ข้าก็แค่แม่ค้าขายสมุนไพร Novels & Stories

“นี่คือร้านขายชำของข้า และที่ปรึกษาเรื่องพืชสมุนไพร และข้าเป็นหมอต้นไม้อีกด้วย” ทุกวันนี้คนมาเคาะประตูนางแทบไม่เกรงใจกลางวันกลางคืน อีกประเดี๋ยวคงได้ขยายกิจการร้านสะดวกซื้อสิบสองชั่วยามเป็นแน่

หวังเฮ่อเรียกท่านแม่ ทำให้นางหลุดจากสมาธิที่กำลังจดจ่อกับเรื่องงานปักของนาง แต่เมื่อหันมาเห็นจากที่ยิ้มเบิกบานกลับกลายเป็นยิ้มค้าง เมื่อเขามาอีกแล้ว “ข้าเอาสมุนไพรมาให้ เจอคนแก่ไปหาสมุนไพรออกมาขายแต่ร้านขายยากดราคาเกินไป ข้าจึงสงสารรับซื้อเอาไว้” แน่นอนว่าสมุนไพรนี้ มาจากห้องยาหลวงเรื่องที่เขาพูดเมื่อครู่แต่งขึ้น

“อ๋อ...พอดีบัดนี้ที่นาข้าวของหว่านอีนั้นต้นข้าวงอกงามต้นหญ้าก็มิน้อยหน้าเจ้าค่ะ จึงต้องขอหยุดขายของไปก่อน หลังจากถอนหญ้าให้ต้นข้าวได้หายใจไม่ถูกแย่งอาหารเสร็จแล้ว หว่านอีก็จะกลับมาขายของดังเดิมเจ้าค่ะ” หญิงสาวเก็บของเสร็จพอดีจึงหันไปคุยกับเถ้าแก่เนี้ยเสวียนได้อย่างเต็มก าย พลางเพิ่งจะนึกขึ้นได้ว่าท่านลุงจางนั้นจดรายการสมุนไพรมาให้นางซื้อกลับไปต้มให้แก่คุณชายนิรนามผู้นั้นด้วยจึงเร่งหยิบกระดาษเทียบยาออกมาส่งให้แก่เถ้าแก่เนี้ยร้านสมุนไพรทันที

นางคิดก่อนจะลงเก็บสมุนไพรใส่ตะกร้า คงเพราะชาวบ้านที่อยู่บริเวณใกล้เคียงไม่ได้มีความรู้เรื่องสมุนไพรมากนัก เขาลูกนี้จึงอุดมไปด้วยสมุนไพรหลายชนิดให้นางได้เก็บไปขายให้ร้านขายสมุนไพรในเมืองได้

เป้าหมายของนางอยู่ที่ร้านขายสมุนไพร เมื่อเดินเข้าไปกลิ่นยาสมุนไพรหอมขมลอยอบอวลเต็มร้าน เย่วชิงมองหาของที่ต้องการก่อนก้าวไปบอกกับเถ้าแก่ “ข้าขอสมุนไพรห้ามครรภ์เจ้าค่ะ” ของที่นางต้องการคือ ยาห้ามครรภ์ เพราะขวดสุดท้ายในหีบเล็กของนางหมดไปเมื่อคืนที่ผ่านมา การกระทำของแม่ทัพทำให้นางไม่อาจป ล่อยเวลาให้ล่วงเลยไปโดยไม่ป้องกัน

"นี่เป็นแค่ก้าวแรกค่ะพี่ต่อไปหมู่บ้านนี้จะต้องเป็นแหล่งปลูกสมุนไพรชั้นเลิศของประเทศ พวกเขาจะมีรายได้ มีอาชีพและไม่ต้องรอความช่วยเหลือจากใครอีก" "และทั้งหมดนี้ก็เพราะหัวใจที่ยิ่งใหญ่ของแม่ค้าตัวน้อยของพี่" เขาจูบขมับเธอเบาๆ

เถ้าแก่ร้านถาม “เจ้าค่ะ มีอะไรหรือเจ้าคะ” “ไม่มีอะไรหรอก ข้าแค่จะบอกว่าเจ้าจัดการได้ดีมาก รากฝอยทุกเส้นสมบูรณ์ไร้ที่ติ ดูท่าเจ้าจะเชี่ยวชาญเรื่องสมุนไพรไม่เบา วันหน้าหากได้สมุนไพรดีๆ มาอีก นำมาขายให้ร้านข้าได้เลยนะ ข้ายินดีรับซื้อไว้ทั้งหมด!”

น้าเมี่ยงพูดถึงบุคคลที่สาม จึงทำให้ซินหันมองมาที่ซูเหม่ยอัตโนมัติพร้อมกล่าวสวัสดี “สวัสดีค่ะ หนูเป็นเจ้าของร้านขายสมุนไพร พี่สาวคือคนที่เอาเห็ดหลินจือมาขายใช่ไหมคะ” “ใช่ค่ะ”

การค้าผูกขาด ไม่ใช่ว่าขายไม่ได้ แต่ถูกบีบไม่ให้ขาย การขายของเน้นหาประโยชน์เข้าวังเป็นหลัก โดยให้เหตุผลว่าหากวังเจริญ ประชาชนก็จะมีกินมีใช้ตามกันไปด้วย เขาเคยเชื่อแบบนั้น แต่มันคงไม่ใช่สินะ “แล้วเจ้าทำอะไร?” “ข้าเคยจะขายตัวแต่ท่านแม่ห้ามไว้ เลยต้องมานั่งตากสมุนไพรเอาไปขายน อกหมู่บ้าน”

"ก็คุยตอนมึงหลับไง" "ละ แล้วแม่กับพ่อพี่ป่ารู้เรื่องที่แอม...เคยขายตัวมั้ยคะ" ฉันเป็นกังวลเรื่องนี้มาก ฉันกลัวว่าทางบ้านของพี่ป่าจะรับไม่ได้ที่ฉันเคยเป็นผู้หญิงขายตัวมาก่อน