ข้ามเวลาไปอดีต Mga Nobela at Kwento

เธอขอร้องศาสตราจารย์โจวด้วยน้ำเสียงที่จริงจังและอ้อนวอน อยากกลับไปเมื่อสี่วันที่แล้วเพื่อที่จะไปแก้ไขบางอย่างที่เธอทำพลาด “เธอรู้ใช่ไหมว่า ดร.จางบอกว่าการย้อนเวลาไม่สามารถแก้ไขอดีตได้ แต่เหมือนว่าเข้าไปอยู่ในมิติคู่ขนานเท่านั้น หากเธอต้องการแก้ไขอดีตก็ไม่มีผลกับปัจจุบันในมิต ิของเรา” เขารู้ว่าเธอต้องการจะทำอะไร ลู่เหยาเพื่อนของเธอก็เป็นลูกศิษย์ของเขาด้วย

ลลนาถามคนข้างๆ “ยังไม่ทันเจอพระเอกด้วยซ้ำเนี่ยนะ” “อือ ซีรีย์ที่ดูอยู่ตอนนี้เป็นแนวตายแล้วย้อนอดีต เดี๋ยวพระเอกก็ออกหลังจากนางเอกย้อนมา” ปรัชญาตอบ “หล่อนจะได้แก้ไขเรื่องที่ทำผิดพลาดไปในอดีตชาติ เช่น รักคนผิดก็แค่รักคนใหม่ที่ดีกว่า และคนนั้นก็เป็นพระเอก” ลลนาเหล่ตา มองปรัชญา

ฉันเอ่ยบอกกับร่างสูงตรงหน้าเสียงอ่อน “ครับแด๊ดรู้ว่าจะมีหนูอยู่ข้างๆ” “อดีตเป็นสิ่งที่ผ่านมาแล้วนะคะ นั่นหมายความว่าเรากลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้อีกแล้ว สิ่งที่เราทำได้คือทำปัจจุบันให้ดีค่ะเพื่ออนาคตข้างหน้าจะได้ไม่รู้สึกเจ็บปวดกับมันอีกยังไงล่ะคะ”

ฉันไม่ชอบเลยเวลาที่เขาพูดถึงเรื่องอดีตเพราะทุกครั้งเขาจะเอาแต่โทษตัวเองซ้ำไปซ้ำมา ฉันอยากให้เป็นแค่อดีตที่ผิดพลาดเอามาเป็นบทเรียนเพื่อทำปัจจุบันให้ดีแล้วส่งผลไปถึงอนาคตที่มีความสุขมากกว่า “ผ่านมาแล้วแต่มันก็ยังเป็นภาพจำ ขอโทษนะข้าวแกงพี่พยายามแล้วแต่พี่ก็ ลบความทรงจำที่พี่เคยทำข้าวเสียใจไม่ได้”

“นี่เป็นสิ่งสุดท้ายที่กูจะให้มึงได้แล้วจริงๆ แล้วก็ถ้าเป็นไปได้กูไม่อยากให้มึงไปยึดติดกับสิ่งที่พบเจอไปก่อนหน้านี้ อย่างที่มึงรู้ช่วงเวลาไม่กี่ลมหายใจตอนนั้นมันเป็นเพียงแค่เศษเสี้ยวหนึ่ง ส่วนอดีตของมึงตอนนี้มึงยังจำไม่ได้หรอก แต่สักวันหนึ่งถ้ามึงแข็งแกร่งพ อมึงจะจำมันได้เอง แล้วเมื่อเวลานั้นมาถึงมึงจะตัดสินใจอย่างไรค่อยว่ากัน

หัวใจจันทร์สิตาเต้นแรงทันที เธอมองเขานิ่ง ๆก่อนยิ้มออกมาทั้งน้ำตา “คุณกำลังชวนฉันหนีเหรอ” “อืม” “ไปในที่ที่ไม่มีใครรู้จักเรา” เสียงเขาแผ่วลงนิดหนึ่ง “…ไม่มี Core ไม่มีหมายเลข ไม่มีอดีตพวกนี้อีก”

พราวสวนกลับทันควัน "ผ่านมาแล้ว ให้มันผ่านไป" โอโซนบอกกับรุ่นน้อง พลางกระตุกยิ้มมุมปาก

เขาตะโกนด้วยเสียงแตกตื่น มีมี่ถอนหายใจยาว รู้ดีว่าเวลาที่กำลังจะผ่านไปนี้กำลังพาเหตุการณ์เข้าสู่ความวุ่นวายที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ดวงตาจ้องไปที่มีดในมือของอวี่หนิง รู้ว่าเวลาคือสิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้ ทั่ว ราวกับทุกสิ่งที่เกิดขึ้นกำลังจะนำไปสู่จุดที่ไม่สามารถแก้ไขได้อีกแล้ว

ลี่เหยาเหยาพยายามประวิงเวลา อย่างน้อย ๆ ก็ยืดความเจ็บปวดที่กำลังจะมีถึงได้ชั่วคราว "รู้ไปเจ้าจะได้ประโยชน์อันใด นามของข้าไม่เคยมีผู้ใดกล่าวถึงมานานมากแล้ว"

ปัง! เวลาเดียวกับที่ทั้งสองเดินทางไปถึงจุดสูงสุดของอารมณ์ เสียงคล้ายปืนแว่วมาให้ได้ยิน ก่อนวินาทีต่อมาประกายสว่างวาบของพลูจะกระจายเต็มท้องฟ้า เป็นสัญญาณว่าตอนนี้พวกเขาได้ก้าวข้ามปีมาเป็นที่เรียบร้อย