คุณพีร์ Novels & Stories

เสียงจอยบอกหนุ่มๆก่อนจะปิดประตูบ้าน นับดาวยิ้มออกมาหลังจากได้ยินเพื่อนคุยกัน "อาจารย์พีร์ คือสามีแห่งชาติเลยแก " เสียงเพื่อนๆพากันชื่นชมอาจารย์หนุ่มที่ปากหวานเสียเหลือเกิน

“ก็นี่ไง ขึ้นหน้าหนึ่งเลย!! อย่างว่าละ ผู้หญิงคนนี้นามสกุลดัง มีใครไม่รู้จักบ้างล่ะ ‘วิภาคไพศาล’ เขารวยหูดับ” แม่บ้านสาวที่ใฝ่รู้เรื่องไฮโซ นางพูดฉอดๆ พะแพงฟังบ้างไม่ฟังบ้าง ถือเป็นการแก้เหงาไปในตัว

หญิงสาวเข้ามาขอบคุณคนที่ช่วยเหลือเธอเอาไว้ด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ ก่อนที่พนักงานชายประจำรีสอร์ตจะวิ่งกรูกันเข้ามาหาชายหนุ่มร่างสูงสง่า ไม่ใช่ใครที่ไหน เขาคือรณพีร์ผู้เป็นน้องชายเจ้าของรีสอร์ตแห่งนี้ ซึ่งก็เปรียบเสมือนเจ้านายของพวกเขาอีกคน “คุณสองเป็นอะไรไหมครับ” พนักง านคนหนึ่งเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเป็นใยในตัวรณพีร์

เขารับแก้วกาแฟไปพร้อมกับถามชื่อเธอ "ชื่อชนิสาค่ะ เรียกพี่นิสาก็ได้" "อะ...คะ..ครับพี่นิสา ผมชื่อพีทนะครับ" "ค่ะ" "พี่เป็นเจ้าของไร่หรือเปล่าครับ" "ไม่ใช่ค่ะ พี่เป็นพนักงานเฉยๆ"

ร่างสูงใหญ่ที่นั่งอยู่ในตำแหน่งคนขับตอบคำถามที่พลอยขวัญอยากรู้ “ไม่ต้องเรียกฉันว่า ‘คุณ’...มันฟังดูแปลกๆ พิลึก” พยัคฆ์ว่า “จะให้ขวัญเรียกว่ายังไงคะ” “เรียกอย่างที่ไอ้ ‘วา’ กับไอ้ ‘พีร์’ มันเรียกก็ได้” พยัคฆ์หมายถึงวายุและพีรพงษ์ซึ่งเป็นน้องชายต่างมารดา

คุณพุดสะบัดเสียงตอบ คุณพิมเลยได้ทีเอ่ย “ไม่เหมือนตัวหรอกมั้ง พุด ตัวเองผ่านมากี่คน จะเรียกผัวก็กระไร”

เพียะ มีนานุชหน้าหันไปตามแรงเหวี่ยงมือหนาของคนเป็นพ่อ ตอนนี้เธอพูดอะไรไม่ออกได้แต่ขบเม้มริมฝีปาก ปล่อยให้น้ำตาไหลทะลักระบายความรู้สึกในใจออกมาเท่านั้น “คุณคะ” เปรมนภารีบดึงสามีของเธอเอาไว้ ถึงแม้จะไม่ค่อยถูกกับลูกของภรรยาคนรองของสามีเธอเพราะไม่ค่อยชอบควา มดื้อรั้น แต่ก็ไม่ได้ชอบให้สามีใช้ความรุนแรงในบ้าน

เขายิ้มให้ฉันอย่างเป็นมิตร เขาคงเป็นคุณหมอจริงๆ เพราะดูจากกกระเป๋าที่สะพายมา "คุณเป็นหมอจริงๆ ใช่มั้ยคะ" "พ่อค้าขายหมูมั้งครับ" "...................." "ผมเป็นหมอครับเพิ่งไปดูคนเจ็บอีกหมู่บ้านนึงมา กำลังจะกลับบ้านพอดีพ่อผม เอ่อ หมายถึงพ่อผู้ใหญ่น่ะให้ผมมาดูคุณ ผมชื่อพีทครับเรียกว่า หมอพีทก็ได้เท่ห์ดี"

“พะวาอยากเป็นเด็กคุณคีค่ะ” คำที่โพล่งบอกทำให้เธอดูบ้าบิ่นไม่น้อย ทว่ามันถูกไตร่ตรองมาหลายวันแล้ว “ใครๆ เรียกฉันว่าเฮีย” คีหรือว่าคิระที่ได้ฟังประโยคนั้นดูไม่ได้ตกใจ คงเพราะเขาเจอกับเรื่องพวกนี้เป็นประจำ แตกต่างไปก็ตรงสรรพนามที่หญิงสาวตรงหน้าเรียกขานเขา “ค่ะ พะวารู้” เธอรู้ว่าใครๆ ต่างเรียกเขาว่าเฮียคี ดวงหน้ายังจดจ้องมองหนุ่มฮอตสวมแว่นที่ดูเข้ากับเขาเป็นอย่างมาก ใจจดจ่อรอรับคำตอบที่จะหลุดพ้นริมฝีปากหนา อากัปกิริยาของคิระยังนิ่งสงบท่ามกลางเสียงดัง สายตารอคำตอบ และการเดินไปมาของนักเที่ยว พะวาลุ้นเสียยิ่งกว่าตอนลุ้นผลการสมัครงาน กระทั่งได้ยินคำถาม “รู้กฎของฉันไหมพะวา” “พะวาอาจจะพอรู้ค่ะ” “ฉันไม่ชอบคำว่าอาจจะ ฟังดูเหมือนรู้ แต่ไม่รู้” เสียงทุ้มๆ นั่นไม่ได้ตำหนิ แต่บอกว่าหญิงสาวสมควรจะรู

เสียงอาจารย์บอกด้วยความภูมิใจ " สวัสดีครับ อาจารย์ทุกท่าน น้องๆทุกคน พี่ชื่อ พีช พิสิทธิ์ พิริยะกุลวงศ์ ครับ "ชายหนุ่มแนะนำตัวเพียงเท่านี้ แต่รุ่นน้อง กรี้ดกันดังสนั่น