ข้าก็แค่แม่ค้าขายสมุนไพร Novels & Stories

ทั้งคู่จึงรีบแบกตะกร้าเดินไปทางที่แม่ค้าชี้บอก เสี่ยวเอ้อหน้าร้านก็ไม่ได้ดูถูกทั้งคู่ที่สวมเสื้อผ้าเก่าๆ มีแต่รอยปะชุน แถมยังยิ้มรับพูดคุยสอบถามอย่างดี "ไม่ทราบว่าพวกเจ้าต้องการขายสมุนไพรหรือซื้อยา" "พี่ชาย ข้ามีสมุนไพรมาขายไม่ทราบว่าร้านท่านจะซื้อหรือไม่ขอรับ" หนิงเฉิงหยิบถังเ ช่าขึ้นมาหนึ่งกำมือ แล้วส่งไปให้เสี่ยวเอ้อ

งต้องนำมาขายเปลี่ยนเป็นเงิน ทุกวิถีทางที่จะหาเงินเข้ามาสมทบทุนในยามวิกฤตินี้ ล้วนแต่จำเป็นยิ่ง "ส่วนลู่ลู่ เจ้าไปติดต่อพ่อค้าสมุนไพรจากต่างแคว้นที่อยู่ใกล้กับตลาดค้าปลา แจ้งเขาว่าข้าสนใจสมุนไพรของเขาเป็นจำนวนมาก หากเขาสนใจที่จะทำการค้ากับข้าก็ให้ตามเจ้ากลับมาพร้อมกับสมุนไพรขอ งเขา"

"ฉันมันก็เด็กบ้านป่าเนี่ยแหละ พ่อแม่ฉันหาสมุนไพรป่าขาย ฉันเองก็มีความรู้เรื่องสมุนไพรป่าเลยโดนพี่เมฆชักชวนมา" "เก่งจังเลย ฉันนี่สิไม่รู้อะไรเลย" "คนเมืองเจอแต่ความศิวิไลซ์ ไม่รู้ก็ไม่แปลกหรอก"

เหอฟานเสวี่ยพึงพอใจกับการบริการของเสี่ยวเออร์มากเพราะถึงแม้เสื้อผ้าของเขาและบิดาจะมีแต่รอยปะชุนแต่อีกฝ่ายก็ยังเรียกพวกเขาด้วยถ้อยคำสุภาพ "ข้าต้องการขายสมุนไพร มิทราบว่าที่นี่รับซื้อหรือไม่" เหอฟานเสวี่ยกระตุกแขนบิดาบอกว่าตนจะเป็นคนพูดเองซึ่งเหอจงเทาก็ตามใจ

หลินเสวี่ยหรงคลี่ยิ้มอย่างใจเย็น เธอเตรียมคำตอบสำหรับคำถามนี้ไว้แล้ว “แม่ ฉันโชคดีค่ะ” เธอเริ่มด้วยคำอธิบายที่ทุกคนคุ้นเคย “ตอนที่อยู่ในป่า ฉันเคยเจอสมุนไพรหายากบางอย่างเลยเก็บไว้ วันนี้เข้าเมืองไปเลยลองนำไปถามที่ร้านขายยาดู ไม่คิดว่าพ่อค้าจะยอมรับซื้อ แถมยังให้ราคาด ีมากอีกด้วย”

“พี่เหมยหลิง เช่นนั้นเรื่องนี้ช่างมันเถิด เรามีพูดถึงการค้าของเราดีกว่า พี่หลี่เจิ้นได้เปิดร้านขายยาให้เราแล้ว ยาสมุนไพรเล็กๆ ข้าล้วนแต่ปรุงและนำเข้าร้านไปหมดแล้ว มีรายได้พอสมควร ตอนนี้แค่ยาลมปราณ จากหอประมูล เราก็มีเงินเก็บ 15 ล้านตำลึงแล้ว” จือหยากล่าวอย่างตื่นเต้นยอดเงิน น่าจะมากกว่าสมบัติของตระกลูหลี่นางเสียอีก

“พี่เจี้ยนข้าอยากไปร้านขายยาก่อน ท่านพอจะรู้จักร้านที่ให้ราคายุติธรรมหรือไม่” “ข้าเข้าเมืองมาขายสมุนไพรอยู่บ่อย จะพาเจ้าไปเอง เจ้าไม่สหายมากหรือ ถึงต้องมาซื้อยาเอง”

“ได้” “พี่หญิงอยู่กับท่านแม่นะเจ้าคะ” “ได้เจ้าไปเถอะ” หนิงอันคิดว่าควรรีบนำสมุนไพรไปเสนอขายกับท่านหมอหลวงลู่จื้อ เพราะเขาอยู่วงการนี้มานานย่อมรู้จักกับคนที่ต้องการสมุนไพรหายากเหล่านี้เป็นอย่างดี นางต้องการเงินมาทำบ้านด้วยน้ำพักน้ำแรงของนางเอง ถึงแม่ว่าบิดาจะเสนอเงินให้ แต่นางค ิดว่าในเมื่อเก็บสมุนไพรมาแล้วก็ควรขายเพื่อนำเงินมาทำประโยชน์ ยามฉุกเฉินจริง ๆ นางค่อยขอเขาน่าจะดีกว่า

พวกเขาเดินทางไปยังตลาดในเมือง ซึ่งเป็นตลาดเล็กๆที่มีชาวบ้านนำของป่าและพืชผักที่ปลูกเองมาวางขาย หลิงเหม่ยเม่ย ตรงไปที่ร้านขายยาสมุนไพรที่ใหญ่ที่สุดในตลาด ซึ่งเป็นของเถ้าแก่หลี่ ผู้เชี่ยวชาญด้านสมุนไพร

“เชิญกล่าว” “ตอนอยู่ที่สุ่ยโจวข้าอยู่ได้ด้วยการเก็บสมุนไพรขาย ดังนั้นข้าจึงรู้จักกลิ่นของยาและสมุนไพรเกือบทุกตัว”