Powerless Trilogy Novels & Stories

Isang mapanganib na ngiti ang dahan-dahan lumitaw sa labi niya. “Don’t test me, Amara. You have no idea what I can do when someone crosses me.” Nagsalita ulit si Ysabel, desperado. “Argus, please, let’s not fight here. We can still fix this. We can—” “Fix?” malamig na putol ni Argus, hindi man lang siya tinitingnan. “You think this is something you can fix with a smile and excuses? Hindi ito simpleng party na pwede mong paikutin. This is power, Ysabel. And power… when mocked, becomes weakness.”

“I told him to torture that old man more.“ Bulong ko saka ako tumayo at lumabas ng silid. Naabutan ko si Kyris na nakasandig sa pader at hinihintay ako. “Uuwi na ba tayo?“ Tanong nito kaya tumango lang ako saka ako nito inalalayan na makalakad. Pero tinangihan ko ito, part of my therapy is to slowly using my legs to control my posture. “Gabriel my man, buti naabutan ka namin.“ Napatingin ako kay Tarick na kasama si Anton. This man change a lot, ang pagkakaroon nito ng pamilya ay nakapagpabago dito. Kung dati ay halos patayin na nito ang sarili sa pagkuha ng mahihirap na misyon, ngayon ay isang beses na lang ito sa isang linggo kung magpakita dito sa headquarters.

Narakaramdam siya ng ibayong sakit. Oh God. Bakit kailangan pang mangyari ang lahat ng ito? God, please help me. I want to spend the rest of my life with Vaughn.. CHAPTER NINE : TRAVIS'S PARTY PART THREE HALOS lamunin na ng kadiliman ang buong garden kung saang ginaganap ang magarbong party ni Travis Laurel. Halata sa mga bisita ang labis na pagkataranta sa pangyayari. Pero siya ay kampante lamang na lumabas sa mansion. Wala siyang problema kung madilim man ang paligid niya. Matagal na niyang sinanay ang sarili niya tulad sa mga ganitong uri ng sitwasyon. Kasama iyon sa pinili niyang propesyon.

At hindi naman ako manhid at walang puso para hindi makaramdam ng guilt at awa sa nakikita ko. His arm was bandaged. It's his dominant arm kaya halos hindi siya makakilos at makagawa ng mga bagay na madalas niyang gawin. Kaya naman ako na ang lumapit sa kaniya at inalok ang tulong ko.

Chapter 1: Mission Mist’s P.O.V. Slap, kick, turn around, jump then gun click. Ngumisi ako nang makita kong matumba sa harapan ko ang aking kalaban. Hinipan ko ang usok ng baril na ginamit ko, “Be careful next time,” sabi ko saka ko sinipa sa dibdib ang lalaki. Isang misyon nanaman ang natapos ko, nag-inat pa ako, bago tinalon ang building. Dumeretso na ako sa apartment ko at saka naligo. Pagkatapos ay isunuot ko ang isa sa aking mga lucky dress.

“So be ready anytime to fall into the pit of your consequences.” Isang pilit na ngisi ang pinakawalan ni Delilah bago nagpatuloy sa paglalakad na siyang sinundan naman ni Dean. The whole ground is still quiet as her heels make an alarming sound. Reminding them of her firm and fearsome words.

Peace of mind lang naman ang hiniling niya bago siya magpunta sa beach, ngunit bakit hanggang dito ay sinusundan siya ng problema? Mabilis na nagbihis si Avaeh, ganoon din si Colt, bago lumabas sa transcient house. Dala-dala ng kaniyang kaliwang kamay ang marriage contract, samantala ang kabila ay hawak ang kamay ni Colt. Hinila niya ito papunta sa area kung saan alam niyang naroon ang mga may gawa nito. Kung nakita niyang maayos at malinis ang marriage contract, ngayon ay lukot-lukot na ito gaya ng kaniyang hitsura. Wala na siyang pakialam kung masira man ito. Ang tanging gusto lamang niya ay ma-void ang license kahit na alam niyang hindi iyon magiging madali.

antipatiko at seryosong sagot ng bilyonaryong atleta bago niya marahas na tinalikuran ang press conference upang maglakad palayo kasama si Tristan. Naiwan akong nakatitig sa screen habang ang aking mga luha ay mabilis na umaagos, bumabagsak patungo sa aking malamig na mga kamay na kasalukuyang nakahawak sa diamond ring na ibinigay niya. Ang matinding sakit ay tuluyang nagpadurog sa aking buong pagkatao... ang kanyang pampublikong pagtatatwa ay isang marahas na betrayal na hindi ko kayang tanggapin sa harap ng buong bansa kung saan ang aking pangalan ay tuluyan nang naging simbolo ng kahihiyan. Naramdaman ko ang marahas na pagbuka ng pinto ng penthouse at pumasok si Kuya Marcus kasama si Mama

“Hindi umalis si Mama. Nandito pa rin siya.” Isang mahabang pasilyo ang bumungad sa kanya. Nakasara ang mga bintana, malamig ang hangin, at tila humihinga ang dilim. Sa dulo, may isang pinto na matibay na roble, nakakandado, ang tansong hawakan ay kupas na sa tagal ng panahon. May bakas sa gilid ng frame, parang may minsang nagtangkang buksan ito nang pilit. Sinubukan niyang pihitin ang hawakan, ngunit hindi gumalaw iyon.

83 Nanginginig na ang buo kong katawan. Kung hindi ako nakatali, baka kanina pa ako bumagsak. This place nullifies power. Hindi makakagamit ng kahit na anong kapangyarihan dito, but mine is different. Nothing could nullify it. Ang problema, kung nasa akin sana iyon at malaya kong magagamit, makakaalis ako dito. Why didn't she trusted her power to me? Am I not that deserving? Am I really weak?