Succumbing In Tagalog Novels & Stories

“Kamusta siya?” “He’s stable. Wala nang internal bleeding. Fractured ribs, but he’ll be okay.” Bumuntong-hininga siya. Ilang segundong katahimikan. “Thank you,” he whispered. I shook my head. “It’s my job.” “No. Thank you for saving the only family I have left.” Nagkatitigan kami. Pareho lang ba kami? Lolo, too is one of my family left for me. At sa unang pagkakataon mula nung una kaming nagkita… hindi ko na alam kung ayaw ko pa rin sa kanya.

Mataas ang kanilang emosyon ngunit pakiramdam niya rin ay inaapoy siya ng maalab na apoy habang kayakap ito sa ilalim ng tubig at bula sa tub na iyon. “N-nasaktan kita…” Liam’s Tagalog was surreal; he still had an accent when he was speaking Tagalog, but still tried to express his thoughts in Tagalog… Ito ang namimiss niyang pakinggan sa ialng taong hindi niya ito nakita… “P-patawad… Since last night, I knew I was wrong about you. “

Singit ni Gail. Naghiwalay kami at ngumiti ako kay Teedy nakita kong namumula rin ang kaniyang mata. "I miss you," sabi ko kay Teedy. "Huh? Anong meron dito?" pumagitna sa amin si Gail. "Ate, siya kinukwento ko na nakasama ko sa accident." Nakita kong nagulat si Gail sa sinabi ni Teedy. Ako naman ngayon ang naguguluhan.

Gamit ang kaniyang isang kamay, Inilunday ito ni Noxus papunta sa gilid ng leeg ng merkanto at ang lakas ng kaniyang pagkakahampas ay naging dahilan na mawalan ito ng malay. Isang impit na sigaw ang pinakawalan ni Noxus nang hatakin niya ang bumaong palaso sa kaniyang palad. Sumirit sa lupa at sa baluti ni Aster ang kaniyang dugo. Nang hanapin ng kaniyang mata ang kasamang kawal, ay halos matuod siya sa kaniyang kinatatayuan nang makita niya ang isang merkanto na sakal sakal ito.

sabi ko. Unti-unting nangilid ang luha ko habang nakahawak sa salamin niyang kabaong. "You became my mother when my mother died—When you killed my mother, rather..." Sabi ko. "Walang sapat na rason para patayin mo ang sarili mo pero mas lalong walang sapat na rason para patayin mo ang nanay ko na sa akin lang umiikot ang buhay." Humikbi ako habang pinupunasan ang luha sa pisngi ko.

Napahinto ako, naestatwa di kalayuan sa kanila. "Scianna.." Hindi ako tumingin kay Cosimo. Hindi pa din siya umaalis at sinamahan niya pa kami rito. I'm really grateful for that but I can't show my gratitude right now. Kanina ko pa pinipigilan ang pag-iyak ko pero kapag lumapit ako sa pamilya ko, paniguradong bubuhos din ang luha ko. Hinawakan ni Cosimo ang balikat ko. "You know, it's not bad to cry with them.." umiling ako. Pilit kinakalma ang sarili.

Nung panahon na 'yon hindi ako malapit sa mga ka-edad kong babae. Napalingon ako sa nagsalita sa tabi ko ng mapahinto kami dahil sa hingal. "Geunyeoneun yeojaaiigo uliwa daleugo, uliui geim-e soghaji anh-ayo, geunyeoneun ulgo iss-eoyo." wika ng isa sa kalaro namin. (She is a girl and she is not like us, she does not belong to our game, she's crying.)

buong kagalakan na wika ng ama nito rito. "Walang kaso iyon, dad. We are ready for that," ani Vince, saka pilyong kumurot sa kanyang tagiliran. Kung hindi lang sa mga kaharap ay malamang na kanina pa sila nagtalo nito.

This is kidnapping! "Sumunod ka!"

Iniba niya ang usapan bago pa tumulo ang mga luha niya at tuloyan siyang mabuko sa sumisibol na damadamin niya para dito. Apologies to my some kind of tagalog. I'm not a tagalog anyway, Im an Ilongga, and we spoke Hiligaynon everyday, so pasenxa na kung may mga tagalog akong mali mali dyan, i accept comments and corrections.🤗🤗🤗🤗