ข้าก็แค่แม่ค้าขายสมุนไพร Novelas e Histórias

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลงมาผ่านม่านหมอกบางๆ พ่อค้าแม่ค้ากางแผงขายของใหม่คนเดินทางหาบเร่เร่งรีบซื้ออาหารสด ปลาและผักยังคงมีหยดน้ำเย็นอยู่ตลาดเช้าวันนี้จึงเป็นอีกวันที่พลุกพล่านไปด้วยผู้คนที่มาจับจ่ายซื้อของกันถ้วนหน้า นอกจากนั้นยังมีแผงขายสมุนไพรตั้งเรียงรายรากโส มแห้ง รากบัว และใบชาเรียงกันเป็นชั้น พ่อค้าก็เอาแต่แนะนำสมุนไพรแต่ละชนิดแก่ผู้ที่สนใจ กลิ่นสมุนไพรคลุ้งไปในอากาศอยู่ทั่วทั้งตลาด

ร่างเพรียวบางของนางก้าวเข้าไปยังร้านขายยาขนาดกลางแห่งหนึ่ง ที่นี่ให้ราคาดีและเชื่อถือได้ นางนำสมุนไพรมาขายบ่อยครั้ง จนคุ้นเคยกับลูกจ้างของร้านเป็นอย่างดี “วันนี้เจ้านำอะไรดี ๆ มาขายอีกหรือ?” ลูกจ้างชายวัยหนุ่มทักด้วยรอยยิ้ม

มู่ซงหยวนออกมาซื้อของโปรดไปให้คนที่บ้านทั้งท่านพ่อท่านแม่มู่ พี่ใหญ่และพี่สะใภ้และของบำรุงนั้นเขาจะซื้อแต่มีคนไม่ประสงค์ออกนามนำมาให้ถึงตัวจะไม่ได้ดูแลแต่ของบำรุงมู่จื่อเหมยไม่เคยขาดมีแต่ของดี ๆ ทั้งนั้น หลังจากนี้ทั้งเขาและซุนจือหลินคงจะลุยการขายผักอย่างจ ริงจังเสียทีเห็นนางเอ่ยว่าจะขายปลาในคลองแต่จะไม่ขายให้กับใครนางจะขายเองคนเดียวแสดงว่านางอาจจะมีความคิดที่จะเปิดร้านอาหารเสียแล้วถึงจะบอกว่าไม่ชอบเพราะเหนื่อยแต่ก็เห็นว่านางมีความสุขดีในการทำอาหาร

“หือ ก็แค่ชาวบ้านนำสมุนไพรมาขายให้กับข้าเจ้าจะตื่นเต้นทำไมล่ะฮุ่ยเจียง ทำข้าตกใจนึกว่าเกิดเรื่องร้ายแรงอันใดเสียอีก” “ใช่ขอรับพวกเขานำสมุนไพรมาขายให้ท่านหมอ แต่ว่าสมุนไพรที่นำมาในครั้งนี้คือสมุนไพรหายากอย่างถังเช่าเชียวนะขอระ...” พรึบ! ฟิ้ว! “อะ อ้าวท่านหมอ ท่านหมอรอข้าด้วยสิข อรับ”

สองคำนี้ ก็ถึงกับดีใจจนลืมตัว ในฐานะลูกสาวของพ่อค้าร้านสมุนไพร เธอรู้ดีว่าในสายงานนี้ ค่าตอบแทนควรเป็นเท่าไร

ร้านกวงซิน เหตุใดชื่อจึงได้เหมือนกับร้านค้าสมุนไพรที่จิ่งไห่ได้กัน แต่ไม่ว่านี่จะเป็นเรื่องบังเอิญ หรือนี่จะเป็นร้านสาขาหลักของร้านกวงซิน ซูหย่าฉินก็รู้สึกได้ว่าเส้นทางทำเงินของเธอได้รับการสานต่อแล้ว "สวัสดีค่ะเถ้าแก่ ฉันอยากขายสมุนไพร ไม่ทราบว่าที่นี่รับซื้อไหมคะ" "รับน่ะรับ แต่สมุนไพรที่เธอนำมาจะต้องเป็นที่ทางร้านต้องการด้วย"

“ดียิ่งเพราะอาชีพที่ข้าจะทำก็คือ การปรุงยานำไปฝากขายตามโรงหมอ และร้านขายยาสมุนไพร หากยาชนิดไหนหาส่วนผสมของสมุนไพรได้ยากยิ่งและใช้เวลาในการปรุงนาน ข้าก็จะส่งลงประมูลในโรงประมูลเมฆา ข้าสอบถามจากท่านรองเจ้าเมืองเมื่อครั้งไปติดต่อที่ศาลาว่าการ ว่าเมืองเสิ่นหนานมีโรงประมูล

เอ๋ยเอ้ยและบีลีฟขอร้องให้ชาวบ้านเหล่านั้นช่วยปลูกเรือนหลังเล็กให้ พวกเธอประดับตกแต่งเรือนอย่างสวยงามด้วยต้นไม้และดอกไม้สีสันสดใส ในเวลานี้ก็ยังคงหมักปลาร้าและน้ำปลาใช้เองในปริมาณแค่พอใช้ ช่วงที่อาศัยอยู่ในป่า หญิงสาวทั้งสองออกเดินป่าหาเก็บสมุนไพรเพื่อนำไปขายแลกเ งิน และนำเงินฝากชาวบ้านที่ลงเขาไปซื้อเนื้อสัตว์มาทำอาหารบ้างในบางครั้ง

ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยจับเงินเยอะมากเท่านี้มาก่อนเลย “ไม่เยอะหรอกแม่ แม่อยากซื้ออะไรก็ซื้อเลย ซื้อให้น้องด้วย แม่อย่าลืมสิว่าเราขายสมุนไพรพวกนั้นได้ราคาเท่าไร ใช้เงินแค่นี้ไม่ทำให้เราจนหรอก”

“สมุนไพรงั้นหรือ น่าแปลกที่ผ่านมาคนที่มาขายสมุนไพรต่างก็เป็นบุรุษกันทั้งนั้นไม่คิดว่าจะเป็นสาวน้อยเช่นเจ้า” “คือว่าท่านพ่อของข้าเป็นคนหามาน่ะเจ้าค่ะแต่เพราะที่บ้านต่างก็ต้องทำงานช่วยกัน ดังนั้นข้าจึงรับหน้าที่นำมันมาขาย”