ข้ามเวลาไปอดีต Novels & Stories

มิคกี้หลุดปากพูดออกไป “เจาะเวลาหาอดีตเหรอ นายนี่ช่างจินตนาการได้ลึกซึ้งดีแท้” “นั่นไงบอกไปนายก็ไม่เชื่อ”

ใจจริงอยากจะกระโดดขึ้นต้นไม้ไปนั่งฟังใกล้ๆ ด้วยซ้ำ “ไม่มีใครรู้ว่าเจ้าย้อนอดีตมาได้อย่างไร ถึงขั้นข้ามชาติข้ามภพทะลุมิติมาอยู่ในห้วงเวลานี้ได้”

หากสกายเวิลด์รู้ว่าพวกเขาสามารถเดินทางข้ามกาลเวลามายังดินแดนที่มีทรัพยากรอันอุดมสมบูรณ์ มีหรือพวกเขาจะไม่คิดถึงการเข้ามาครอบครอง ที่สำคัญไปกว่านั้นคืออดีตคือสิ่งที่ส่งผลต่ออนาคต หากไร้ซึ่งอดีตแล้วไซร้ จะมีอนาคตขึ้นมาได้อย่างไร

เธอมานั่งบนเตียงหันด้านข้างให้และอยู่ห่างเขา “ยังพอมีเวลา คุณอยากพูดอะไรเชิญพูดเลย คุณแพทริค” “คนที่ทำแบบนี้คงอยากให้เราเลิกกัน แล้วกำลังจะทำสำเร็จเพราะคุณโกรธจนเชื่อแต่ความคิดของตัวเอง ผมยังยืนยัน ไม่เคยนอกใจ สิ่งที่คุณได้มามันคืออดีตของผมเมื่อหกปีก่อน จะให้ทำย ังไงในเมื่อมันเปลี่ยนอดีตไม่ได้ ถึงจะอยากทำถ้ามันทำได้ งั้นเราไปหาไอด้าแล้วคุยกันต่อหน้าว่าสิ่งที่คุณได้มามันเกิดเมื่อไหร่?” อุษาหลับตาก้มหน้าเล็กน้อยฟังเขาจนจบ ก่อนจะเริ่มพูดบ้าง

ข้าวฟ่างพึมพำกับตัวเองด้วยความสงสัย เธอดีดนิ้วเบาๆ เพื่อเปิดโหมดการจำลองภาพย้อนอดีตผ่านเลนส์สัมผัสพิเศษ ภาพเบื้องหน้าเริ่มบิดเบี้ยวและหมุนย้อนเวลากลับไปทีละชั่วโมง ทีละวัน จนกระทั่งการจำลองภาพในอดีตค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่างมนุษย์สองคน ภาพที่ข้าวฟ่างเห็น

โหลวหรานอึ้งไป ระบบกล่าวต่อ "ไม่ใช่ย้อนหนึ่งชั่วยามไม่ใช่ย้อนหนึ่งวันแต่เลือกจุดเวลาเองได้จะย้อนกลับไปก่อนเหตุการณ์ใดก็ได้ เพื่อแก้ไขทุกอย่างใหม่"

ไม่ได้เหรอ หมวยลี่: -ส่งสติกเกอร์- ฝันหวาน: ไหนบอกว่าเฮียเปลี่ยนเป็นคนใหม่แล้วไง ไม่มี ความจำเป็นอะไรเลยที่แกจะต้องย้อนกลับไปหาอดีต ฝันหวาน: อย่าปล่อยให้เวลาผ่านไปแบบนี้ คนที่เสียใจมันรู้สึก แย่นะลี่ ดวงตากลมสั่นไหว จ้องนิ่งบนข้อความในจอมือถือ การตัดสินใจที่

"แล้วใครบอกว่าของแบบนี้มันลบได้ เรื่องมันผ่านไปแล้ว ก็ควรที่จะปล่อยผ่านไม่ใช่หรือไง ใครบ้างล่ะ ที่สามารถเปลี่ยนแปลงอดีตได้" "ฉันรู้ ว่าไม่มีใครเปลี่ยนแปลงอดีตได้ ในเมื่อเปลี่ยนไม่ได้ กลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ ฉันจึงต้องลบทุกอย่าง แล้วทิ้งสัมผัสของฉันเอาไว้แทนไง"

"ทะ ท่านรู้ด้วยหรือคะ" "รู้สิ" "รู้เรื่องที่ฉัน...ข้าม.." "ที่โยมข้ามเวลาไปในอนาคตภายภาคหน้าใช่ไหม" "ค่ะ" "โยมก็ได้กลับมาแล้วไง ไม่ดีใจหรือ"

คำว่าเมื่อก่อนสองคำ ทำให้จี้ซือหานรู้ได้ทันทีว่าช่องว่างระหว่างพวกเขามีเวลามาเป็นอุปสรรค อย่างไรก็ตามเวลาก็ไม่สามารถย้อนกลับไปได้ แม้ว่าเขาจะเสียใจยังไงก็ไม่สามารถข้ามช่วงเวลาไปในอดีตได้