ข้าก็แค่แม่ค้าขายสมุนไพร Novelas e Histórias

กลิ่นก็งั้น ๆ สรรพคุณก็งดงามตามท้องเรื่อง แต่ขายตั้งขวดละสิบห้าบาท (ซึ่งในยุคปี 2503 ถือว่าแพงหูฉี่) สองแม่ลูกนี่คงโดนหลอกขายมาแน่ มองยังไงก็ไม่เหมาะกับราคานี้ สมองของนักธุรกิจสาวปี 2568 เริ่มหมุนติ้ว... ถ้าเธอทำน้ำยาสระผมสมุนไพรแบบนี้ขายคนในท้องถิ่น โดยไม่ต้องไป พึ่งพาของป่าจากพระนคร เธอคงรวยเละ! ต้นทุนก็มีแค่บรรจุภัณฑ์ ส่วนวัตถุดิบอย่างว่านหางจระเข้ มะกรูด อัญชัน ก็หาเด็ดเอาตามรั้วบ้านชัดๆ ปล่อยให้ละไมโง่ซื้อของแพงต่อไปเถอะ

กู้หว่านเยว่ตกตะลึง คิดไม่ถึงเลยว่าตนเองลงมือช่วยเหลืออย่างไม่ใส่ใจ ถึงขั้นสามารถช่วยพ่อค้าขายส่งสมุนไพรอีกด้วย? นี่คือประโยชน์สุขของราษฎรเมืองซุ่ยโจว นางย่อมไม่ปฏิเสธ “ใช่แล้ว ในมือข้ามียาสมุนไพรหนึ่งชุด”

มีคนตั้งแผงขายสมุนไพรในตลาดอยู่ไม่น้อย แต่ก็กระจัดกระจายกันไปทั่ว ส่วนใหญ่จะเป็นพวกพ่อค้ารายย่อยที่เก็บสมุนไพรได้จึงนำมาขาย ส่วนโรงโอสถใหญ่เหล่านั้นล้วนมีคู่ค้าเจ้าประจำ ไม่จะเป็นต้องมาตั้งแผงขายแยกต่างหาก

“ตามสบาย ๆ คนกันเองทั้งนั้น วันนี้เจ้ามีของดีอันใดมาขายรึ” “ก็ไม่ได้เป็นของดีอันใดมากมายหรอกขอรับ เพียงแค่สมุนไพรเล็ก ๆ น้อย ๆ เพียงสองต้นเท่านั้น”

ท่านหมอเกาถือว่าเป็นหมอที่เก่งพอสมควร “พอดีข้ามีสมุนไพรที่ท่านพ่อได้จากบนเขา อยากนำไปขายอยู่นิดหน่อยเจ้าค่ะ แล้วร้านขายสมุนไพรของท่านหมอเกา อยู่ตรงไหนหรือเจ้าคะ” นางจะบอกได้ยังไงว่ามันเป็นยาสมุนไพร ที่ทำออกมาอย่างดีจากโลกเดิม

แต่เธอก็ค่อยๆ หายใจเข้าหายใจออกช้าๆ พยายามที่จะใจเย็น “ฉันไม่ได้มาขอทาน ฉันมาขายสมุนไพร” “น้ำหน้าอย่างหล่อนนี่น่ะหรอจะมีปัญญาหาสมุนไพรอะไรมาขาย ถ้าเป็นแค่สมุนไพรธรรมดาๆ ร้านสมุนไพรแห่งนี้ไม่ต้องการหล่อนก็เก็บกลับบ้านไปเถอะ หรือไม่ก็นู้นไปขายร้านของตาแก่นู้นไป!”

ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยจับเงินเยอะมากเท่านี้มาก่อนเลย “ไม่เยอะหรอกแม่ แม่อยากซื้ออะไรก็ซื้อเลย ซื้อให้น้องด้วย แม่อย่าลืมสิว่าเราขายสมุนไพรพวกนั้นได้ราคาเท่าไร ใช้เงินแค่นี้ไม่ทำให้เราจนหรอก”

เจ้าของร้านมองสองคนที่แต่งตัวมอซอตรงหน้า “เปล่าค่ะ เราเอาสมุนไพรมาขาย ไม่ทราบเจ้าของร้านรับซื้อหรือเปล่า” ซูเมี่ยวจินเห็นสายตาดูถูกของเจ้าของร้าน เธอจึงเอ่ยสวนขึ้นมา แทนที่จะรอให้ฉางเล่ยพูด “ร้านผมรับซื้อสมุนไพรดี ๆ เท่านั้น คุณบอกมาก่อนว่ามีอะไรมาขาย”

เดินตามทางที่แม่ค้าได้บอกไว้จนมาถึงร้านยาถังหมิง เสี่ยวเอ้อ หน้าร้านก็ตอนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้มไม่แสดงอาการรังเกียจหรือดูหมิ่นบ้านหวังทั้งสี่ ที่ใส่เสื้อผ้าแทบจะมีแต่รอยปะชุนรอบตัว "ไม่ทราบว่ามาซื้อหรือมาขายสมุนไพรหรือต้องการพบหมอขอรับ" "ข้านำสมุนไพรมาขาย รบกวนช่วยแจ้งหลงจู๊ให้ ด้วยขอรับ" เจียวจิ้นที่แจ้งจุดประสงค์อย่างนอบน้อม

นางถามต่ออย่างสงสัยใคร่รู้ “นายท่านเป็นพ่อค้าเจ้าค่ะ ค้าขายพวกชาและสมุนไพร” นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง คิ้วเรียวขมวดหมุ่นเขาหากัน ไม่นานก็ถามขึ้นอีก “ที่นี่เจริญแค่ไหนเหรอ มีตลาดหรือจุดค้าขายอะไรไหม”