Pre Spanish Philippines Novels & Stories

Natagalan lang talaga noon ang pamilya ni Liwan makabalik sa Pilipinas dahil sa byahe ng sulat papuntang Espanya at byahe nila papuntang Pilipinas. Araw-araw raw may event sa barko and they gave me the schedule naman para hindi ako mabored. May tanghalan ngayon so nag-ayos na ako para makapanood kasi hindi naman ako nakakatulog. Sa paglalakad ko, marami akong nakakasalubong na mga Kastila at mga Pilipino. Ang iba ay Latino at Latina. I really like their style talaga kaya sila ang nagagaya ko minsan.

maiksi kong sagot, bahagyang yumuko bilang paggalang. Napangiti si Prince Lorenzo. “You don’t look like someone from around here. Where are you from?” “Philippines,” sagot ko. “But I used to study abroad.” No'ng si Raf pa ang kasama ko. No'ng wala pa akong maalala sa kung sino ako. “I see,” sabi ni Lorenzo. “De hecho, me pregunto si entiendes español. (Actually, I wonder if you understand Spanish.)”

[Five Years Later] 3RD PERSON'S POV “Wow, Mommy! Are we in the Philippines already?” bulalas ni Kian, nakahawak siya sa kanang kamay ng kaniyang ina habang nagpapalinga-linga sa paligid. Nang mga sandaling iyon ay kabababa lang nila sa eroplano. “Yes, son. Nasa Philippines na tayo, kaya kailangan tagalog ka nang mag talk, okay?” nakangiting yuko ni Amara sa kaniyang anak.

“Talaga? Ano naman ang narinig mo?” “Ayun, ‘yung nakabila nga resort eh anak ng isang mayamang negosyante galing Maynila. Galing ng America at doon naging kilalang chef. Pero dito raw siya sa Pilipinas nagtapos ng Culinary.”

“Nagtatampo ka pa rin ba dahil umuwi tayo rito sa Pilipinas?” “Sí!” [Yes!] sagot ko bago malakas na napabuntong-hininga. “I-I just can’t understand your decision, ‘My. Why divorce Papá? Why left Spain for this… this...” I paused. Ni hindi ko nga alam kung ano ang tamang salitang idudugtong ko para lang ma-i-describe ko ang bansang ito. “This is also your country, Sasha. You are a Filipina, like me. Hindi ba’t marapat lamang na malaman mo ang isang parte ng pagkatao mo?”

May accent pang sabi. Marunong siyang mag-tagalog pero hindi lahat. Mas okay siya sa english at spanish dahil dun siya lumaki sa spain at iyon ang kinalakihan nya. Nagtatagalog lamang kami ni Ellin at may iba pang pilipino na nakilala dun.

Wala na rin si Philip kaya hindi niya na magagawa ang gusto niyang mangyari dito. Kung sana nga lang pwede kong sabihin sa kaniya ang nangyari sa binata. TO BE CONTINUED xxxxx in Pacita's letter indicates scratched words in case magtaka kayo. :)

"Huh? What are you saying?" "That wasn't how you say I love you in Filipino, we say Mahal kita. Aish! Don't listen to anyone but me, okay?!" I asked before starting the engine again. "O-Okay. Mahar kita?" "It's Ma-hal, not ma-har; say it again," I commanded. Oh, my gosh. Who the fuck taught my younger brother that word. Do they want to die? "Mahal kita." "Yeah, that's right." "Mahal kita. Mahal kita, Aiden."

nakangiti naman nitong sagot sa akin, bigla naman akong nabuhayan sa sinabi nito lalo na't desperado na akong makalipat ng trabaho lalo na't mas nagiging makulit si Benjamin at maliban pa doon ay kailangan ko na din makalayo sa lugar na ito. Ayon kasi dito, nagdecide ang amo nito sa Dubai na magbukas ng negosyo sa Pilipinas, ayon dito ay isang Pilipino din ang amo nito na lumaki sa UK at nagbase sa Dubai para sa Real State company nito, pero nagdecide itong mag-open sa Pilipinas. "He's looking for people na maasahan niya, at alam kong magugustuhan ka niya." nakangiti naman nitong sinabi, at mukhang hindi ko nagugustuhan ang paraan ng pagkakangiti nito.

Nag-aral si Levi sa Spain dahil naroon ang umampon sa kaniya. “I’m sorry I’m late,” ani ni Levi at tinapunan nang tingin si Noli na umayos ng upo nang makita siya. “Levi, what is the tagalog term of ‘You’re so beautiful?’” kumunot ang noo ni Levi sa tanong ng kaibigan. Luis didn't even bother that his friend was late for 1 week. Oo. Sa 1 week na nasa Pinas siya, si Noli lang ang kasama niya.