ภาพวาด Novels & Stories

แล้วภาพวาดแบบใดคือภาพที่ดีเล่า? มันเป็นภาพวาดที่ทำให้เจ้ารู้สึกเหมือนประสบมากับตัวและยากจะลืมตั้งแต่แวบแรก!

[กระดาษวาดรูปที่ทําจากหนังมนุษย์นี่น่าขยะแขยงมาก] [เชอะ ถ้ารังเกียจขยะแขยงมากก็ไม่ต้องไปมองมันสิ ] [หยุดเสแสร้งได้แล้ว ของสิ่งนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับกระดาษหนังแกะ] “ตอนนี้พวกเรากำลังจะเปิดภาพวาดสาวงาม มาดูกันว่าภาพวาดนั้นจะสวยงามสักแค่ไหนเชียว” ฉันปลดเชือกสีแดงที่ผูกไว้ และเปิดภาพวาดสาวงามออกอย่างช้า ๆ

จ้าวเยว่ยกภาพที่ไม่ถูกเลือกขึ้นมาดูอย่างพิจารณา ภาพนี่เป็นภาพวาดลายพู่กัน วาดเป็นภาพขุนศึกร่างกายกำยำหลายคนกำลังควบขี่ม้าพ่วงพีผ่านป่าแห่งหนึ่ง ท่าทางดุดันราวกับจะไปทำการรบที่ไหนสักแห่ง พิจารณาดูแล้วว่าภาพนี้ช่างเหมาะกับสามีของ­ตนยิ่งนัก “ข้าว่าเอาไปแขวนไว้ที่ห้องทำงาน

ฉันศึกษาภาพวาดนามธรรม เป็นทิวทัศน์ที่เงียบสงบทางตอนเหนือของออดโตมัน ทะเลสาบที่มีหญ้า น้ำอยู่เบื้องหน้า เป็ดน้อยเดินผ่าน น้ำกระเพื่อม สิ่งที่ทำให้มันแปลกก็คือศิลปินวาดภาพบนสแตนเลส

"หว่านหว่าน" จี้ซือหานกดภาพวาดเอาไว้ ก้มหน้ามองซูหว่านที่กำลังวาดภาพอย่างตั้งใจ

ันสำหรับใช้เขียนหนังสือและวาดภาพมากที่สุด และสิ่งที่เหนือความคาดหมายซึ่งเฉินคังได้ค้นพบนั้นก็คือ เมื่อใช้พู่กันที่ทำมาจากต้นจิ้งจอกนี้นำมาวาดภาพแล้วละก็ ภาพที่ออกมานั้นเสมือนมีชีวิตจริง วาดท้องฟ้ามีเมฆน้อยลอยต่ำกำลังปกคลุม ภาพก็จะออกมาราวกับว่าเคลื่อนไหวได้ วาดท้อ งทะเลที่มีคลื่นลมแรงก็วาดจนเห็นสายน้ำกระเพื่อมขึ้นลงได้อย่างน่าอัศจรรย์ ซึ่งมองได้อย่างเดียวแต่จับต้องไม่ได้ และถ้าหากวาดรูปคนก็จะงดงามเกินกว่าตัวจริงหลายเท่านัก

“งั้นเธอเลือกภาพมาภาพหนึ่ง ลองวาดเลียนแบบดู” “ไม่มีปัญหาครับ” ชีเยว่กวาดตามองภาพวาดบนผนัง พวกนั้นล้วนเป็นผลงานของเสิ่นชิงซู ไม่ใช่ภาพวาดสำหรับขาย ชีเยว่ชี้ไปที่ภาพหนึ่ง “ผมเลือกภาพนี้แล้วกันครับ”

จนกระทั่งมาถึงผลงานของคุณหนูหม่าเลี่ยงหรง สาวใช้ของนางได้นำภาพวาดของนางมาแสดงต่อหน้าทั้งสามเพื่อลงคะแนน ภาพวาดที่คุณหนูหม่าวาดนั้นเป็นภาพของนกข่งเชวี่ยตัวหนึ่ง ที่กำลังรำแพนหางของมันอยู่ ผู้คนที่ร่วมชมอยู่ต่างกล่าวชื่นชมนางที่สามารถวาดภาพนกข่งเชวี่ยออกมาได้สวยง ามเช่นนี้

ภาพวาดที่มีแต่สีสัน เขียว เหลือ ฟ้า แดง มันสดใสเกินกว่าจะเป็นภาพวาดของผู้ป่วยที่ได้รับการบำบัดด้วยอาการเสียสติ ภาพวาดที่มีบึงน้ำใส ต้นไม้ ภูเขาและสัตว์น้อยใหญ่ แอชตันนิ่งไปเมื่อเห็นภาพนี้ “เธอยังพึมพำ ประมาณว่ามันไม่ใช่ความผิดของเธอที่เธอเป็นแบบนี้ค่ะ เธอแค่เกิดมา เป็นแบบนี้ ประมาณนั้นค่ะ” แอชตันพยักหน้าก่อนจะบอกให้เฮร่ากลับไปทำหน้าที่ของตน

“เอามาทำไมหรือเจ้าคะ” “ไปเถอะน่า อ๊ะ ห้ามแอบดูด้วยนะ ข้าต้องวาดให้เสร็จเจ้าถึงจะดูได้” เหยียนหว่านเอ๋อร์ใช้เวลาทั้งวันขลุกอยู่ที่ห้องหนังสือหลังจากที่ได้ผงสีมา ก็เอามาผสมน้ำให้เหนียว และใช้แทนเป็นเหมือนสีน้ำระบายรูปที่เพิ่งจะวาดด้วยแท่งถ่านสีดำ เอามาฝนจนแหลมเหมือนกับดินส อ เมื่อบ่ายคล้อยก็ยื่นรูปภาพที่วาดเสร็จเรียบร้อยสีก็แห้งแล้วให้เสี่ยวจู