คุณชายแสนขี้เกียจก็แค่อยากกลับใจ นิยาย & เรื่องราว

’ ลั่วเฉียวฮุ่ยขมวดคิ้วเล็กน้อยปนคันยุบยิบในใจ ‘หากใครมาได้ยินเข้าคงจะคิดว่าเขามาหาคนรัก ก่อนที่จะกลับไปหาครอบครัวเสียอีก’ “คุณชายมีธุระอันใดกับข้าหรือเจ้าคะ” นางรีบเปลี่ยนเรื่องพยายามจะดึงบรรยากาศให้กลับมาเป็นปกติ

ฉันไม่ได้ตอบอะไรเขา เพราะปกติฉันก็ไม่ใช่คนทำอาหารอยู่แล้ว *************** "คุณนายอยู่แต่บ้านไม่เบื่อบ้างเหรอจ๊ะ" "เบื่อสิ ฉันอยากจะออกไปจากที่นี่ใจจะขาดละ" "ออกไป?" "ฉันอยากกลับบ้านของฉัน"

( ไปไหนมาวะทำไมเพิ่งกลับ ) "แดกเหล้า ขี้เกียจกลับบ้านด้วย" ( อย่าบอกนะว่าเรื่องนั้นอีกแล้ว ) "แกคิดว่ามันจะมีกี่เรื่องวะที่ทำให้ฉันกลายเป็นแบบนี้ได้น่าเหนื่อยชิบเป๋งมีแต่เรื่องวุ่นวายไม่หยุด"

อยากกลับจะแย่ แต่ขออ้อนเมียไปหนึ่งกรุบก็แล้วกัน รู้ว่าเมียชอบให้อ้อน “เปล่าค่ะ ขี้เกียจรอ จะกลับไม่กลับ” ไม่คิดถึง แต่รออยู่ เมียผมนี่ก็ย้อนแย้งนะ แต่ก็นั่นแหละ ใครใช้ให้เถียงเมียกัน เรามันคนรักเมีย อะไรที่เมียสบายใจ ผัวอย่างผมก็พร้อมทำตามครับ

"ติดนิสัยขี้เกียจหรือไงเรา" "ก็อยากพักผ่อนบ้าง หนึ่งเดือนที่พักฟื้นมาฝนรู้สึกว่าตัวเองยังพักผ่อนไม่เพียงพอเลย"

"แต่เราไม่รู้ระบบข้างในหรอก นี้ดูซิชีพจรเธอเต้นเร็วขนาดนี้" "จินจินแค่เหนื่อยค่ะเฮีย อยากกลับบ้านแล้ว...เฮียซานข๋า"เสียงหวานมีแววอ้อนแบบน้อยครั้งที่จะใช้ เล่นเอาคุณสามีตัวโตใจอ่อนยวบ

อคิณใจชื้นขึ้นเยอะเมื่อได้ยินสิ่งที่หญิงสาวพูดกับเขาคำถามของเขาไม่ได้ต้องการจะกวนประสาทเธอแต่เขาอยากรู้จริงๆ “คือ..ถ้าคุณเป็นอะไรเดี๋ยวนีน่าก็ยังไม่ได้ไปเที่ยวเสียที..ฉันอยากกลับบ้านแย่แล้ว”

แนะ ยังจะมาวุ่นวายกับฉันอีก แค่ถอดถ่ายรูปแปบเดียวเอง ฉันเลยขี้เกียจจะถ่ายแล้ว " ป่ะ ฮาเดนไปกันได้แล้วเดี๋ยวตกเครื่อง " " รีบเหรอ อยากกลับนักหรือไง " เสียงเฉยเมย เหมือนจะไม่ค่อยพอใจที่ต้องกลับ หรือฮาเดน จะใจตรงกันกับฉันที่ยังไม่อยากจะกลับเลย

เธออยากรู้มากว่าเขาไม่เหนื่อยบ้างหรือยังไง วันๆ เอาแต่ทำหน้าบึ้งทำหน้าขึม แถมยังหาเรื่องมาว่า มา บั่นทอนจิตใจเธอได้ทุกวัน แล้วตัวเองก็โมโหอยู่แบบนี้คนเดียว "จะกลับไม่กลับใครจะทำไม ที่นี่มันไร่ฉัน ฉันจะอยู่ตรงไหนก็ได้" "แต่ฉันจะนอนแล้วค่ะ ฉันง่วงมาก" "ก็นอนไปสิ" "คุณก ็กลับไปสิคะ ฉันจะได้นอน"

และนั่นก็อยู่ในสายตาของหลงเหยียน นางอดไม่ได้ที่จะตำหนิชายหนุ่ม ช่างเป็นพรที่น่าเบื่อจริง ๆ แต่เมื่อนึกว่าต้องเขียนที่ต้องการลงไปก็เริ่มคิดหนัก ตอนนี้หลงเหยียนอยากกลับไปมากที่สุด แม้ว่าที่เป็นอยู่ทุกวันนี้จะสบายดี แต่เหมือนมันไม่ใช่ที่ของนาง มีหลายอย่างที่นางไม่รู้และเรียกได้ว่า หากต้องอยู่ที่นี่จริง ๆ ก็คงใช้ชีวิตได้ยากกว่าที่คิด จึงต้องการกลับ แต่คงใช้คำง่าย ๆ อย่างนั้นไม่ได้