gawin ay biglang tumunog ang kanyang tiyan.

Walang bahagi nito na nagpa-alala sa'kin sa nakaraan. Kuyom ang palad ay mariin kong naipikit ang mga mata. Naninibughong napabuga ako ng hininga. Hindi ko namamalayan ang munting butil ng luha na kumawala sa gilid ng aking mga mata. Lihim akong napatanong sa aking sarili. Sino ba talaga ako?

Hindi siya sumigaw. Walang dramatic scene. Mas tahimik pa sa inaasahan. Pero mas totoo. Lumapit ako at niyakap siya. Hindi mahigpit. Hindi desperate. Just enough. “Hindi ako umaalis,” sabi ko. “Hindi ko lang alam kung paano manatili nang hindi nawawala ang sarili ko.” Hinawakan niya ang likod ko. “Then find yourself,” bulong niya. “And if you still want me after… I’ll be here.”

Writing is my passion, but I’ll just found myself staring at the ceiling, unable to form a sentence. Ngunit parati ko pa ring tinatanong ang aking sarili kung bakit nila nagawa iyon sa akin. Hindi ako pagkain na nakahain sa hapag na bigla nalang nilang lalantakan kapag sila ay nagugutom na. Women aren’t objects. Women aren’t toys.

Hinawakan ko ang dibdib ko at pabulong kong sinabi sa sarili, “Hindi ako pag-aari ninuman. Hindi ako bagay na pwedeng kunin o sirain.” Tumayo ako at dahan-dahan kahit nanginginig pa ang mga tuhod ko. Ay pinilit kung mag tungo sa aking maliit na banyo. Kailangan kung maligo upang mahimasmasan kahit pa panu ang aking nararamdaman. Alam kong darating ang araw na makakaalis ako rito hindi bilang biktima kundi bilang babae na marunong lumaban, magmahal muli at bumangon. At sa sandaling iyon habang nakatingin ako sa sarili sa salamin at habang basag man ang tingin ay nanatiling buo ang paninindigan ko.

Parang biglang uminit ang tenga ko at hindi ko alam kung saan ko ilalagay ang sarili ko sa sobrang hiya. “P-po?” halos hindi ko na marinig ang sarili kong boses. Bahagya akong napayuko, pilit tinatago ang pamumula ng pisngi ko. Hindi kasi ako sanay sa ganitong klaseng papuri----lalo na mula sa mga taong gaya nila. Sa totoo lang, kahit kailan hindi ko naman itinuring ang sarili kong maganda nga ako sa paningin ng ibang tao...

sagot ko sa kanya. “I’m Gavril, I already introduce myself to you earlier.” Sagot niya. Napailing-iling naman ako at natawa sa sinabi niya. “That’s actually a poem by Emily Dickinson. That poem means that it is actually nice to be nobody than to be somebody. People think that being alone means loneliness but being alone means that you just have more time for yourself and it is better to be that way.” Sagot ko. Napangisi naman niya sa sinabi ko.

sarkastiko niyang pag-kastigo sa sarili. Napasalampak na lang sa sahig si Yesha at napa-yukyok. Gusto niyang umiyak dahil sa pagka-miserable ng pakiramdam niya, pero ni isang patak ng luha ay walang pumatak sa kanya. Hindi niya napansin kung gaano siya katagal sa ganoong posisyon, “I need to get going,” saad niya sa kanyang sarili. “Walang mangyayari sa akin kung magse-self pity ako dito,” dugtong-saad pa niya. Saka niya pinilit ang sariling tumayo at pumasok ng banyo.