คำสาป Novels & Stories

มินตราออกความเห็น " มิใช่เพราะว่าคำสาปผิดพลาดดอกฤาเจ้าคะถึงทำให้ต้องพลัดพลากจากคนรักต่างภพต่างชาติเสียขนาดนี้" เอื้อยออกความคิดเห็นพลางยกแก้วชาเสริฟให้สองสาว

เธอพึมพำออกมาเบาๆ คำสาปของเธอ… คำสาปของ ‘แม่มดยิปซี’ ที่ไม่มีวันถูกทำลายได้… แต่สุดท้าย… ‘รักแท้’ ก็ทำลายทุกอย่าง!!! “ฉันแพ้แล้วสินะ…”

หญิงสาวช้อนดวงตาขึ้นจับจ้องใบหน้าเขาด้วยความลึกซึ้ง รู้สึกใจหายอยู่ลึกๆ สำหรับการจากลาครั้งนี้ พลางนึกอ้อนวอนต่อเทพธิดาแห่งดวงจันทร์ โปรดช่วยขับไล่คำสาปร้ายให้หมดไปจาก อาเคเซียห์เสียที คำสาปที่...นับวันจะทำให้เธอยิ่งเป็นกังวล ‘สายเลือดกษัตริย์แห่งราชวงศ ์อัลอัชรี ล้วนต้องคำสาปให้ไม่อาจได้พบรักที่สมหวัง’

ได้ หากแต่ร่างกายของกรมันยังมีสิ่งอื่นอยู่ด้วย... นั่นคือสิ่งที่เรียกว่า คำสาป ซึ่งตกค้างมาในตอนที่กรติดอยู่ในลูปนรก ได้มาในรูปของฉายาที่ไม่ทราบความหมายนั่น เป็นสิ่งที่คอยฉุดรั้ง PFNM-cell ไม่ให้ร่างกายและจิตใจของกรกลับมาเป็นคนเดิมอย่างสมบูรณ์ ราวกับหยินและหยางที่พยายามรักษาสม ดุลกันและกัน

ประโยคที่เอ่ยทักนั้นดูคุ้นเคยเพราะทั้งคู่เป็นเพื่อนกันนั่นเอง “ตรีเป็นยังไงบ้างไอ้หมอ” ดาวฤกษ์เอ่ยถามเพื่อนสนิทที่เป็นหมอแผนกสูตินรีเวชขึ้นทันทีด้วยสีหน้าที่บ่งบอกถึงความกังวลใจ “ช็อกโกแลตซีสต์ โรคฮิตของผู้หญิงวัยเจริญพันธุ์”

ต่างจากอีกฝ่ายที่ดวงตาสีอำพันสว่างวาบขึ้นหลังจากพบหน้าหญิงสาวที่เขามีเซ็กซ์อย่างเร่าร้อนเมื่อคืน ทั้งที่ความเป็นจริงเธอควรจะหมดลมหายใจไปแล้ว เซเวียสเกิดความกระหายและตื่นเต้นเป็นครั้งแรกในรอบเกือบหนึ่งพันปี…ของชีวิตการเป็น ‘ปีศาจ’ เพราะไม่ว่าใครที่ได้ร่วมรักกับเขาจะ ไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีก มันเป็นคำสาปที่จะทำให้เขาหา ‘คู่ชะตา’ ของตัวเจอ

"คำสาปหรือคะ?" "ใช่... เมื่อสามร้อยปีก่อน บรรพบุรุษของเราได้แย่งชิงบัลลังก์มาด้วยการทรยศและการนองเลือด ก่อนสิ้นใจ ฮ่องเต้องค์สุดท้ายของราชวงศ์เก่าได้สาปแช่งว่า 'วันหนึ่ง จะมีผู้ที่เกิดใต้ดาวมังกรมาชำระล้างบาปที่พวกเจ้าก่อ' และนั่นคือสาเหตุที่ฮองเฮาพยายามจะกำจัดผม และเส ด็จพ่อของผมก็ทำได้เพียงมองดูนางสังหารมารดาของผม เพราะผมรู้ว่าเขาเองก็รู้และเกรงกลัวคำสาบนี้เช่นกัน"

ภีมภูมิเอ่ยน้ำเสียงจริงจัง “เราเหลือเวลาอีกไม่ถึงสองเดือนก่อนจะถึงวันเกิดอายุครบยี่สิบห้าของคุณ... เราต้องร่วมกันสะสางเงื่อนกรรมนี้” “สะสาง... ยังไงคะ?” พราวฟ้าถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “คำสาปของพิกุลเกิดจากความแค้นสามประการ... ความเสียโฉม ความสูญเสีย และความรักที่ถูกทรยศ” ภีมภูมิจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ “ผม ในฐานะคนที่ทำผิดต่อพวกคุณทั้งสองในอดีต และคุณ ในฐานะผู้ก่อกรรม จะต้องร่วมกันปลดล็อกกรรมนี้ทีละข้อ... โดยเริ่มจากการค้นหา ‘ของสำคัญ’ ชิ้นสุดท้ายที่ถูกซ่อนไว้ใต้เรือนไทยหลังนี้”

“มาเรียสจะไม่เป็นอะไร เขาจะไม่บาดเจ็บอาการสาหัสและต้องตายถ้าคนที่ขับรถพาเขาไปคืนนั้นไม่ใช่คุณ!” คำคาดโทษนั้นยิ่งกว่าดาบฟันลงกลางแสกหน้า พลอยพิชญาชาไปหมดทั้งตัวและรู้สึกแน่นในอกจนแทบอยากจะสำลัก ความกลัวและความเสียใจปนเปในความสับสน ถึงเวลานี้เธอจะแก้ตัวอะไรไม่ได้อ ีกแล้วนอกจากต้องรับฟังเสียงคำรามของเทพบุตรที่กลายเป็นซาตานกำลังพิพากษาเธออยู่ตรงหน้า

" เปล่า ฉันจะกลัวนายทำไมฉันเป็นนักล่านะ" " จริงเหรอ" " จริง" วันต่อมา ณ คฤหาสน์ " คำสาปที่จะถูกส่งต่อผ่านสายเลือดหากไม่แก้คำสาปนั้นจะคงอยู่ตลอดไป" " กำแพงในใจคุณสูงเกินไปผมขอยอมแพ้ดีกว่า"