Sad Words Novels & Stories

At niyakap ko nga siya. You will be fine soon Missamy. You will. Pinalaki ka ni Juan Carlos na di titiklop ng dahil sa kanya. Grief is a different and unique journey for everyone. We all deal with it the best way we know how in the moment. The silent was a sincere condolence with you Missamy. You're not alone, I also lost my bestman, my bestfriend. Ngunit alam ko di ko mahihigitan ang pait at sakit na nararamdaman mo ngayon.

You'll see me wasting,you'll see me wasting away Cause today,you walked out of my life Cause today,your words felt like a knife I'm not living this life. Sa haba ng taon ng pinagsamahan namin, hindi niya ako minahal? Ako lang pala ang nagmamahal sa aming dalawa. Akala ko parehas kami ng nararamdaman sa isa't-isa pero..ako si tanga na minahal siya. Tears scream down in my face.. Sa dinami-dami ng pwede niyang sabihin. Gusto na niya akong mawala?Asan na ang pinagsamahan namin? Tuluyan na ba niyang nakalimutan ang lahat? Goodbyes are meant for lonely people standing in the rain

Nagluto siya buong hapon para lang sana i-selebra ang kanilang ika apat na anibersaryo, ngunit ito lamang ang napala niya. Sakit, hinagpis at pagkalito. "Alam ko namang pareho kaming nararamdaman sa isa't isa kahit na hindi namin sabihin iyon sa sarili namin." "So why are you crying?" halata sa boses ng binata na naiirita na ito.

“I-I’m sorry.” Nahigit niya ang hininga nang tumingin ng diretso si Red sa mga mata niya. Hindi nito alintana ang mga nagtatakang tingin ng karamihan. “I-I’m really sorry, I really do, sweety.” Dumaan ang samo’t saring emosyon sa mukha ng binata. “I know it’s too late because it’s almost three years but believe me, sweety. My life became lonely when you’re gone. My heart became empty and full of regrets.”

kusang nagsibagsakan ang mga luha niya sa tuyong lapida kasunod ang pagpipigil ng mga hikbi. Dissapointment, regret and sadness was written all over his face as he raised his gaze to the sky. "I'm fucking mad that time. I'm marrying a girl whom I'm not in love. I can't imagine myself to be with her for the rest of my life..." he trailed off and wiped his own tears using the back of his palm before looking at me.

I knew this sadness would last forever. Parang noong isang linggo lang may pangako pa sila Mom at Dad sa akin para sa darating na kaarawan ko. Mamamasyal pa kaming tatlo para bumuo ng maraming memories. Pero ngayon, hanggang pangako na lang iyon dahil tinangay na ng hangin ang mga pangakong iyon. Marami silang pangako na hindi na kailanman matutupad. Ayos lang sa akin na hindi matupad ang mga iyon, mabuhay lang sila kahit alam kong imposible mangyari ang hinihiling ko. I feel pain. I feel anger and sadness. And I feel depressed. I feel empty.

Wala na, basa na rin ang suot ko. Mukhang may mas malungkot pa pala sa akin ngayong gabi. May ibang tao pa pala na mas mabigat ang dinaramdam, na parang ang tandang padadamdam ay naging isang tuldok na biglang lumamlam. I believe that sad people are dreamers. "Ha? Paano sila nawala? Anong nangyari?" tanong ko habang tinatapik ko ang likod niya. Pinapatahan ko siya nang maigi.

dugtong niya, “para tapusin.” Para sa katahimikan. Para sa closure. Para sa katahimikan ng isip. Tumango si Matteo. “Alam ko,” sabi niya. Tumingin siya sa akin. Diretso. “Ysa,” mahina niyang sabi, “sorry.” Isang salita. Simple. Pero mabigat. “Sorry sa trauma.” “Sorry sa takot.” “Sorry sa sakit.” “Sorry sa buhay na muntik kong sirain.”

Sadie. Napasinghap si Ms. Sadie at agad na lumuhod sa harap ko, ang mga mata niya ay puno ng luha. “Leah, please… hindi ko alam kung anong pumasok sa isip ko kanina. I was frustrated… I didn’t mean to hurt you. I’m so sorry.”

malungkot at senserong turan niya. “No. Hindi kaabalahan ang pumarito couz, I just feel sad na sa ganitong pagkakataon tayo muling nagkita. Hindi nga rin ako nakapunta noong namatay ang mama mo, tapos ngayon hindi ko man lang nasilayan si Tito bago siya—”she croaked, kaagad nag–init ang sulok ng mga mata. “I’m sorry Danna. I’m really sorry for your lost,” tuluyan na itong bumigay.