Short Story About Poverty นิยาย & เรื่องราว

Malaki na ang ipon ko, ngunit hindi na ako nito kayang pag-aralin ng dalawa pang taon kaya kailangan kong maghanap ng trabaho upang ang allowance ko sa araw-araw ang tangi kong iisipin. Basang-basa pa rin ako nang makarating sa isang mumurahing paupahan na hindi kalayuan mula sa Club House. Nanginginig ako sa lamig habang kausap ang may-ari na agad humingi ng bayad sa loob ng tatlong araw. Wala na akong ibang pagpipilian kaya kinuha ko ang pitaka at nag-abot ng nuwebe mil, tatlong libo kada gabi, libre na raw ang tubig at kuryente. Kahit papaano ay gumaan ang dibdib ko dahil may matutuluyan na ako ngayong mga susunod na gabi habang nag-iisip ako kung saan ako makakahanap ng trabaho.

"Bumili ka pa ng marami para sa kambal." "Okay." Ilang supot pa ng cotton candy ang binili ng Yakuza. Muli silang naglibot sa matataong lugar. Dito na nakikita ni Cain ang buhay sa labas ng kaniyang mundo. Maraming mga mamamayan ang naghahabol sa kanilang mga oras para makapasok sa trabaho. Marami din ang tila dismayado dahil sa kahirapan. Iba't ibang uri ng kahirapan ang pilit na pinaglalabanan ng mga simpleng mamamayan. Napagtanto ni Cain na sa ganitong uri ng pamumuhay ang pinagdaanan ng kaniyang asawa kaya alam niya ang takbo at kalakaran sa mundo ng mga ordinaryong mga mamamayan. Napapatingin siya sa kaniyang asawang abala sa pagkain ng cotton candy. He admire his Andromeda. Positibo an

sumbong ng daddy niya sa huling dating napiling naman ang mommy niya at naglalambing na yumakap sa kaniya na siyang ikinangiti niya. this is Yesha's small family, her family is known for being one of the richest family in the country, pero wala siyang pakialam ron hindi issue sa kaniya kung mayaman or mahirap sila ang importante marangal at wala silang tinatatapakan na tao at gusto niya lang ng simpleng buhay pero hindi yon mangyayari dahil nga may kaya sila pero hindi naman sila mata pobre, ang importante lang they are happy together and living quietly with her parents. yumakap siya sa ina. "mom? am I not really allow to see my venue's decoration?".

nakasimangot niyang sambit. Naawa naman ako sa anak ko dahil Hindi Siya sanay sa mahirap na buhay, mas Lalo naman ako Hindi talaga ako sanay sa mahirap na buhay kaya nga napagpasiyahan ko na mag Asawa ng mayaman upang makaalis ako sa hirap ng buhay. Being poor is s*cks para kang walang halaga sa mga mata ng tao. Pero pag may Pera ka lahat Sila lalapit sayo. Yan Ang napakahirap tanggapin sa lipunan. Hindi ko nga alam kung bakit naging ganun ka sama Ang Mundo.

mommy said to me, I looked at them. "You too, mom, you're not used to this life being poor-financially." I said. No one answered them and even if they didn't agree with my decision there was nothing they could do. I worked in a bar as a macho dancer and waiter. Our business went bankrupt and we had no money left. Our relatives who used to be close to our family have completely distanced themselves from us. That's where we met the people who became family, friends since then, mommy and daddy never spoke to those who were close to them.

I wanted to laugh at him sarcastically and mock that no matter how much people pay their taxes right now if they're not using it properly, this place will never grow. Seeing how many people are living on the cold streets, starving to death. Their eager collection of taxes makes it like they're only cowing them. I have no choice but to bow down and follow them since I'm not able to do anything by myself. Labag man sa kalooban, kinuha ko ang kaunti sa natitirang pilak namin. Ang pangdalawahan pa sanang linggong pagkain ay naputol hanggang sa sampung araw na lamang.

Maraming tao sa mundo na walang ibang ginawa kun'di ang manlamang sa kapwa nila pero heto ang tindero at napakasaya na dahil sa maliit na halaga. The vendor seems happy and contented with his simple yet happy life. Wala itong nilalamangan at hindi rin galing sa masama o maruming gawain ang paghahanap buhay niya. Napapa-isip tuloy siya kung paano ba ang buhay ng mga simpleng mamamayan? Nang mga sinasabi nilang mahirap? Sa buong buhay niya kasi ay hindi niya naranasan ang maghirap. Lahat ng gusto niya ay nakukuha niya at nabibili. May mga nagdudunog sa kaniya ng mga bagay na kaya niya namang gawin. Yes, he came from a wealthy family, and yet... bihira lang silang magbonding ng family niya.

But the real world doesn't work like a fairytale. I remember the night I was kicked out. The Donya's cold eyes. The way she threw the five million pesos check at my face like I was some cheap prostitute. I didn't take the money. I left it on the marble floor of the mansion, walking out into the pouring rain with nothing but the clothes on my back and the tiny life inside me. I worked three jobs. I scrubbed floors until my fingernails bled. And in between those jobs, I painted. I used the soot from the stove, the juice from the berries, anything to let out the colors of my grief.

sagot ko. Ngumiti siya nang mapait. “Hindi rin madali ang buhay niya. Isa siyang tao na iniwan ng ina, halos walang pera, at ni hindi niya alam kung saan siya lulugar. Isa siyang tao na iniwan sa kalye, nakaranas ng gutom at pangungutya, at kahit papaano… siya’y lumaban para mabuhay. Ako lang ang nakakita sa kanya sa pinakadilim na bahagi ng buhay niya.” Napahawak ako sa leeg ko, medyo napapikit. “Talaga po? Paano… paano niyo siya natulungan?”

Sumiksik ang kaniyang mukha sa leeg ko habang walang tigil na paghingi ng tawad. I don't know what to do. It's not easy to accept everything. All my life, I never dreamed of having a wealthy boyfriend. Just a simple person will do, but... it's reversed. How could this man endure staying in a small apartment where he could live in a huge room? How could this man eat street food where he could afford to buy fancy food? All those things I'd noticed before. He was so simple and I never saw him and heard him complaining. Kaya sinong mag-aakala na ang taong nagpakilala na mahirap ay anak ng sikat na negosyante sa bansa.