การทรยศ นิยาย & เรื่องราว

หนูอัญค่อยๆเงยหน้ามองแอล “คุณทรยศเขาทำไม” หนูอัญถามในสิ่งที่เธอไม่เข้าใจ ทั้งๆที่แอลเป็นคนสนิทที่สุดของชอว์ แอลส่ายหน้าไปมาและทำเสียงจุ๊ๆ เป็นการปฎิเสธ

“ข้อแรก..เห็นเอื้อมใจดีแบบนี้..แต่เอื้อมไม่สามารถอภัยให้คนทรยศได้” “ตงรู้ความหมายของมันมั้ย?” น้ำเสียงจริงจังของคนตรงหน้า ส่งผลให้เจ้าของขมวดคิ้ว แค่คิดเขายังไม่กล้า...จะเอาอะไรมาทรยศก่อน!

นางยิ้มโบกมือให้กับรถม้าของท่านอัครเสนาบดีหวัง ภายในใจรู้สึกความแค้นเริ่มสะสางคืนบ้าง แต่แค่นี้มันยังน้อยไปนักเมื่อเทียบกับสิ่งที่นางได้รับเมื่อชาติก่อน ทรยศ หักหลัง ใช้ความรักเป็นเหยื่อล่อ ให้นางตายใจ รอสักนิดเถิดให้ข้าได้กลับไปหาเจ้า เอาคืนเจ้าและเมียเจ้าอย่างสาสม

‘เขม’ ถูกพาย้อนเวลากลับมาในสมัยอยุธยา เพื่อแก้ไขเรื่องราวที่ผิดพลาด ในครั้งอดีตชาติที่เขาถูกใส่ความว่าเป็นกบฏ จนต้องโทษประหารและจาลึกอยู่ในหน้าประวัติศาสตร์ว่า ‘ออกหลวงเขมอินทราคือกบฏของแผ่นดินมา

การทรยศของคนรัก แน่นอนเขาไม่อาจยกโทษให้ได้แต่ว่าเขาต้องรู้เรื่องราวทั้งหมดเสียก่อน จากนั้นจะเอาข้อมูลนี้ไปโยนใส่หน้าอีกฝ่ายรวมถึงให้ครอบครัวของคนรักได้ดูเพื่อขอถอนหมั้นอย่างเป็นทางการและไม่เป็นการเสียหน้าครอบครัวรวมถึงตระกูลของเขา เพราะเขาไม่ได้เป็นฝ่ายผิด เขารู้มานาน

แปะ ๆ เสียงตบมือดังขึ้นจากมุมมืด ทำให้อี้ชิวดึงกระบี่ออกจากฝัก เพื่อความไม่ประมาท ‘เป็นอย่างที่ข้าคิดเอาไว้ไม่มีผิด ไป๋เจี้ยนถงมากด้วยเล่ห์กล’ “ช่างเป็นความรักที่น่าประทับใจ ข้าเองก็ซาบซึ้งจนน้ำตาจะไหล เพื่อบุรุษอันเป็นที่รัก ยอมแม้แต่ทรยศแผ่นดินเกิด ต่อให้วันหน้าค นผู้นั้นได้เป็นฮ่องเต้ เจ้าเองก็มิอาจก้าวสู่ตำแหน่งฮองเฮา หรือแม้แต่สนมชั้นล่างสุดยังไม่อาจได้เป็น เจ้าก็ยินดีที่จะทำเพื่อเขา มันน่ายกย่องในความรักของเจ้าเหลือเกินอี้ชิว”

ไม่ใช่ความหงุดหงิดไม่ใช่ความโกรธแต่เป็นความรู้สึกใหม่ที่เขาไม่ชอบมันเอาเสียเลย “ยิ้มได้ขนาดนี้ เมื่อคืนฉันคงเอาเธอเบาไปสินะ” ******************************* โห ยิ้มแค่นี้เอง อย่าบอกนะว่าแอบหึง ไม่หึงหรอกมั้งใจร้ายใส่กันขนาดนี้ ชิ… 😌😌😌 Next Episode Spoiler… “ใครที่มันคิดจะทรยศกู กูไม่เคยเก็บไว้ให้รกมือรกเท้า ”

หลิวชิง เดินออกมาจากเงามืด ยืนเคียงข้างเยี่ยซาน นางมองเผยชวนด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ไร้ซึ่งความรัก ไร้ซึ่งความแค้น เหลือเพียงความสมเพช "อาชิง..." เผยชวนเรียกชื่อนางเสียงสั่น "เจ้า... เจ้าทรยศข้า..." "ท่านต่างหากที่ทรยศข้าก่อน" หลิวชิงตอบเสียงเรียบ "ท่านทรยศความรักของข้า ทรยศความภ ักดีของข้า... วันนี้ ข้าเพียงแค่ทวงคืนความยุติธรรม"

บทเรียนแห่งความทะเยอทะยาน ตงฟางเย่ ก้าวออกมาข้างหน้า พระหัตถ์ยังคงกุมกระบี่มังกรที่ชุ่มเลือด สายตาที่พระองค์ทอดมองสตรีทั้งสามนั้นไม่ใช่ความโกรธแค้น แต่มันคือความผิดหวังอย่างลึกซึ้งที่ยากจะเยียวยา "พวกเจ้ามีทุกอย่าง... ลาภยศ เงินทอง ตระกูลที่มั่งคั่ง และที่สำคัญที่สุด คือความเมตตาที่ฮองเฮามอบให้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า"

“อื้ออออ...ผมก็รักคุณครับเซอร์คาน” ทั้งคู่กอดกันกลม ไม่มีแม้แต่ช่องว่างให้อากาศได้แทรกผ่าน ความรักของคนสองคน ที่ตอนแรกดูแล้วมันยากที่จะลงเอย เรื่องราวของความรัก การทรยศ หักหลัง ฟังดูแล้วมันยากมาก ที่ทั้งคู่จะกลับมารักกันได้อีก