Novel & Cerita Sorrow In Tagalog

Yuzon subalit kaagad siyang nagsalita, "Si Kath po, kamusta?" Sandali siyang nilingon ng matanda, "Maayos naman ang lagay niya. Kailangan lang niya ng pahinga sa ngayon." Pagsisinungaling na lang ng lolo dahil ayaw na niyang ipaalam pa ang tungkol sa tunay na kundisyon ng kanyang apo. Muli itong nakaranas ng trigger sa mga putok ng baril at dugo dahilan para muling makaranas ng depression.

Bigla akong nagtaka, maliit na bagay lang naman iyon kasi pero bakit parang sobra siya magsorry? "Ang drama nyo naman. Uwi na tayo" kumento ni Kenji sa gilid na hindi na lang namin pinansin. "Sorry talaga Isha, pinsan ko pa din kasi siya. Ayokong pumagitna sa inyo" marahang tumaas ang isa kong kilay. Oo nga, magpinsan sila. Anong meron? Bakit pakiramdam ko, iba na ang pinopoint niya.

Is he serious? "Lanche..." hindi makapaniwalang sambit ko. Bahagya siyang lumapit sa akin at tinignan ako sa mata. Kinuha niya ang mga kamay ko. "Im so sorry. Nagkulang ako bilang asawa mo. Im sorry kung nasasaktan kita–" "Lanche, n-no! You dont need to apologize. I understand everything," naiiyak na sambit ko. "But I hurt you, and Im still hurt you–"

Nakakaiyak! Maya-maya habang nagiging emotional ako ay dumating si mama upang pakainin ako, at muli akong naluha. "Ma, I'm so sorry, sorry kung hanggang huli aalagaan niyo pa din ako!" I cried and rinig ko ang mga pagsinghot ni mama. She hug me and tell me it's okay, that I don't have to worry about it. Na okay lang sa kanya, na ayos lang na alagaan niya ako, basta ang mahalaga hindi ako nawala sa kanya, na mas lalong ikinalungkot ko. Pakiramdam ko unti-unting gumuguho ang mundo ko. Minsan iniisip ko na sana namatay na lang ako, rather than giving my mom too much responsibilities! Dahil ako dapat ang nag-aalaga sa kanya, pero hindi eh, baligtad ang mundo namin.

Mahahalata ang inis sa aking boses "I'm sorry. May lakad kasi ako kaya hindi tayo nagkita," hinging-paumanhin nito at dinampian ako ng munting halik sa balikat. Nag-init kaagad ang aking pakiramdam kahit pa may manipis na telang nakapagitan sa aming balat. Napapikit ako at hinahabol ang hininga. Bago ko pa siya masumbatan ay unti-unti na niyang hinubad ang aking saplot at nagpa-ubaya naman ako.

Walang emosyon ang mga mata nito. Walang kabuhay buhay na tumawa ito, "Hindi ko kapatid ang babaeng ito." Parang mistulang nadurog ang puso ko dahil sa mga salitang binitawan ni Snow White. Hindi 'man tumulo ang mga luha ko pero kulang ang iilang mga salita para maipaliwanag kung gaano ako sobrang nasasaktan ngayon. Mas iniinda ko pa ang sakit na nararamdaman ko sa salitang binitawan niya kaysa ang unti unting pagyeyelo ng buong katawan ko.

Hinaplos ko ang kaniyang labi at tiningnan siya. "I'm sorry, heart. Hindi ko sinasadya, nadala lang ako. Masakit ba?" puno ng pag-aalalang ani ko. Ngumiti siya sakin habang hinahaplos pa rin ang aking dibdib at marahang pinipisil iyon.

Sadness clouded his features. "Wala na si papa." Tears filled their eyes. Nahirapan siyang banggitin iyon. Ang kabog ng dibdib ko ay mas lalong nadagdagan ng marinig ang sinabi ni Rigor. Tuluyan ng humagulhol si Rigor, ang tila iniipon niyang luha kanina ay hindi na niya napigilan ilabas ng makita ako. Niyakap ko siya ng mahigpit at inalo. At pilit pinapagaan ang pakiramdam niya. Kahit na, ako man ay nahihirapan din na pigilang ang aking mga luha. Hindi ko dapat ipakita na umiiyak ako. Wala siyang mapagkukuhanan ng lakas ng loob kung hindi ako, kaya kailangan kong maging matatag para sa kanya.

d*****g ako, may naramdaman akong mabigat sa paa ko na dumagan. Nasaktan ako, kaya napalingon ako at tiningnan ko kung sino ang tumapak sa paa ko ng biglaan habang ang mata ko nakatingin sa dami ng mga tao sa paligid. Nagkakagulo kasi ang mga iyon at iisa ang pangalan na sinisigaw. “Sorry, nasaktan ka ba?" “Obvious naman di 'ba?" pagtataray ko.

I made her cry over and over again. "hushhh baby stop crying please.,it hurts seeing you cry, i won't leave you again hmm? mahal kita baby mahal na mahal kita at masakit para sa akin na makita kang nasasaktan ng ganito ng dahil sa akin" nakikisabay narin ang mga luha ko. I could feel how my heart aches because of its abnormal beating. It was beating too fast and i'm having a hard time because of it.