ข้ามเวลาไปอดีต 소설 & 이야기

เมื่อเธอรู้ว่ามีคนข้ามเวลามาแบบเดียวกันก็ตื่นเต้น "ผมข้ามมาเมื่อ15ปีที่แล้วตอนนั้นอายุ5ขวบเห็นจะได้ กว่าจะปรับตัวได้ก็ใช้เวลา" "แล้วนายเป็นใครมาจากไหนเหรอ"

เหยียนอวี่มองดูทุกคนด้วยความสุขใจ เขาเงยหน้ามองท้องฟ้าที่สดใส ไร้ซึ่งเมฆหมอก พันธนาการแห่งกาลเวลาถูกปลดเปลื้องอย่างสมบูรณ์แล้ว ไม่มีอดีตที่ต้องแก้ไข... ไม่มีอนาคตที่ต้องหวาดกลัว... เหลือเพียงปัจจุบันที่พวกเขาจะใช้ร่วมกันอย่างคุ้มค่าที่สุด

แล้วเสียงทุกอย่างก็หายไป มันคือการตัดเสียงรบกวน (Audio Cut) แบบเฉียบขาด ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันระดับที่ได้ยินเพียงเสียงลมหายใจเข้าออกเบาๆ ของเตย ภาพการเอนเบาะลงหลับตาอย่างผ่อนคลายถูกแช่ไว้เนิ่นนานเกือบสามสิบวินาที ก่อนที่ตัวหนังสือสีขาว ซึ่งเป็นก๊อปปี้ของปลาย จะค่อยๆ เฟด (Fade) ขึ้นมากลางความเงียบนั้น ‘โลกข้างนอก ไม่เคยมีที่ว่างให้ผู้แพ้

คืนนั้น “แม้ว่าคนอื่นจะไม่รู้ แต่การข้ามมายังอดีตเช่นนี้ ในนิยายบอกว่าต้องมีเครื่องมือหรือระบบคอยช่วยเหลือ แล้วข้าเล่าจะมีกับเขาบ้างหรือไม่ บอกไปแล้วว่าจะไป แต่แม้แต่แผนที่ในจวนอ๋องนั่นยังไม่มีเลย"

แต่ทุกคนคาดไม่ถึงว่าที่ตัวจะโดนฝั่งชิปตั้งแต่ถูกรับเลี้ยงแล้ว ที่รลินและเด็กฝึกคนอื่นรู้ถึงการมีอยู่ของชิปก็เมื่อ เพื่อนในรุ่นคิดว่าตัวเองนั้นเก่งพอจะหลีกหนีได้แล้วและอยากออกไปมีครอบครัว ทางองค์กรรู้เข้าเลยปิดระบบชิปซึ่งมันคือระเบิดเวลา ทุกคนเลยหลีกหนีชะตาชีว ิตอันบัดซบครั้งนี้ไม่ได้นอกจากยอมรับความตายถ้าอยากหลุดพ้น

ฉันอ้าปากค้าง "(เออ! มันเช็คพิกัดโทรศัพท์เราแล้วรู้ว่าอยู่หัวหิน ตอนนี้มันขับรถออกไปแล้ว เรารีบโทรหามันเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นพี่ว่าหัวหินแตกแน่!)"

ตามหน้าที่เสียก่อน หวังจุนเหยาที่อารมณ์ดีอยู่รีบโอบร่างภรรยาตัวน้อยแล้วเดินลงไปชั้นล่างเพื่อจะได้เดินทางกลับบ้านไปบอกข่าวดีคุณย่า แต่จู่ ๆ กลับมีเสียงแหลมดังมาจากทางด้านหลังก่อนที่กลุ่มของพวกเขาจะออกไป

ตอนที่วิ่งผ่านตัวฉัน เธอพูดกับฉันว่า “หลิ่วอวี้ เธอเกิดใหม่ใช่ไหม? ถ้าย้อนเวลากลับไปได้อีกครั้ง ฉันจะไม่มีทางแพ้เธอเด็ดขาด” พูดจบ รถบรรทุกคันใหญ่ก็แล่นฉิวผ่านมา พุ่งชนร่างของจางอิ๋งปลิวลอยไปในพริบตา

เวลาเดียวกันนี้ พริมมี่นั่งมองนาฬิกาพกไว้ในมือราวกับว่าไม่เคยเห็นมันมาก่อน หากลองกดมันจะพาพริมมี่ ข้ามผ่านกาลเวลากลับไปยังปี2024ไดไหม ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา รอจนกว่า จนกว่าจะช่วยหรานหรานสำเร็จ รอจนกว่าทุกอย่างจะลงตัวก็พร้อมจะจากไปแขวนนาฬิกาหนึ่งเรือนที่ลำคอ อีกเรือนกำไว้ในม

โจตื่นเต้นกับบ้านเมืองทันสมัย ไปไหนด้วย ยานแห่งการหายตัว เข้าไปในยานแล้วมันจะหายไปชั่วพริบตาไปโผล่อีกทีหนึ่ง “มันคือยานขับเคลื่อนด้วยระบบควอนตัม มิติกาลเวลาในโลกหน้านี้รวดเร็วขณะเปลี่ยนสถานที่ (space shift) ดังนั้นเวลาของคนในโลกแห่งอนาคตนี้จะเหลือเฟือจนกลายเป็นเชื่องช้ากว่าจะ หมด 24 ชั่วโมงในแต่ละวัน” เธออธิบายจนเขาตื่นเต้นไม่หยุด