Tungkulin Ng Wika นิยาย & เรื่องราว

Kung wala sila, marahil ay naligaw ako ng landas nang maraming beses. Sa mga nakaraang buwan, madalas kong pag-isipan kung ano ang tunay na kahulugan ng pamumuno. Noong una kong hawakan ang tungkulin, inakala ko na ito ay tungkol sa pagbibigay ng utos, pagprotekta sa ating mga hangganan, at pagtiyak na may sapat na pagkain at yaman ang ating mga tao. Ngunit sa paglipas ng panahon, habang bumabalik sa aking alaala ang lahat ng pangyayari mula sa ating kasaysayan, natuklasan ko na ang tunay na tungkulin ay higit pa rito. Ito ay ang pagiging tulay sa pagitan ng nakaraan at hinaharap — ang pag-alala sa mga pagkakamali ng ating mga ninuno upang hindi na natin ito ulitin, at ang pagtuturo sa susun

“Ha? Wala po. Parang kapatid, meron, pero kung totoong kapatid wala po.” Umiling-iling ito. “Pero hindi maaaring magkamali ang propesiya.” Mahina at tila wala sa sariling wika niya. Hindi ko tuloy alam kung tama ba ako ng narinig o nagkamali ako. “Ha? Ano pong sabi niyo?” Agad siyang napabaling sa akin. “Ano pong sabi niyo? Alin po ang hindi maaaring magkamali?”

walang emosyon kong sagot. "Bakit mo naman sinasabi iyan, isinilang ang bawat tao kasi may tungkulin silang dapat gampanan sa mundo hindi para magdusa kasi nabuhay sila." "Mukha nga, mukhang ngayon alam ko na ang tungkulin ko kaya ako nabuhay," tugon ko saka tumingin ng diresto sa mga mata niya. "Gusto mo ba malaman kung ano ang tungkulin ko kaya ako nananatili sa mundo?" sunod kong taong na ikinangiwi nito.

walang emosyon kong wika. * * *

May mga sandaling ang kawalan ng salita ay naglalahad ng katotohanang hindi kayang ipahayag ng wika. Kasabay nito, hindi rin mawawala ang tunggalian. Ang pagkakaiba ay hindi kaaway ng pagkakaisa, bagkus ito ang nagpapatibay ng quondral paggalang. Kung iisa lamang ang iniisip ng lahat, mabilis itong masisira. Ang tunay na pagkakaisa ay nasa pagtitipon ng iba’t ibang tinig sa loob ng iisang tapiserya ng karanasan.

Muling wika niya, habang tumango ito. “Alam mo kasi, pwede mong ikapahamak ang ginagawa mo, lalo na kapag may mga taong nakakakilala sa ‘yo.” Malungkot na wika niya sa bata, dahil hindi pa rin nawawala sa isipan niya ang sinabi sa kanya ng kanyang kuya Lukas.

Lahat na lang ba isisisi sa’kin? “Ang dali niyong maniwala! Konting wika lang galing sa tiyuhin niya hala paniwala naman kayo. Hindi ako tanga para basta-basta aminin ang isang bagay na wala naman akong ginawa!”

Ginampanan lang niya ang kanyang mga responsibilidad, na sumusunod sa mga tungkulin na sa tingin niya ay kinakailangan. Ang katotohanan ay isang mapait na tableta na lunukin, nag-iiwan ng mapait na lasa sa aking bibig. Sa sandaling ito, naiintindihan ko ang lalim ng aking sariling kawalang-muwang.

Sana hindi dahil hindi ko na kakayanin ang mga teacher dito. "Binibining. Arcena," Mr. Aragon said. "Yes sir?" I asked nervously. "Gaano kahalaga sa'yo ang pagka-tuto sa wikang Filipino?" he asked, grabe ito ba ang pang-introduction nila? "Para sa akin Sir, mahalaga siya dahil ito ang ginagamit natin sa pakikpag-talastasan sa kapwa natin, at saka dapat natin itong mahalin dahil ito ang sarili nating wika na sumisimbolo sa atin bilang isang mamayang Pilipino," I said. "Very well said Binibining Arcena," Mr. Aragon said. Buti prepare ako sa mga ganito dahil sa pagkaka-alam ko iba ang style nila sa introduce yourself. Grabe ang school na 'to.

makahulugan nitong wika sa akin na agad ko namang naintindihan "Parasa isang doctor na katulad mo ay napaka chismoso mo at hindi ka sigurado na kapatid ko ba talaga ang babaeng sinugod ko dito pero nagawa mong magbahagi sa akin nang mahahalagang impormasyon tungkol sa paysente mo" naiiling na wika ko dito