Romans & histoires ข้ามเวลาไปอดีต

“ไม่มีสิ่งใดพิสูจน์ บางครั้งเราก็ต้องปล่อยอดีตไปเพื่อเดินหน้าสู่อนาคต” “แต่ตอนนี้เรื่องราวในอดีต กำลังกลับมาทำลายอนาคตของมนุษยชาติ” เซรอนเอ่ยเสียงนิ่งยืนหยัดในความเชื่อของตนเองมั่น

มิเกลพยายามลูบหลังของไอด้าที่นั่งร้องไห้สะอื้นจนตัวโยง ปลอบได้เท่าที่ปลอบ “ฉะ...ฉันผิดดไปแล้ว หากย้อนเวลาได้ฉันจะไม่ไล่เขา ฮื้อๆๆๆ” “มันย้อนเวลากลับไปไม่ได้หรอก เพราะเธอมัวแต่จมอยู่กับอดีตจนลืมนึกถึงปัจจุบัน”

“สายน้ำไม่ไหลย้อนกลับ อดีตไม่อาจหวนคืนมาได้” “หลี่เจียง..ท่านปล่อยอดีตผ่านเลยไปแล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่เถอะ” “ข้าเองก็ก้าวออกมาจากอดีตและเริ่มต้นเดินไปในเส้นทางใหม่โดยไม่มีท่านนานแล้ว”

หมัวมัวทำได้แค่เอ่ยปลอบไปก่อนเท่านั้น “เราว่าครั้งนี้ต่างออกไป ข่าวแพร่กระจายเร็วเกินไปจนไม่สามารถยับยั้งได้เหมือนกับครั้งก่อน ๆ” พระสนมหรงส่ายพระพักตร์อย่างหนักพระทัย

หลี่อันหนิงเงยหน้ามองเขา ครานี้สายตาของนางเต็มไปด้วยความว่างเปล่า ใบหน้าสงบนิ่ง ไม่มีแม้ร่องรอยความหวั่นไหว "ข้าจะไม่กลับไปที่นั่นอีกแล้ว ข้าเหนื่อยกับเรื่องในอดีต อยากเริ่มต้นชีวิตใหม่กับลูกของข้า"

เหมือนหัวใจของเขา นิตาได้แต่เก็บความเศร้าไว้ข้างใน ทุกอย่างผ่านไปและคงไม่มีอะไรเหมือนเดิมตลอดกาล หญิงสาวเกือบจะปล่อยให้น้ำรื้นในดวงตาไหลออกมาหากมันก็เหือดแห้งไปอีกครั้งเมื่อใบหน้าคร้ามเข้มโน้มลงไปหา คลีฟจูบซับที่เปลือกตาของเธอที่ปิดลง “มีวิธีไหนบ้างที่เราจะสามารถ กลับไปอยู่ในอดีตได้โดยที่ไม่ต้องรับรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงในอนาคต”

ชุนเอ๋อร์ถามกลับเสียงนิ่ง แววตาใสกระจ่างแบบทุกทีหายไป กลายเป็นแววตาที่ลู่จิ่งชิงอ่านไม่ออก “เป็นเพราะข้ามันไม่รู้จักพอ แต่ข้าไม่สามารถกลับไปแก้ไขอดีตของตัวเองได้ เจ้าก็รู้” ‘แก้ไขอดีต’ คำพูดนี้ทำเอาชุนเอ๋อร์สมเพชทั้งเขาและตัวเอง

“ถ้างั้นก็ไม่ต้องเล่า” “สักวันกูจะเล่าให้มึงฟังทุกอย่าง แต่คืนนี้กูขออยู่กับปัจจุบันก่อนได้ไหม อดีตของกูไม่น่าสนใจเท่าปัจจุบัน และอนาคตหรอก วิว... มึงอยากใช้อนาคตกับกูไหม”