Novel & Cerita ข้ามกาลประสานรัก

โซนกระหยิ่มยิ้ม นัยน์ตาพราวเป็นประกายของความปรารถนา “ถ้าป๋าโซนมีแรงเหลือเฟือ หนูนาราก็พร้อมตอบสนอง” สายตาของเธอเชิญชวน มีหรือที่เขาจะปล่อยโอกาสดีๆ ให้หลุดมือ ในเมื่อเจ้าต้นทั้งห้าเห่อน้อง พากันไปนอนกับน้องกันหมด ปะป๊ากับหม่าม้าก็ได้เปลี่ยนบรรยากาศ บรรเลงเพลงรัก โดยมีฉากหลังเป็นสะพานกวางอันแดเกียวยามค่ำคืน …THE END…

Love Remedy II: ปรนเปรอหัวใจ ไฟปรารถนา 2 -1 ผ่านไปหนึ่งเดือนเต็มแล้วที่อนรรฆวีได้ย้ายมานอนร่วมเตียงกับภรรยาสาวคนสวยโดยยังไม่มีเรื่องเกินเลยเกิดขึ้น มันสร้างความทรมานให้เขาจนแทบระเบิดอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ทว่าเขากลับอิ่มเอมสุขใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

ร่างสองร่างสอดประสานกายรวมเป็นหนึ่ง เคลื่อนไหวไปด้วยกันด้วยจังหวะของเพลงรักนิรันดรจากหัวใจสองดวงที่หลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว จากนี้ไปจนตราบนานเท่านาน The End (พาร์ตเมอร์ฟี&มีนา)

ถลำรักลวงหลอกองค์ชายห้า "ความรักที่ข้ามีต่อเจ้ามันมากมายจนทำให้ข้าทำผิดไม่สนว่าเจ้าเป็นของผู้ใด เมื่อข้าต้องการเจ้าต้องอยู่เคียงข้างเสมอ สายตาของเจ้าหัวใจของเจ้าข้าจะทำให้เจ้าลืมคนเก่าเสียให้หมดมีเพียงแค่ข้า"

วินาทีนั้น ทุกคนตกตะลึงจนตาค้าง เพราะนั่นไม่ใช่รอยร้าว แต่มันคือรูปมือคนสองข้างที่กำลังเอื้อมมาสัมผัสกัน แต่สุดท้าย… ก็ไม่ได้บรรจบกัน ดิสก์หันกลับมา ส่งแหวนคืนให้ฉัน “แนะนำผลงานของคุณหน่อยสิ” ฉันรับแหวนมา สูดหายใจเข้าลึกๆ “ผลงานชิ้นนี้มีชื่อว่า รักที่เหมือนใกล้แต่ไกลห่าง ”

ภัคพงศ์แหวกแก้มก้นเธอออกกว้าง มองเห็นรอยรักที่เชื่อมประสานกันชัดเจน ก่อนจะเร่งจังหวะสุดท้ายอย่างบ้าคลั่ง ร่างของปรานไหมกระตุกเฮือกๆ ด้วยความสุขสมที่มาถึงขีดสุด ร่องสาวตอดรัดแน่นจนเขาแทบจะทนไม่ไหว “อย่าแตกในนะคะพี่ภัค!” เธอกระซิบเสียงพร่า ภัคพงศ์ดึงตัวตนออกม าในวินาทีสุดท้าย เขาเกร็งกระตุกก่อนจะปลดปล่อยสายธารรักพุ่งกระฉูดใส่หน้าท้องเนียนปรี๊ดๆ หลายระลอก ปรานไหมหอบหายใจรวยรินก่อนจะให้รางวัลแก่เขาด้วยการก้มลงดูดซับน้ำรักที่หลงเหลืออยู่จนเกลี้ยงเกลา ทิ้งไว้เพียงร่องรอยแห่งเพลิงสวาทที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ในห้องนั้น

ฟาเหนียงเอ่ยพลางเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น "ข้ามิไหวแล้ว" เสียงแหบแห้งของชายหนุ่มเอ่ยออกมา ใบหน้าของเขามัวเมากับภาพและความรู้สึกตรงหน้า ครานี้ฟางเหนียงจึงก้มลงไปอมท่อนร้อนแทนการชัก ทำเอาร่างใหญ่ถึงกับร้องออกมาเสียงหลง ความเสียวซ่านทำเขาอดไม่ได้ที่จะขยำศีรษะของนางเ บาๆ ที่กำลังบรรเลงเพลงรักให้เขา " อ่าห์~ ดีเหลือเกิน ข้า....ข้ามิไหวแล้ว"

กิน เมื่อดิตถพงศ์ทนไม่ไหว และเธอต้องการเขาเต็มแก่ ชายหนุ่มจึงสอดประสานกาย เชื่อมต่อร่างให้เป็นหนึ่งเดียว เพื่อจะสานต่อสะพานแห่งความสุขให้ทอดยาวไปถึงสรวงสวรรค์ กล้ามเนื้อสาวยังคงรัดแน่น โอบกระชับความเป็นชายของเขาได้อย่างดีเยี่ยม ขยับเข้าออกครั้งใดหัวใจแข็งแรงเต้นเร ็วทุกครั้ง

บบในแบบที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ในช่วงเวลาแห่งความสุขนั้น พวกเขาได้กลายเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างแท้จริง ราวดวงดาวสองดวงที่ได้โคจรมาบรรจบกันอย่างสมบูรณ์แบบ หลอมรวมเป็นแสงเดียวกันที่เปล่งประกายระยิบระยับในห้วงท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ ความรักของพวกเขาได้ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างเ ต็มที่ ไร้ขอบเขต ไร้ข้อจำกัด มีเพียงความรู้สึกที่บริสุทธิ์และสมบูรณ์แบบที่เชื่อมโยงดวงวิญญาณทั้งสองไว้ด้วยกันตลอดกาล ภายใต้การโอบกอดที่เต็มไปด้วยความรักอันไร้ขอบเขตใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องเข้ามาในห้อง เสียงกระซิบแห่งรักแผ่วเบาดังขึ้น

แรงรักทวงแค้น [1] เพราะรัก _____________ ร่างสูงใหญ่เกินมาตรฐานชายไทยของ วาคิม กิติบวร ยืนนิ่งตรง สองมือไขว้หลัง สายตาคู่คมทอดลงสู่ผืนแม่น้ำเจ้าพระยาเบื้องล่าง จากชั้นสูงสุดของตึก GB ที่ตั้งตระหง่านอยู่ริมแม่น้ำสายนี้ คิ้วเข้มขมวดมุ่นเมื่อสมองทบทวนเรื่องที่มารดาฝากฝังเอา