จงชิง จักรพรรดิเซียนระบบพันธนาการ Novels & Stories

ด้วยร่างกายที่ไวกว่าความคิด ฉันรีบดึงผ้าห่มออก ภาพตรงหน้าทำหัวใจของฉันหล่นไปอยู่ตาตุ่ม เมื่อคืนไม่ใชความฝัน ชายที่มีรอยสักรูปมังกรกลางหลังคนนี้เอาเซ็กซ์ครั้งแรกของฉัน แล้วเขาคือใครล่ะ ด้วยความอยากรู้ฉันจับตัวเขาพลิกนอนหงาย ถึงมันจะหนักแต่ความอยากรู้ทำให้เรามีพล

ส่วนแสงดาวเมื่อหลุดพ้นจากพันธนาการของก้องเกียรติได้เธอรีบวิ่งหนีออกไปโดยไม่คิดจะหันกลับมาสนใจ ตึก ตึก ตึก สองเท้าวิ่งไปทางข้างหน้ายังไม่คิดชีวิต ตอนนี้คนที่เธออยากเจอมากที่สุดคือผู้จัดการสาวอย่าง 'เจนจิรา'ซึ่งตอนนี้คงรู้แล้วว่าเธอหายออกมาและก็กำลังออกตามหา

นางคือฮองเฮาที่ชอบธรรมที่สุดแห่งจักรวรรดิต้าฉิน ผู้สูงศักดิ์และงดงามที่สุดในใต้หล้า นามว่าจ้าวชิงหลาน “กระหม่อมทั้งหลายถวายบังคมฮองเฮา ฮองเฮาทรงพระเจริญพันปี พันปี พันๆ ปี” “ลุกขึ้นเถิด” จ้าวชิงหลานตรัสเพียงเพื่อผ่านพิธีการ แล้วทอดพระเนตรไปยังหลี่เฉิน

บริเวณโดยรอบเต็มไปด้วยผู้คนที่เฝ้าดูความตื่นเต้น และ เติ้งชิงชิวก็อยู่ในหมู่พวกเขา ในขณะนี้เธอกังวลอย่างมาก ซือโปเทียนมีอำนาจมากจนเขาเป็นเหมือนจักรพรรดิ และนักรบรอบๆ ก็อดไม่ได้ที่จะคุกเข่าลงให้เขา นี่คือจักรพรรดิแห่งปรมาจารย์งั้นเหรอ? สมกับชื่อของมัน

หานจิ้นไม่ใช่คนโง่ การแสดงออกทั้งหมดของหยุนเจิง เห็นได้ชัดว่าต้องการแย่งอำนาจ ปัจจุบัน ขอแค่จับเสิ่นลั่วเยี่ยนได้ จับกุมเสิ่นลั่วเยี่ยนกลับเมืองจักรพรรดิ จึงสามารถทำให้หยุนเจิงติดกับดักได้ “เจ้ากล้าลงมือหรือ?”

หูเยว่ซีในฐานะจักรพรรดิชิงชิว ร่างที่แท้จริงคือจิ้งจอกเก้าหาง ซึ่งมีเสน่ห์โดยธรรมชาติ แม้ว่าเธอจะไม่ทำอะไรเลย แค่นั่งอยู่ที่นั่นเฉย ๆ ก็จะหว่านเสน่ห์ที่น่าดึงดูดออกมาโดยไม่รู้ตัว ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่ใช่นิสัยที่สงบสุขแบบนั้นอยู่แล้ว

ชายชราชุดดำต้องการใช้วิชาดาบของเขาเพื่อต่อต้านพันธนาการ แต่พลังทั้งร่างของเขากลับไม่สามารถดึงออกมาใช้ได้ เขาถูกโซ่ทองพันเอาไว้ และดวงตาของเขาก็เริ่มแสดงความหวาดกลัวออกมา เมื่อจักรพรรดิแห่งดาบถูกชายชุดดำสองคนพาตัวไป เขาก็ก้มหัวและหันมามองหลูมู่หยานด้วยความอาฆาตพร้อม กับเจตนาที่ต้องการฆ่านาง หากเขาสามารถออกจากการคุมขัง หรือรอดจากฝ่ายกฎหมายของหอการค้าได้ หลูมู่หยานจะต้องกลายเป็นศพเพื่อสนองความเกลียดชังของเขา

“ฝ่าบาท” ซินเฟย กอดแขนไว้แน่นลืมคิดไปว่าอยู่ในที่รโหฐานกันเพียงสองคน จางหลงหันกลับมามองมือที่กอดแขนเขาแน่นโน้มตัวลง ช้าๆจุมพิตที่ปากบางเหมือนจะมัดจำไว้

“ฮ่า ฮ่า ปีศาจจิ้งจอกน้อย เจ้านี่ยังอ่อนหัดอยู่มากจริงๆ ถึงตอนนี้ก็ยังสัมผัสตัวตนของข้าไม่ได้ เอาเถอะ เห็นแก่ที่อายุขัยของพวกเราต่างกันมาก ข้าจะบอกก็ได้ ข้าชื่อ ‘หลิงจ้านเทียน’ เป็นราชาปีศาจกระทิง เหตุที่ปลอมตัวเป็นมนุษย์ก็เพื่อซ่อนตัวจากเหล่านักพรตที่น่ารำคาญพวกนั้น พวกเราชื่นชอบพลังหยิน ขณะที่พวกเจ้าชื่นชอบพลังหยาง ดังนั้นจึงนับว่าพอเหมาะพอดี”

พ่อแม่ผูกมัดผมไว้กับระบบถ่ายโอนความเจ็บปวดตั้งแต่เด็ก เนื้อตัวผมจึงเต็มไปด้วยบาดแผล พี่ชายผมเป็นโรคผิวเผือก แพ้แสงอย่างรุนแรง แพทย์ยืนยันว่าเขาอยู่ได้แค่ 16 ปีเท่านั้น แต่เขาเป็นคนรักสนุก ชอบหนีออกไปข้างนอกเป็นประจำ ทำให้เนื้อตัวเขาเต็มไปด้วยแผลพุพองจากอาการแพ้ พ่อทำงานหาเงินหามรุ่งหามค่ำ ในที่สุดก็ใช้เงินก้อนโตซื้อกำไลถ่ายโอนความเจ็บปวดให้ผมกับพี่ ตลอด 6 ปีที่ผ่านมา ความเจ็บปวดจากอาการแพ้แสงของพี่ถูกถ่ายโอนมาที่ผม แม่กอดและทำแผลให้ผมอย่างอ่อนโยนเสมอ “เฉินเฉิน เด็กดี แม่ขอโทษนะ แม่แค่อยากให้พี่มีความสุขในช่วงสุดท้ายของชีวิตเขา” จนกระทั่งวันส่งท้ายปีเก่า พ่อแม่พาพี่ไปข้างนอก แต่วันนี้แดดแรงสุดๆ เพิ่งออกไปได้ไม่นาน บนตัวผมก็เต็มไปด้วยตุ่มน้ำใส มันเจ็บจนผมต้องร้องออกมา พี่กระชากกำไลทิ้ง