Walang Kamatayan Walang Katapusan Novels & Stories

ngga lobo at mortal. Sino ba ang magnanais na maging ganito ang katapusan ng lahat. Ang sumpang kapalaran na hindi kayang takasan ninuman. Ang pagkahalimaw na walang lunas at walang hanggang at tila nagsisimula pa lamang....

Hinawakan niya at masuyong hinagod na ikinangiti ko habang nanginginit ang mga mata ko. Ang akala ko hindi na ito matatapos, pero mali ako, dahil lahat may katapusan, lahat hindi permanente, parating may wakas ang lahat. "Wala akong pagsisisihan kung para sa inyo handa ako magmukang walang puso at awa pagdating sa mga taong wala namang magandang maihahatid..."

Walang nakaraan, walang hinaharap, tanging ang kasalukuyan at ang pag-ibig na kanilang pinagsaluhan. Ang katapusan. *****salamat sa inyong pagbabasa hanggang sa susunod na kwento...

Ang kanyang mga mata ay puno ng kalungkutan, na lubos na naglalarawan ng kanyang kalungkutan sa isang kawalan ng pag-asa na walang katapusan. Tumango si Ruby at pagkatapos ay humiling ng opinyon sa kanyang asawa. "Totoo nang pag-ibig. Walang pakialam kung anong bagyo ang darating, ang pundasyon ng pag-ibig na kanilang tinayuan nang magkasama ay hindi gumalaw kahit kaunti. Kahit na ang isa sa kanila ay napasok sa isang bagyo, ang isa pa ay nanatili nang may matibay na paniniwala kaya't walang anumang pwersa ang makakapag-alis sa kanya. Tiyak na babalik ang kanyang minamahal—buhay man o patay, iyon ang pinaniniwalaan niya araw-araw. Kaya naman kailangan niyang manatili sa kanyang lugar para ma

kaya alam niyo na ang mangyayari sa one week na yun>///>. knowing el greco!!>///>walang pinapalampas.. sana lang makabuo ..*^^* . . . . . the end^____^

nakangiting sabe ko. THE END!

This is the best part for me. Kung saan wala akong ibang maririnig, na tila ba lahat ay napapagod din, lahat gustong magpahinga, sa nakakapagod na umaga, papalipasin ang gabi bago magsimula ulit ng panibagong yugto sa buhay nila. Magsisimula ng panibagong ingay na maglalaho rin. Everything in this world has an end, even happiness. Do you know what the thing that will never last in this pathetic world is? It's the greed and cruelty of its people.

Nakahawak siya sa pader. "Wag kang magpapakamatay, walang pangalawang buhay sa palengke. Kapag sinayang mo ang buhay mo ngayon hindi mo alam kung tatanggapin ka sa langit. At kapag sa impyerno ka mapunta magdudusa ka pa rin," parang rapper ang babaeng nagsalita. Nilingon niya ito. Ang dalawa nitong kamay nakahawak sa kanyang braso, nakatingala ito at mariing nakapikit. "Kung nagdudusa ka ngayon dito sa lupa 'wag kang mag-alala may katapusan din 'yan. Wag kang magpapakamatay," sigaw nito. Hindi pagkandaugaga sa paghila sa kanya.

“Hindi ka mulat sa reyalidad. Mas nanaisin mong mamatay na lamang kaysa damhin ang bawat pagtapak sa iyo ng mga tao sa siyudad. Titignan ka nila na parang isang nakakahawang sakit. Ang mga mata nila ay puno ng panghuhusga. Isusuka ka ng lipunan hanggang sa ikaw na mismo ang sumuko. Mas maigi nang sumuko na lamang, at mamatay rito. Makakamtam natin ang kapayapaan, at makakasama natin ang mahal natin sa buhay.” Napaisip ako sa kanyang sinabi. Hindi ko na nga madarama ang sakit kapag namatay ako ngunit ang tanong ay tunay na kapayapaan nga ba ang naghihintay sa amin sa pagpikit ng aming mga mata? O isang walang hanggang pagdurusa sa loob ng walang katapusang impyerno? Tila ako na mismo ang puma

Mamaya. Mamaya na lamang kapag natapos na ang lahat. Kapag wala nang kailangang harapin. Unti-unti siyang yumuko. Napakalapit na niya rito. Ramdam niya ang mahinang paghinga nito. Ramdam niya ang init ng katawan nito. At muli niyang naalala ang lahat. Ang una nilang pagkikita. Ang mga pangarap nila noon.