คุณพีร์ Novels & Stories

“ไม่ให้ห่วงได้อย่างไรเล่าแม่พิศ แม่พิศเป็นเมียของพี่ เป็นเมียที่พี่รักมากที่สุด ไม่ให้พี่ห่วงแม่พิศแล้วจะให้พี่ไปห่วงผู้ใดเล่า” คุณพระพูดอย่างเอาใจพลางลูบไล้ที่เรือนผมนุ่มของเมียรักอย่างทะนุถนอม คิดชั่งใจในสิ่งที่จะพูดกับเมียรัก “แล้วนังเรียมเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ มันทำได้ดีอย ่างที่น้องบอกหรือไม่”

วารีระบายยิ้มตอบเสียงนุ่มพลางวางฝ่ามือทาบบนหลังมือเล็ก สิ้นเสียงผู้เป็นแม่เด็กน้อยก็หันมองหน้าร่างสูงที่เดินเข้ามาหยุดริมเตียงด้วยแววตาเปล่งประกาย “คุณพ่อเหรอคะ” ประภาวินท์ตื้นตันจนพูดไม่ออกกับครั้งแรกที่ได้ยินคำเรียกว่าพ่อจากปากเด็กน้อยที่เป็นลูกของตัวเอง น้ำสีใสพลันเอ่อคลอ ดวงตาจนต้องรีบก้มหน้าสูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่สะกดกลั้นเอาไว้ แล้วเงยหน้าขึ้นตอบด้วยน้ำเสียงสั่น “ชะ..ใช่ครับพ่อเป็นพ่อของน้องปริม”

โอเคเล่าก็ได้ ทำไมต้องดุเค้าตลอดเลยยย " คะ...คือ ผู้ชายคนนั้นชื่อพี่ไปร์เป็นลูกเพื่อนแม่ฉันเอง... " ฉันบอกนายซัน " แฟน ? " แง้ๆๆๆ ไม่เอาไม่เล่าได้ไหมอะ

เสียงกระเง้ากระงอดเรียกร้องความสนใจ เพชร หรือ พีรภัทร บุรณากรณ์ เด็กชายตัวผอมสูง หน้าตาคมคายถอดแบบมาจากคุณพราวพิไลผู้เป็นมารดา หากแววตาและรอยยิ้มอ่อนโยนละม้ายคุณไกรภพผู้เป็นบิดาไม่ผิดเพี้ยน

เงยขึ้นมองไปที่วิศวกรคนนั้น "พีพีครอนทรัคชั่น ที่มีพีรกร เป็นเจ้าของบริษัทใช่มั้ย?-_-" "ครับๆบริษัทคุณพีม..พีรกร^^" "ฉันเป็นเพื่อนมัน โทรไปรายงานมันด้วย..ว่าฉันขออยู่ตรงนี้สักพัก "

Ter : เชี่ยเปอร์ CooPerrrrrr : งุงิ S.Ter : งุงิพ่อง! CooPerrrrrr : Jet Lag เลยหงุดหงิดเหรอเฮีย S.Ter : สัส! กูบอกให้ดู นี่มึงดูแล้ว? CooPerrrrrr : จ้ะ

รณพีร์ยักไหล่น้อยๆราวกับเขาจำใจทั้ง ๆที่ความเป็นจริงแล้วเป็นเขาเองต่างหากที่อยากจะมาหาพี่ชายที่ไม่ได้พบหน้าค่าตากับมาเกือบหนึ่งปีใช่แล้วทุกคนฟังไม่ผิดเป็นเวลาเกือบหนึ่งปีแล้วที่รณพีร์ไม่ได้เจอหน้าพี่ชายที่หนีไปเป็นแพทย์อาสาอยู่ที่ประเทศซีเรียถ้าหากว่ามารดาไม่ไปลากตัวก ลับมาคาดว่ารณพีร์คงไม่ได้พบหน้าพี่ชายตัวเองสี่ถึงห้าปีเชียวล่ะ “หนูแป้งคะนี่เจ้าพีร์ รณพีร์น้องชายฝาแฝดของพี่ภาคย์ ส่วนนี่ก็ไอรีนเมียเจ้าพีร์ส่วนเด็กคนนี้...” “น้องคินทร์ คิริน ลูกชายคนโตสุดหล่อของพ่อพีร์กับแม่ไอครับ”

Chapter 37 “เดี๋ยวกูถีบปากแตก” ปราณปวิชเสียงเข้มใส่เพื่อน แต่หน้ายิ้ม “เด็กคนนี้ชื่อเพชรกล้า ฉันเลือกให้มาเป็นพรีเซนเตอร์ซีเรียลตัวใหม่ไง ฉันว่าเหมาะนะ แกสองคนคิดว่าไง”

เหมันต์ก็ไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร ถ้าพูดออกไปตรงๆ เดี๋ยวพี่ก็จะถามอีก เขาจะไม่ได้ยืนตอบคำถามทั้งคืนเลยหรือ “น้องสะใภ้พี่ชื่ออะไร” “ชื่อพราว ส่วนลูกชื่อพีร์” “อย่าบอกนะว่านี่คือหลานของพี่จริงๆ” นับดาวหันไปมองน้องพีร์ที่อยู่ในอ้อมแขนของผู้เป็นแม่

“ก็ใช่น่ะสิ” “พี่เจ้าชู้ตรงไหน พี่ไม่เข้าใจ?” “ก็คุณเธียรชอบหว่านเสน่ห์ไปทั่ว มีคนชอบคุณเธียรเยอะแยะไปหมด” “แต่พี่ไม่ได้ชอบคนพวกนั้นสักหน่อย คนที่พี่ชอบมีแค่คุณช่อคนเดียว”