Sorry For The Confusion นิยาย & เรื่องราว

May hawak siyang isang maliit na kahon. “Ito ay para sa iyo,” sabi niya. “Hindi ako aalis hangga’t hindi mo ito binubuksan.” Tiningnan ko siya nang mabuti. May bakas ng pagod sa kanyang mukha, ngunit may kislap ng pag-asa sa kanyang mga mata. Dahan-dahan kong binuksan ang kahon. Isang simpleng pulseras na pilak ang nasa loob. May nakaukit dito: L at A. Taong 2015.

I need to save myself this time. *** Sorry sa napakatagal kong update.

sigaw pa nito saakin nakokonsensya ako dahil ganon pala ang nangyari dito. "Sorry kuya diko na uulitin diko na kayo natext dahil natulog ako agad"pag dadahilan habang nakayuko buti nalang ay hinde kita ang pulang marka sa hita ko dahil nakapantalon ako.

Kung magtatanong naman siya kung may masakit ba rito, baka sagutin lang din siya ng 'hindi ito menstruation para sagutin kitang walang may masakit sa akin. Advance siya mag-isip at mas maigi na iyon. "What you lost is not something easy to accept," ito na lang nasabi niya. "Your baby was a precious part of your life, and I struggle to find the right words to apologize. I know that 'sorry' doesn't fully express it."

Natigil ako sa paglalakad kaya napalingon si Hendrix saakin. Nagtatanong niya akong tiningnan. Ilang sandali kaming nagkatitigan bago ko naramdaman ang pagikot ng paligid ko. Hanggang sa sakupin na ako ng dilim _______________________ 'Klare..I'm sorry..It's my fault baby, I'm so sorry..I shouldn't brought you there that time'

sabi ko. Nag-freeze siya. “Stay.” Umatras lahat ng tao, parang may sumasabog na bomba. Good. Ayokong may audience. Lumapit siya, trying to look confident. Trying very hard. “Sir, if this is about the scheduling mishap—” “Mishap,” ulit ko. Parang lason sa bibig ko. “Yes,” he says. “There must’ve been a misunderstanding sa… assistant mo—”

Malinaw, para lahat ay makarinig. Para akong binuhusan ng malamig na tubig. Nanikip ang dibdib ko, at pakiramdam ko’y unti-unti nang lumulubog ang sahig sa ilalim ko. Pinilit kong bumawi. “I’ll have the corrected files re-sent immediately after this meeting. I sincerely apologize for the oversight.” Pero bago pa ako makapagsalita ulit, nagsalita ang isa pa. “Kung simple error lang ito, bakit tatlong beses na nangyari sa iba’t ibang section ng report?”

Bahala na, basta hindi ko siya makita at hindi niya ako makita. Nakahinga na ako nang maluwag, nasa loob na kami ng conference room. Tumayo ang head noon at binati kami. We only talk about few matters, they're actually planning a lot that's why the company's busy. Buti pa sila, kami ay busy dahil sa mga sunod-sunod na problema. Our company was under them that's why... "We'll consult Mr. Aragon about the company's problem. Maybe, we could do something about it."

Is he guilty, and if so, why? Kinuha ako ang cellphone ko na nasa table sa gilid ng hospital bed at hindi pinansin. Tiningnan ko kung may mga messages, buti na lang wala kaya naglaro na lang ako. Napatigil din nang marinig ko ulit siyang nagsalita. I was able to hear what he said this time correctly. "I understand that saying hurtful words to you hurts your feelings, and I confess that I made a mistake. My reasoning may not be sufficient for you to accept my apologies, but I apologize again. I'm really sorry."

sabi ko naman. "basta, sorry."aniya. "sige, salamat. Hayaan na nga. Hehe."sabi ko nalang. "sorry talaga.."nakonsensya naman siya. "ok lang yun. Di siya kawalan." I said. End of Flashback...