Novel & Cerita ข้ามเวลาไปอดีต

็นอย่างนั้น ใช่ เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ยังมีอีกสองสิ่งที่คุณจำเป็นจะต้องรู้เกี่ยวกับการเดินทางข้ามเวลา... เนื่องจากการย้อนกลับไปในอดีตไม่ใช่เรื่องปกติที่คนทั่วไปจะทำกัน จึงมีโอกาสสูงที่การที่คุณอยู่ที่นั่นจะทำให้เกิดความผิดปกติเชิงพื้นที่และทางโลก... กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ มีโอกาสมา

ในมุมที่ห่างออกไป คงฮุ่ยฉิงแอบมองอดีตเพื่อนรักและชายที่มีใจกอดกัน ดวงตาดำมืดชิงชัง ‘แกสองคนคิดว่าฉันโง่มากใช่ไหม พวกแกต้องชดใช้' ในดินแดนตะวันตกเฉียงเหนือฤดูใบไม้ร่วงกำลังจะผันผ่าน อีกเพียงเดือนเดียวพอเก็บเกี่ยวผลผลิตรอบสุดท้ายของปี จะก้าวเข้าสู่ฤดูหนาว

คิณณ์เงียบไปมือที่วางอยู่บนโต๊ะกำแน่นขึ้นยังไม่รู้ตัว "อดีตมันผ่านไปแล้วนะคิณณ์อย่าให้อดีตมาฉุดรั้งเราไว้ ต่อให้แกจะเจ็บปวดกับมันแค่ไหนก็ตามมันก็ไม่อาจย้อนกลับไปแก้ไขได้ แต่ถ้าแกเลือกจะรักอีกครั้งมันก็ยังมีโอกาสที่อนาคตจะไม่ซ้ำรอยเดิม"

ตู้ที่ฆาตกรหายตัวเข้าไปอาจเป็นประตูมิติเวลา สามารถให้เขาย้อนเวลากลับไปและกำจัดคนที่มีเรื่องกับเขา พอกลับไปยังเวลาเดิม เขาก็จะไม่ต้องรับโทษทางกฎหมาย ฉันยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกเข้าเค้า มัวแต่คาดเดาจนตัวเองตกอยู่ในภวังค์และลืมซือซวี่ไปสนิท

กู้เวลา ที่ถูกปีศาจบิดเบือนไป" คุณปู่เสริมด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง "ลองจินตนาการดูสิว่าถ้าเวลาถูกบิดเบือน ผู้คนจะจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ได้ อนาคตจะไม่มีอยู่จริง นั่นคือสิ่งที่ปีศาจเงาพยายามทำ ทวดของทวดของเราได้สร้าง มิติหลบภัย เล็กๆ ขึ้นมา เพื่อซ่อนสิ่งสำคัญและผู้ค นที่ไม่สามารถต่อสู้ได้ ท่านยังสามารถ ย้อนเวลา ได้ชั่วคราว เพื่อแก้ไขความผิดพลาดเล็กๆ น้อยๆ หรือเพื่อรวบรวมข้อมูลที่จำเป็นในการต่อสู้"

โดยไม่รู้เลยว่า…กลางดึกคืนนั้นเว่ยซิ่วอิงก็จากไปโดยไม่หวนคืนกลับ อีกด้านหนึ่ง มิติเวลาที่ถูกเรียกว่าปัจจุบัน ซึ่งสำหรับคนในยุคเทคโนโลยี สถานที่นี้เรียกได้ว่าคือปัจจุบัน แต่สำหรับคนยุค 70 อาจเรียกมันว่าอนาคต

ในขณะเดียวกัน มิติแห่งกาลเวลาพลันเกิดซ้อนทับขึ้นมาโดยพลัน ห้วงเวลาในยุคปัจจุบันซึ่งกำลังจุดดอกไฟหนึ่งแสนนัดในงานเทศกาลชีซีอยู่ในขณะนั้นยังคงดำเนินต่อไปในโลกของอนาคต เสียงดอกไม้ไฟดังกระหึ่มกึกก้องดังแว่วเข้าหูของมี่อิง ปัง!ปัง!ปัง! เสียงกระหึ่มกึกก้องประห นึ่งฟ้าคำรามลั่นแทรกทะลุมิติเข้ามาในกาลเวลาแห่งอดีต พร้อมร่างระหงของจ้าวมี่อิงเลือนหายไปจากโลกอดีตทันที พร้อมเสียงกระโดดจากหลังคารถม้ามาหยุดอยู่ตรงประตูทางเข้า ผ้าม่านผืนใหญ่ที่กำลังปิดในขณะนั้นถูกแม่ทัพรูปงามเปิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

ู่ในอวกาศอันไกลโพ้น ทุกดอกแก้วที่บานสะพรั่งคือสถานีส่งผ่านความรักที่ไม่มีเงื่อนไขไปยังมิติอื่นๆ ในตอนนี้ ประเด็นเรื่อง "เวลา" ได้สูญสลายไปโดยสิ้นเชิง ชายหนุ่มพบว่าเขาสามารถสัมผัสได้ถึงอดีตที่ธันวา แก้วตา และดวงใจ ได้สร้างไว้ และสัมผัสได้ถึงอนาคตที่มนุษยชาติ

“ใต้เท้า ข้าคือหยวนไป่หลีหาใช่คนที่ท่านเคยรู้จักไม่” “ข้า...” “เวลาที่ผันผ่านหลายสิ่งอย่างย่อมเปลี่ยนแปลง ใต้เท้าอย่าได้ยึดติดกกับอดีตเลยนะเจ้าคะ ข้าต้องขอตัวกลับก่อน”

ชายชราสูดลมหายใจช้า ๆ ก่อนเอ่ยคำตอบที่ไม่คาดคิด "การข้ามมิติด้วยเครื่องนี้ มันไม่ใช่แค่ร่างกายที่ข้ามไปเท่านั้น แต่มันจะลบ 'เส้นเชื่อมโยง' ที่เจ้ามีต่อโลกนี้ เพื่อไม่ให้สองเส้นเวลาทับซ้อนกันจนเกิดผลกระทบ..." "ข้าไม่เข้าใจ" เอเลียสขมวดคิ้ว