Short Tagalog Quotes About Self Novels & Stories

"You have to fight through some bad days to earn the best days of your life. So keep your head high, your chin up, and most importantly keeps smiling, because life's a beautiful thing and there's so much to smile about." Pagkatapos niyang sabihin iyon, pinalakpakan siya ng mga kasama ko. "Wow! Puno ka naman pala ng words of wisdom! Mahilig ka siguro magbasa ng mga books?" saad ni Maki. "Mahilig, pero kasi 'yong quotes na 'yon nabasa ko lang d'yan, oh!" sabay turo ni Sining sa pader na may nakadikit ngang quotes for life.

Sabi ko sa sarili ko. "Masakit raw ang ulo mo, Hija." Si Miss Yenny. Tumayo ako tumingin sa kaniya. Nakangiti ito at parang kaharap ko lang si Mama. Hindi, si Miss Yenny ito. Paalala ko sa sarili ko. "Hello po. Medyo sumakit lang po ang ulo ko pero ayos lang po ako." Pinatatag ko ang sarili ko na huwag bumuhos ang mga emosyon sa sarili ko.

"You should accept the fact that you are an Alvarez! Sa ayaw at gusto mo, isa kang Alvarez at kailangan mong matutong ipagtanggol ang sarili mo!" "Kaya kong ipagtanggol ang sarili ko!" Siya naman ngayon ang sarkastikong natawa sa sinabi ko. "Paano, huh? Wala ka ngang alam na kahit na ano para makatakas ka rito hindi ba? Pinaandar mo nga yung bangka ng hindi nag-iisip hindi ba? Ni pag langoy hindi mo alam tapos sasabihin mong kaya mong ipagtanggol ang sarili mo? Paano? Paano mo maipagtatanggol ang sarili mo—"

“Akala ko talaga ay isa kang yelong puso. Pero ngayon, nakikita ko. Ang lamig na iyon ay parang pader na itinayo mo para protektahan ang iyong sarili. Pero sa likod nito ay may taong marunong umunawa at magpatawad. Ang biro ko kanina—tungkol sa bunganga ng baboy—tama iyan. Ang katotohanan ay minsan ay madumi, pero kapag nalinis, nagiging malinaw din.” Napangiti ako. “Salamat, Don Teodoro. At salamat sa pagtulong sa amin.” “Walang anuman,” sagot niya habang tumatayo. “Pero tandaan mo, huwag mong isara ang iyong sarili nang sobra. Ang buhay ay mas maganda kapag marunong kang tumawa, kahit na minsan ay sa mga simpleng bagay lamang. Tulad ng sinabi ko, mas mabuting tumawa kaysa magmukhang seryos

I learned my lesson, I should know my limitations. This time I will choose my self. I'm empty already. Napasobra ata ako sa pag-aalaga at pag-aalala sa iba kaya heto ako ngayon, igang-iga. I should love my self more, I forgot that I'm important too.

Pero pang-Maria Clara ang pagtawa ko, takip-bibig para hindi nakaka-turn off. "Hindi ah. Bigla lang kitang nakitang kinukuhanan ng litrato ang sarili mo kaya minabuti ko nang lapitan ka tutal hindi natapos ang pag-uusap natin kanina." Bigla naman akong nahiya dahil talagang pinangatawanan niya na ang pagpi-Filipino niya. Ultimo ang salitang pagsisi-selfie ay hindi na niya binanggit bagkus ay sinabi niya ito gamit ang Filipino. "Biro lang. Oy, okay lang na mag-English ka. Ako na lang ang mag-a-adjust." Nakatingin pa rin ako sa kaniya dahil inaabangan ko talaga ang magiging sagot niya.

“You can’t do that, I’m literally lost, from the things that I don’t know. Ganito na ako, huwag mo ng hayaan na mawala ang sarili mo dahil sa akin.” Napahinga ako nang malalim at napahigpit ng yakap sa kaniya. “Bakit mo naman kasi masyadong minamaliit ang sarili mo? Bakit hindi ka maniwala na minsan kaya mo rin makawala sa pinapangambahan mo?” wika ko sa kaniya. “Lagi mong sinasabi na dapat maging malaya ako, pero bakit parang hindi mo naman pinapalaya yung sarili mo?”

“Kung mahal, eh di mahal. Wag mong itanggi sa sarili mo para alam mo kung paano siya haharapin. Kaya ka nahihirapan dahil binabalewala mo ang totoo kaya ayan hindi mo alam paano dedepensahan yang sarili mo. Kita mo na kung anong nangyari, panay ang sabi mo na nakamove on ka na kahit alam mo sa sarili mo na hindi pa. Hindi mo naman kailangang aminin sa kanya…, aminin mo sa sarili mo.” Natahimik ako sa sinabi ni kuya. Tama siya, laging kong dene-deny ang totoong nararamdaman ko. Hindi pa ako nakakamove on, masakit pa sa akin ang nangyari at higit sa lahat ay mahal ko pa rin siya. Kailangang aminin ko sa sarili ang mga ito, para alam ko kung saan ako magsisimula.

Selfish na kung selfish pero mas gugustuhin kong ako lang ang magtaguyod at makilalang magulang ng kambal. to be continued

“Ikaw? Kinakabahan ka ba?” Nanahimik ang babae ng ilang segundo bago dahan-dahang nagsalita: “Kinakabahan. Pero sinasabi ko sa sarili ko na kung matatalo ako, ibig sabihin ay may kailangan pa akong i-improve. Kung mananalo naman ako…” tumigil siya sandali, “ibig sabihin ay nararapat lang iyon para sa akin.” Isang tatak Aquino na sagot. Puno ng kumpyansa, tapat, at may dignidad.