روايات وقصص ضمن Short Story About Poverty

"Ikaw Nadia? Anong kwento mo?" "Kahirapan din ng buhay, may isa akong kapatid na pinapaaral. Wala na kasi kaming magulang kaya ako ang nag tra-trabaho para makapag aral siya." kwento ko. "Hindi ko nga siya gustong iwan pero wala akong magawa." "Hirap talaga ng buhay 'no?"

CHAPTER 12 “Ano? Wala kang pera na ibibigay sa akin? Saan ka pala galing? Kakauwi mo lang tapos wala kang perang ibibigay?” pagalit na tanong niya sa akin. “’Nay, wala na nga tayong pambili ng bigas. Halos hindi na nga makakain ng maayos ang mga kapatid ko. ‘Wag niyo namang sayangin sa sugal ang perang pinaghihirapan ko,” napapagod na sabi ko. Naalala ko ang tungkol sa pagbibigay sa kanya ni Ninong ng pera at wala man lang kahit kaonting napupunta sa amin ng mga kapatid ko. Lahat inuubos niya sa sugal. Tapos ako rito hirap na hirap na maghanap ng pera.

"Bumili ka pa ng marami para sa kambal." "Okay." Ilang supot pa ng cotton candy ang binili ng Yakuza. Muli silang naglibot sa matataong lugar. Dito na nakikita ni Cain ang buhay sa labas ng kaniyang mundo. Maraming mga mamamayan ang naghahabol sa kanilang mga oras para makapasok sa trabaho. Marami din ang tila dismayado dahil sa kahirapan. Iba't ibang uri ng kahirapan ang pilit na pinaglalabanan ng mga simpleng mamamayan. Napagtanto ni Cain na sa ganitong uri ng pamumuhay ang pinagdaanan ng kaniyang asawa kaya alam niya ang takbo at kalakaran sa mundo ng mga ordinaryong mga mamamayan. Napapatingin siya sa kaniyang asawang abala sa pagkain ng cotton candy. He admire his Andromeda. Positibo an

sumbong ng daddy niya sa huling dating napiling naman ang mommy niya at naglalambing na yumakap sa kaniya na siyang ikinangiti niya. this is Yesha's small family, her family is known for being one of the richest family in the country, pero wala siyang pakialam ron hindi issue sa kaniya kung mayaman or mahirap sila ang importante marangal at wala silang tinatatapakan na tao at gusto niya lang ng simpleng buhay pero hindi yon mangyayari dahil nga may kaya sila pero hindi naman sila mata pobre, ang importante lang they are happy together and living quietly with her parents. yumakap siya sa ina. "mom? am I not really allow to see my venue's decoration?".

nakasimangot niyang sambit. Naawa naman ako sa anak ko dahil Hindi Siya sanay sa mahirap na buhay, mas Lalo naman ako Hindi talaga ako sanay sa mahirap na buhay kaya nga napagpasiyahan ko na mag Asawa ng mayaman upang makaalis ako sa hirap ng buhay. Being poor is s*cks para kang walang halaga sa mga mata ng tao. Pero pag may Pera ka lahat Sila lalapit sayo. Yan Ang napakahirap tanggapin sa lipunan. Hindi ko nga alam kung bakit naging ganun ka sama Ang Mundo.

mommy said to me, I looked at them. "You too, mom, you're not used to this life being poor-financially." I said. No one answered them and even if they didn't agree with my decision there was nothing they could do. I worked in a bar as a macho dancer and waiter. Our business went bankrupt and we had no money left. Our relatives who used to be close to our family have completely distanced themselves from us. That's where we met the people who became family, friends since then, mommy and daddy never spoke to those who were close to them.

"Dahil ang notebook na iyan ay sumisimbolo ng pag-asa. Ito ang paalala na sa gitna ng basurahan, may mga pagkakataon na nakatago, kailangan mo lang hanapin. Pero ang tunay na ginto... hindi mo ito makikita sa mga papel o sa pera. Ang tunay na yaman ay nasa loob mo." Ikinuwento ni Winston ang kanyang kuwento kay Marco, hindi ang kuwento ng bilyonaryo, kundi ang kuwento ng isang batang basurero na nagkaroon ng pangarap. Ikinuwento niya ang kanyang pakikipagsapalaran, ang kanyang paghahanap ng yaman, at ang kanyang huli na pagtuklas na ang pinakamahalagang bagay sa mundo ay hindi kayang bilhin.

Sumiksik ang kaniyang mukha sa leeg ko habang walang tigil na paghingi ng tawad. I don't know what to do. It's not easy to accept everything. All my life, I never dreamed of having a wealthy boyfriend. Just a simple person will do, but... it's reversed. How could this man endure staying in a small apartment where he could live in a huge room? How could this man eat street food where he could afford to buy fancy food? All those things I'd noticed before. He was so simple and I never saw him and heard him complaining. Kaya sinong mag-aakala na ang taong nagpakilala na mahirap ay anak ng sikat na negosyante sa bansa.

pagpapatuloy nito sa pag kwento. "Bakit po?" "Kasi anong maihaharap ko sa kanya? Anon maipagmamalaki ko sa kanya? Wala akong pera, wala akong yaman. Ang bahay namin maliit lang na parang Kubo sakto lang saming dalawang mag kapatid at kay mama at papa. Masaya na kami kung makakakain kami ng tatlong beses sa isang araw kahit na walang ulam. May hipon lang doon at bagoong iyon na ang masarap na makakain namin sa isang buwan. Madalas asin at mantika ang ulam namin minsan pa nga adobong puro sabaw lang yung mantika at tuyo isasabaw sa kanin." tumigil ito sa pag kwento at tumawa samantalang si Jaile ay tila naiiyak na dahil sa kinukuwento nitong napagdaanan niyang hirap noong kabataan niya. Malayo

Pero sa higpit ng pagkakahawak no'n ay malabong magagawa niyang ilayo iyon. "Ano bang meron ka, Hailey? Matalino ka lang, pero mahirap ka! Mayamanin nga ang pangalan mo, pero saksakan ka pa rin ng hirap! Hindi ka yayaman sa katalinohan mo, tandaan mo 'yan!" At saka siya walang awa na tinulak ng marahas. Kaya siya napasalampak sa malamig na tiles ng sahig. May nakapa pa siya na parang matikain at do'n niya lang napagtanto na mantika nga na may harina ang kaniyang nauupoan. Hindi man niya malinaw na nakikita, alam niya sa senses niya 'yun. "Once born poor, you'll die poor! Kahit anong kayud mo sa buhay, you will not be rich!" 'Thud!'